آزمایش ادرار

آزمایش ادرار برای تشخیص و شناسایی طیف گسترده ای از اختلالات، مانند عفونت های دستگاه ادراری، بیماری کلیوی و دیابت استفاده می شود. آزمایش ادرار شامل بررسی ظاهر، غلظت و محتوای بیوشیمیایی و میکروسکوپی ادرار است.

اسامی دیگر:

  • UA
  • Urine Analysis
  • Urine Test

آنچه در ادامه می‌خوانید:

چرا آزمایش ادرار درخواست می شود؟

برای غربالگری، کمک به تشخیص و/یا پایش  چندین بیماری و شرایط، مانند اختلالات کلیوی یا عفونت‌های دستگاه ادراری (UTIs)

چه زمانی آزمایش ادرار بایستی انجام شود؟

هنگامی که علائمی مانند درد شکم، کمردرد، تکرر ادرار یا دفع ادرار دردناک دارید.

گاهی اوقات به عنوان بخشی از معاینه بهداشتی، معاینه بارداری، بستری شدن در بیمارستان، یا قبل از جراحی

نمونه مورد نیاز برای آزمایش ادرار :

ظرف/لوله: طرف ادرار

نوع نمونه: ادرار

حجم نمونه:حداقل 10 میلی لیتر

ظرف-نمونه-گیری-اسپرم
ظرف نمونه گیری ادرار

مطلب پیشنهادی:لوله های آزمایش و ضد انعقادها

گاهی اوقات ممکن است از شما خواسته شود که با استفاده از تکنیک “تمیز کردن” نمونه برداری کنید: زنان باید لابیای واژن را از قسمت جلو به عقب تمیز کنند. مردان باید نوک آلت تناسلی را پاک کنند. شروع به ادرار کنید، اجازه دهید مقداری از ادرار اولیه خارج شود، سپس حداقل 10 میلی لیتر ادرار را در ظرفی که در نظر گرفته شده جمع آوری کنید، سپس بقیه را داخل توالت تخلیه کنید.

آمادگی قبل از انجام آزمایش ادرار:

قبل از آزمایش، مطمئن شوید که مقدار زیادی آب بنوشید تا بتوانید نمونه ادرار کافی بدهید. با این حال، نوشیدن مقادیر بیش از حد آب ممکن است نتایج نادرست ایجاد کند.

یک یا دو لیوان مایع اضافی که در صورت اجازه رژیم غذایی می تواند شامل آب میوه یا شیر باشد، تنها چیزی است که در روز آزمایش نیاز دارید. برای انجام آزمایش لازم نیست ناشتا باشید یا رژیم غذایی خود را تغییر دهید.

همچنین، در مورد هر دارو یا مکملی که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. برخی از این موارد که می توانند بر نتایج آزمایش ادرار شما تأثیر بگذارند عبارتند از:

  • مکمل های ویتامین C
  • مترونیدازول
  • ریبوفلاوین
  • ملین های آنتراکینون
  • متوکاربامول
  • نیتروفورانتوئین

برخی از داروهای دیگر نیز می توانند بر نتایج شما تأثیر بگذارند. قبل از انجام آزمایش ادرار در مورد موادی که استفاده می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.

بسته به نوع آزمایش ادرار(مخصوصا کشت ادرار)، پزشک شما ممکن است از شما بخواهد که نمونه ادرار اول صبح را تهیه نمائید

اگر قاعدگی دارید (در دوره قاعدگی)، مهم است که قبل از جمع آوری نمونه ادرار به پزشک خود اطلاع دهید. خون قاعدگی، و همچنین ترشحات واژن، می تواند با برخی از آزمایشات آزمایش ادرار تداخل داشته باشد

چه چیزی در آزمایش ادرار مورد بررسی قرار می گیرد؟

آزمایش ادرار، آزمایشی است که جنبه های بصری، شیمیایی و میکروسکوپی ادرار را بررسی می کند. این می تواند شامل آزمایش های مختلفی باشد.

پزشکان اغلب از آزمایش ادرار برای غربالگری و مانیتورینگ برخی بیماری های رایج سلامت مانند بیماری کبد، بیماری کلیوی و دیابت و برای تشخیص عفونت های دستگاه ادراری (UTIs) استفاده می کنند.

آزمایش ادرار شامل چندین آزمایش روتین بر روی یک نمونه ادرار است. در آزمایش عادی ادرار الزامی برای نمونه استریل وجود ندارد. با این حال، اگر مشکوک به عفونت مجرای ادراری (UTI) باشد، یک نمونه میانی و تمیز باید جمع آوری گردد. سپس نمونه ادرار به دو قسمت تقسیم می شود. اگر نتایج آزمایش ادرار نشان دهنده عفونت باشد، یکی برای آزمایش ادرار فرستاده می شود و دیگری برای کشت در یخچال آزمایشگاه نگهداری می شود.

به طور معمول، آزمایش ادرار شامل نکاتی در مورد رنگ، ظاهر، بو و pH، وجود پروتئین ها، گلوکز، کتون ها، خون و لکوسیت استراز است. علاوه بر این، ادرار از نظر وجود گلبول های قرمز، گلبول های سفید، سیلندر، کریستال ها و باکتری ها به صورت میکروسکوپی بررسی می شود. از آنجا که این یک آزمایش ادرار به صورت رندوم و نقطه ای است، حجم نمونه اندازه گیری نمی شود. حجم ادرار ممکن است در بسیاری از موقعیت های بالینی مهم باشد. در این موارد، یک نمونه کامل 24 ساعته مورد نیاز است.

آزمایش ادراریافته های ظاهری آزمایش ادرار:

رنگ و ظاهر ادرار

ظاهر و رنگ ادرار به عنوان بخشی از آزمایش معمول ادرار مورد توجه قرار می گیرد. یک نمونه ادرار طبیعی باید شفاف باشد. ادرار کدر ممکن است به دلیل وجود چرک (WBC های نکروزه)، گلبول های قرمز یا باکتری ها باشد. با این حال، ادرار طبیعی نیز ممکن است به دلیل مصرف برخی غذاها کدر باشد (مانند مقادیر زیادی چربی، اورات، فسفات ها). ادرار از زرد کم رنگ تا کهربایی به دلیل رنگدانه یروکروم (محصول متابولیسم بیلی روبین) متغیر است. رنگ، غلظت ادرار را نشان می دهد و با وزن مخصوص تغییر می کند. ادرار رقیق به رنگ نی و ادرار غلیظ کهربایی عمیق است.

رنگ-ادرار
رنگ ادرار

رنگ غیر طبیعی ادرار ممکن است ناشی از یک وضعیت پاتولوژیک یا مصرف برخی غذاها یا داروها باشد. به عنوان مثال، خونریزی از کلیه، ادرار قرمز تیره تولید می کند، در حالی که خونریزی از دستگاه ادراری تحتانی، ادرار قرمز روشن تولید می کند. ادرار زرد تیره ممکن است نشان دهنده وجود اوروبیلینوژن یا بیلی روبین باشد. عفونت سودوموناس ممکن است ادرار سبز رنگ ایجاد کند. خوردن چغندر ممکن است باعث قرمزی ادرار شود و ریواس می تواند ادرار را قهوه ای رنگ کند. بسیاری از داروهای پرمصرف نیز ممکن است بر رنگ ادرار تأثیر بگذارند.

طیف رنگ ادرار
طیف رنگ ادرار

معمولاً آزمایشگاه‌ها شفافیت ادرار را با استفاده از یکی از عبارات زیر گزارش می‌کنند: شفاف، کمی ابری، کدر یا کدر. ادرار “طبیعی” می تواند شفاف یا کدر باشد. موادی که باعث تیرگی می شوند اما ناسالم تلقی نمی شوند عبارتند از: مخاط، اسپرم و مایع پروستات، سلول های پوست، کریستال های طبیعی ادرار و آلاینده هایی مانند لوسیون ها و پودرهای بدن. سایر موادی که می‌توانند ادرار را کدر کنند، مانند گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید یا باکتری‌ها، وضعیتی را نشان می‌دهند که نیاز به توجه دارد.

سایر موادی که می توانند ادرار شما را کدر کنند، مانند گلبول های قرمز، گلبول های سفید و باکتری ها، ممکن است نشان دهنده چندین بیماری مختلف باشند، از جمله:

  • کم آبی بدن
  • عفونت دستگاه ادراری (UTI)
  • بیماری ها و عفونت های مقاربتی (STDs و STIs)
  • سنگ کلیه
  • دیابت

بوی ادرار:

تعیین بوی ادرار بخشی از آزمایش معمول ادرار است. بوی ادرار تازه و طبیعی به دلیل وجود اسیدهای فرار ایجاد می شود. ادرار بیماران مبتلا به کتواسیدوز دیابتی دارای بوی قوی و شیرین استون است. در بیماران مبتلا به عفونت ادراری، ادرار ممکن است بوی بسیار بدی داشته باشد. ادرار با بوی مدفوع ممکن است نشان دهنده ایستولای مثانه روده باشد.

بوی-ادرار
بوی ادرار

یافته های شیمیایی ادرار

برای بررسی جنبه های شیمیایی یک نمونه ادرار، تکنسین های آزمایشگاهی اغلب از نوارهای آزمایش ویژه ای به نام دیپ استیک برای آزمایش مواد شیمیایی خاص در نمونه ادرار استفاده می کنند. این نوارها دارای پدهایی از مواد شیمیایی هستند که در تماس با مواد خاصی تغییر رنگ می دهند.

آزمایش-نوار-ادرار
آزمایش نوار ادرار

متداول ترین آزمایش های شیمیایی با استفاده از نوارهای تست معرف انجام می شود

  • وزن مخصوص
  • pH
  • پروتئین
  • گلوکز
  • کتون ها
  • خون
  • لکوسیت استراز
  • نیتریت
  • بیلی روبین
  • اوروبیلینوژن
  • هموگلوبین

برخی از نوارهای تست نیز دارای یک پد تست اسید اسکوربیک (ویتامین C) هستند.

درجه تغییر رنگ روی نوار می تواند تخمینی از مقدار ماده موجود را ارائه دهد. به عنوان مثال، یک تغییر رنگ جزئی در پد تست پروتئین ممکن است نشان دهنده مقدار کمی پروتئین موجود در نمونه ادرار باشد، در حالی که تغییر رنگ عمیق ممکن است نشان دهنده زیاد بودن مقدار آن باشد.

انواع متداول آزمایش‌هایی که پزشک  ممکن است در آزمایش ادرار بگنجانند عبارتند از:

وزن مخصوص:

وزن مخصوص اندازه گیری غلظت ذرات (از جمله مواد زائد و الکترولیت ها) در ادرار است. وزن مخصوص بالا نشان دهنده ادرار غلیظ است. وزن مخصوص کم نشان دهنده ادرار رقیق است. وزن مخصوص به وزن ادرار در مقایسه با آب مقطر (که وزن مخصوص 1000 دارد) اشاره دارد. ذرات موجود در ادرار به آن وزن یا وزن ویژه می دهند.

وزن-مخصوص-ادرار
وزن مخصوص ادرار

برای ارزیابی قدرت تمرکز و دفع کلیه ها از وزن مخصوص استفاده می شود. بیماری کلیوی تمایل به کاهش توانایی تمرکز دارد. در نتیجه، بیماری های مزمن کلیوی با وزن مخصوص پایین ادرار همراه است. وزن مخصوص باید با توجه به وجود یا عدم وجود گلیکوزوری و پروتئینوری تفسیر شود.

وزن مخصوص نیز اندازه گیری وضعیت هیدراتاسیون است. با هیدراتاسیون بیش از حد، ادرار رقیق تر و با وزن مخصوص پایین تر خواهد بود، در حالی که با کم آبی، وزن مخصوص می توان انتظار داشت که به طور غیر طبیعی بالا باشد. دیابت بی مزه نفروتوکسیک با تغییرات بسیار کمی در وزن مخصوص ادرار همراه است زیرا کلیه نمی تواند به متغیرهایی مانند هیدراتاسیون و بار املاح پاسخ دهد.

اندازه گیری وزن مخصوص ادرار آسان تر و راحت تر از اندازه گیری اسمولالیته است. وزن مخصوص تقریباً با اسمولالیته همبستگی دارد. برای تفسیر نتایج بیشتر بخش‌های آزمایش ادرار، آگاهی از وزن مخصوص لازم است. وزن مخصوص معمولاً با یک رفرکتومتر (که میزان نوری را که می تواند از یک قطره ادرار عبور می کند اندازه گیری می کند) یا یک نشانگر اندازه گیری می شود.

رفرکتومتر
رفرکتومتر

pH ادرار:

تجزیه و تحلیل pH یک نمونه ادرار تازه تخلیه شده، تعادل اسید و باز را نشان می دهد. ادرار کار کلیه ها را برای حفظ هموستاز pH طبیعی منعکس می کند. همانطور که ریه ها (جزء تنفسی) به جبران عدم تعادل اسید و باز کمک می کنند، کلیه ها (جزء متابولیک) نیز این کار را انجام می دهند. کلیه ها با بازجذب سدیم و دفع هیدروژن به تعادل اسید و باز کمک می کنند.

مقیاس PH
مقیاس PH

PH قلیایی در بیمار مبتلا به آلکالمی مشاهده می شود. همچنین، باکتری ها، UTI یا رژیم غذایی سرشار از مرکبات یا سبزیجات ممکن است باعث افزایش pH ادرار شود. ادرار قلیایی در هنگام غذا خوردن رایج است. برخی از داروها (به عنوان مثال، استرپتومایسین، نئومایسین، کانامایسین) در درمان عفونت ادراری زمانی که ادرار قلیایی است، موثر هستند.

اسیدی بودن ادرار بیشتر رایج است. با این حال، ادرار اسیدی در بیماران مبتلا به اسیدمی نیز مشاهده می شود که می تواند ناشی از اسیدوز متابولیک یا تنفسی، گرسنگی، کم آبی یا رژیم غذایی سرشار از محصولات گوشتی یا کرن بری باشد. اما در بیماران مبتلا به اسیدوز توبولار کلیوی، خون اسیدی و ادرار قلیایی است.

pH ادرار در شناسایی کریستال ها در ادرار و تعیین استعداد تشکیل یک نوع سنگ مفید است. ادرار اسیدی با سنگ های گزانتین، سیستین، اسید اوریک و سنگ های اگزالات کلسیم مرتبط است. برای درمان یا پیشگیری از این سنگ های ادراری، ادرار باید قلیایی نگه داشته شود. ادرار قلیایی با سنگ های کربنات کلسیم، فسفات کلسیم و سنگ های فسفات منیزیم مرتبط است. برای درمان یا پیشگیری از این سنگ های ادراری، ادرار باید اسیدی نگه داشته شود.

رژیم غذایی می تواند PH ادرار را تغییر دهد. رژیم غذایی پر پروتئین یا مصرف زغال اخته باعث اسیدی شدن ادرار می شود. رژیم گیاهخواری، رژیم کم کربوهیدرات یا مصرف مرکبات باعث قلیایی شدن ادرار می شود.

نمونه ادراراگر ادرار در عرض چند ساعت پس از جمع آوری آزمایش نشود، pH می تواند تغییر کند و قلیایی شود.

آزمایش پروتئین ادرار:

پروتئین یک شاخص حساس عملکرد کلیه است. به طور معمول، پروتئین در ادرار وجود ندارد، زیرا فضاهای موجود در غشای گلومرولی گلومرولی طبیعی برای عبور آن بسیار کوچک است. اگر غشای گلومرولی آسیب ببیند، مانند گلومرولونفریت، فضاها بسیار بزرگتر می شوند و پروتئین (معمولا آلبومین، زیرا مولکول کوچکتری نسبت به گلوبولین ها است) به داخل فیلتر و سپس به ادرار نفوذ می کند.

اگر این با سرعت قابل توجهی ادامه یابد، هیپوپروتئینمی می تواند در نتیجه از دست دادن شدید پروتئین از طریق کلیه ها ایجاد شود. فشار انکوتیک مویرگی طبیعی را کاهش می دهد که در داخل عروق مایع باقی می ماند و باعث ادم بینابینی شدید می شود. ترکیب پروتئینوری و ادم به عنوان سندرم نفروتیک شناخته می شود.

سندروم نفروتیکپروتئینوری (معمولاً آلبومین به دلیل اینکه پروتئین نسبتاً کوچکی است) احتمالاً مهمترین شاخص بیماری کلیوی است. ادرار همه زنان باردار به طور معمول از نظر پروتئینوری بررسی می شود که می تواند نشان دهنده پره اکلامپسی باشد. پروتئین ادراری برای غربالگری سندرم نفروتیک و عوارض دیابت، گلومرولونفریت، آمیلوئیدوز و مولتیپل میلوما استفاده می شود.

اگر پروتئین قابل توجهی در آزمایش ادرار مشخص شد، باید یک نمونه ادرار 24 ساعته جمع آوری شود تا بتوان مقدار پروتئین را اندازه گیری کرد. آزمایش او می تواند به عنوان روشی برای نظارت بر بیماری کلیوی و درمان آن تکرار شود. معمولاً از دست دادن پروتئین بیش از 3000 میلی گرم در 24 ساعت منجر به علائم و نشانه های سندرم نفروتیک می شود.

اگر پروتئینوری شناسایی شود، می توان یک ادرار تصادفی را برای تعیین کمیت پروتئین آنالیز کرد. تخمین از دفع 24 ساعته پروتئین معمولاً با کراتینین ادرار انجام می شود، زیرا وضعیت هیدراتاسیون و سایر عوامل ممکن است بر غلظت ادرار تأثیر بگذارند. نسبت پروتئین به کراتینین نرمال کمتر از 15/0 است.

ادرارنوار تست پروتئین معمولاً میزان آلبومین موجود در ادرار را اندازه گیری می کند. معمولاً مقادیر قابل تشخیص پروتئین آلبومین وجود نخواهد داشت. هنگامی که سطح پروتئین ادرار بالا باشد، شما به بیماری به نام پروتئینوری مبتلا می شوید. این می تواند نشانه اولیه بیماری کلیوی باشد.

آلبومین کوچکتر از سایر پروتئین ها است و به طور معمول اولین پروتئینی است که در هنگام شروع اختلال عملکرد کلیه در ادرار دیده می شود. سایر پروتئین ها به طور کلی توسط پد تست تشخیص داده نمی شوند، اما ممکن است با استفاده از آزمایش پروتئین ادرار جداگانه اندازه گیری شوند(روش اسید سولفوسالیسیلیک). سایر شرایطی که می تواند پروتئینوری ایجاد کند عبارتند از:

  • اختلالاتی که باعث تولید مقادیر زیادی پروتئین در خون می شوند، مانند مولتیپل میلوما
  • عفونت های مجاری ادراری
  • شرایطی که گلبول های قرمز را از بین می برد
  • التهاب، بدخیمی‌ها (سرطان) یا آسیب مجرای ادرار – به عنوان مثال، مثانه، پروستات، یا مجرای ادرار
  • وجود خون در ادرار احتمالاً به دلیل سنگ هایی است که به دیواره کلیه یا مثانه آسیب می رساند.
  • ترشحات واژن که وارد ادرار شده و آن را آلوده می کند

آزمایش گلوکز ادرار:

آزمایش گلوکز ادرار، میزان قند (گلوکز) در ادرار شما را اندازه گیری می کند. گلوکز به طور معمول در ادرار وجود ندارد. هنگامی که گلوکز قابل تشخیص باشد، این وضعیت گلیکوزوری نامیده می شود. از هر دو حاصل می شود

  • غلظت بیش از حد گلوکز در خون، مانند آنچه ممکن است در افرادی که دیابت کنترل نشده دارند مشاهده شود.
  • کاهش در “آستانه کلیه”. هنگامی که سطح گلوکز خون به غلظت معینی رسید، کلیه ها شروع به دفع گلوکز از طریق ادرار می کنند. گاهی اوقات غلظت آستانه کاهش می یابد و گلوکز زودتر وارد ادرار می شود – با غلظت گلوکز خون پایین تر

برخی از شرایط دیگر که می توانند باعث گلیکوزوری شوند عبارتند از: اختلالات هورمونی، بیماری کبد، برخی داروها و بارداری. هنگامی که گلیکوزوری رخ می دهد؛ آزمایش های دیگری مانند قند خون معمولاً برای شناسایی بیشتر علت خاص انجام می شود.

آزمایش کتون ادرار:

به طور معمول، هیچ کتونی در ادرار وجود ندارد. با این حال، یک بیمار با دیابت کنترل نشده و هیپرگلیسمی ممکن است کاتابولیسم اسیدهای چرب گسترده داشته باشد. هدف از این کاتابولیسم فراهم کردن منبع انرژی در زمانی است که گلوکز به دلیل عدم توانایی انسولین به سلول منتقل نشود.

بررسی-کتون-بادی
بررسی کتون بادی در ادرار به روش استریپ

کتون ها (اسید بتا هیدروکسی بوتیریک، اسید استواستیک و استون) محصولات نهایی تجزیه این اسید چرب هستند. همانند گلوکز، کتون ها (عمدتاً اسید استواستیک) هنگامی که سطح خون در بیماران دیابتی بالا می رود به داخل ادرار می ریزند. کتونوری معمولاً با دیابت کنترل نشده همراه است.

آزمایش کتونوری همچنین در ارزیابی کتواسیدوز مرتبط با اعتیاد به الکل، روزه‌داری، گرسنگی، رژیم‌های غذایی با پروتئین بالا و مصرف ایزوپروپانول مهم است. کتونوری ممکن است همراه با بیماری های تب دار حاد، به ویژه در نوزادان و کودکان رخ دهد.

بررسی-کتون-در-ادرارخون (هموگلوبین):

این آزمایش برای تشخیص هموگلوبین در ادرار (هموگلوبینوری) استفاده می شود. هموگلوبین یک پروتئین انتقال دهنده اکسیژن است که در داخل گلبول های قرمز (RBC) یافت می شود. وجود آن در ادرار نشان دهنده وجود خون در ادرار است (به نام هماچوری شناخته می شود).

تعداد کمی از گلبول های قرمز که معمولاً در ادرار وجود دارد معمولاً منجر به یک آزمایش “منفی” می شود. با این حال، هنگامی که تعداد گلبول های قرمز افزایش می یابد، آنها به عنوان یک نتیجه آزمایش “مثبت” تشخیص داده می شوند.

حتی افزایش اندک در مقدار RBC در ادرار می تواند قابل توجه باشد. بسیاری از بیماری های کلیه و مجاری ادراری و همچنین تروما، داروها، سیگار کشیدن یا ورزش شدید می توانند باعث هماچوری یا هموگلوبینوری شوند.

بررسی-هموگلوبینوری
بررسی هموگلوبینوری

این آزمایش نه می تواند شدت بیماری را تعیین کند و نه برای تشخیص اینکه خون از کجا آمده است. به عنوان مثال، آلودگی ادرار به خون ناشی از هموروئید یا خونریزی واژینال را نمی توان از خونریزی در دستگاه ادراری تشخیص داد. به همین دلیل است که جمع‌آوری صحیح نمونه ادرار بسیار مهم است و زنان در صورت درخواست برای جمع‌آوری نمونه ادرار، به پزشک خود اطلاع دهند که در حال قاعدگی هستند.

گاهی اوقات آزمایش شیمیایی خون در ادرار منفی است، اما بررسی میکروسکوپی افزایش تعداد گلبول های قرمز را نشان می دهد. هنگامی که این اتفاق می افتد، بسیاری از اسید اسکوربیک (ویتامین C) مورد بررسی قرار می گیرند زیرا می تواند باعث نتایج آزمایش کم یا منفی شود.

تست لکوسیت استراز ادرار:

لکوسیت استراز آنزیمی است که در اکثر گلبول های سفید وجود دارد. وقتی این آزمایش مثبت باشد، ممکن است نشان دهنده وجود التهاب در دستگاه ادراری یا کلیه باشد. شایع ترین علت گلبول های سفید در ادرار عفونت باکتریایی دستگاه ادراری (UTI) است.

آزمایش نیتریت ادرار:

این آزمایش نیتریت را شناسایی می کند و آزمایش بر این اصل استوار است که بسیاری از باکتری ها (اما نه همه) آنزیمی به نام ردوکتاز تولید می کنند که می توانند نیترات های ادرار را به نیتریت تبدیل کنند.به طور معمول دستگاه ادراری و ادرار عاری از باکتری هستند. هنگامی که باکتری ها راه خود را به دستگاه ادراری پیدا می کنند، می توانند باعث عفونت دستگاه ادراری (UTI) شوند.

عفوت-ادراری
عفوت ادراری

نتیجه مثبت تست نیتریت می تواند نشان دهنده عفونت ادراری باشد. با این حال، از آنجایی که همه باکتری ها قادر به تبدیل نیترات به نیتریت نیستند، با وجود تست نیتریت منفی، همچنان می توانید عفونت ادراری داشته باشید.

 

آزمایش بیلی روبین ادرار:

بیلی روبین یک پیگمان زرد رنگ است که در صفرا، مایعی که توسط کبد تولید می شود، یافت می شود. بیلی روبین در ادرار افراد عادی و سالم وجود ندارد. بیلی روبین یک محصول زائد است که توسط کبد از هموگلوبین گلبول های قرمز که از گردش خون خارج می شوند تولید می شود. این ماده به جزئی از صفرا تبدیل می شود، مایعی که برای کمک به هضم غذا به روده ها ترشح می شود.

اگر دفع بیلی روبین مهار شود، هیپربیلی روبینمی کونژوگه (مستقیم) ایجاد می شود. انسداد مجرای صفراوی توسط سنگ کیسه صفرا نمونه کلاسیک دفع بیلی روبین انسدادی است که باعث هیپربیلی روبینمی کونژوگه می شود.

تشخیص بیلروبین در ادرار
تشخیص بیلروبین در ادرار

برخلاف شکل غیر کونژوگه، بیلی روبین کونژوگه محلول در آب است و می تواند از طریق ادرار دفع شود. بنابراین بیلی روبین در ادرار نشان می دهد که بیماری بر متابولیسم بیلی روبین پس از کونژوگاسیون یا نقص در دفع تأثیر می گذارد (مثلاً سنگ کیسه صفرا). بیلی روبین غیر کونژوگه ناشی از زردی پیش کبدی از طریق ادرار دفع نمی شود زیرا محلول در آب نیست.

در برخی بیماری های کبدی، مانند انسداد صفراوی یا هپاتیت، بیلی روبین به جریان خون برگشته و از طریق ادرار دفع می شود.

اوروبیلینوژن ادرار:

به طور معمول در ادرار در غلظت های پایین وجود دارد. در روده از بیلی روبین تشکیل می شود و بخشی از آن دوباره به جریان خون جذب می شود. نتایج آزمایش مثبت به تشخیص بیماری های کبدی مانند هپاتیت و سیروز و شرایط مرتبط با افزایش تخریب RBC (کم خونی همولیتیک) کمک می کند. هنگامی که اوروبیلینوژن ادرار در یک بیمار مبتلا به بیلی روبین ادرار و/یا علائم اختلال عملکرد کبدی کم باشد یا وجود نداشته باشد، می تواند نشان دهنده وجود انسداد کبدی یا صفراوی باشد.

یافته های میکروسکوپی ادرار

بررسی میکروسکوپی آزمایش ادرار ممکن است به عنوان بخشی از یک آزمایش معمول ادرار انجام شود. این معمولاً زمانی انجام می شود که یافته های غیر طبیعی در معاینه ماکروسکوپی یا شیمیایی وجود داشته باشد. این آزمایش بر روی رسوب ادرار انجام می شود – ادراری که سانتریفیوژ شده است تا مواد موجود در آن در انتهای یک لوله متمرکز شود.

سپس مایع بالای لوله دور ریخته می شود و قطرات مایع باقی مانده زیر میکروسکوپ بررسی می شود. سلول‌ها، کریستال‌ها و سایر مواد به‌عنوان تعداد مشاهده‌شده «در هر میدان توان پایین» (LPF) یا «در هر میدان توان بالا» (HPF) شمارش و گزارش می‌شوند. علاوه بر این، برخی از موجودات، در صورت وجود، به عنوان “کم”، “متوسط” یا “زیاد” تخمین زده می شوند، مانند سلول های اپیتلیال، باکتری ها و کریستال ها.

یک تکنسین آزمایشگاه ممکن است نمونه ادرار را زیر میکروسکوپ بررسی کند تا به دنبال مواد ریز در ادرار باشد، از جمله:

  • سلول ها
  • قطعات سلولی
  • سیلندرهای ادراری
  • مخاط(Mucus)
  • باکتری یا سایر میکروب ها
  • کریستال ها

آزمایش های میکروسکوپی که ممکن است در آزمایش ادرار شامل شوند عبارتند از:

آزمایش ادرار گلبول قرمز (RBC):

افزایش تعداد گلبول های قرمز نشان می دهد که در ادرار شما خون وجود دارد. با این حال، این آزمایش نمی تواند تشخیص دهد که خون از کجا می آید. به عنوان مثال، آلودگی به خون ناشی از هموروئید یا خونریزی واژینال را نمی توان از خونریزی در جایی در سیستم ادراری تشخیص داد.

گلبول قرمز در ادرار
گلبول قرمز در ادرار

در برخی موارد، سطوح بالاتر از حد طبیعی گلبول های قرمز در ادرار شما ممکن است نشان دهنده مشکلات مثانه، کلیه یا مجاری ادراری و مصرف برخی داروها یا حتی ورزش سنگین باشد. اگر رنگ ادرار قرمز روشن باشد خونریزی می تواند در قسمت تحتانی مجاری ادرار باشد، اما اگر به سمت قهوه ای تمایل داشته باشد نشان دهنده خونریزی در قسمت های فوقانی دستگاه اداری است.

آزمایش ادرار گلبول های سفید (WBC):

افزایش تعداد WBC و/یا آزمایش مثبت لکوسیت استراز ممکن است نشان دهنده عفونت یا التهاب در جایی در دستگاه ادراری باشد.

گلبول سفید در ادرار
گلبول سفید در ادرار

سلول های اپیتلیال:

سلول های اپیتلیال سلول هایی هستند که پوششی را بر روی تمام سطوح داخلی و خارجی بدن شما تشکیل می دهند و حفره های بدن و اندام های توخالی را می پوشانند. دستگاه ادراری شما با سلول های اپیتلیال پوشیده شده است. به طور معمول در مردان و زنان، چند سلول اپیتلیال از مثانه (سلول های اپیتلیال انتقالی) یا از مجرای ادرار خارجی (سلول های اپیتلیال سنگفرشی) در رسوب ادرار یافت می شود.

انواع سلول اپیتلیال در ادرار
انواع سلول اپیتلیال در ادرار

سلول های کلیه (سلول های کلیه) کمتر شایع هستند. در شرایط دستگاه ادراری مانند عفونت، التهاب و بدخیمی ها، سلول های اپیتلیال بیشتری وجود دارد. تعیین نوع سلول‌های موجود به پزشک کمک می‌کند تا مشخص کند که این وضعیت در کجا قرار دارد. به عنوان مثال، عفونت مثانه ممکن است منجر به تعداد زیادی سلول اپیتلیال انتقالی در رسوب ادرار شود.

باکتری‌ها، مخمرها و انگل‌ها:

در حالت سلامتی، دستگاه ادراری استریل است: هیچ میکروارگانیسمی در رسوب ادرار دیده نمی شود. میکروارگانیسم‌ها معمولاً به‌عنوان «هیچ»، «کم»، «متوسط» یا «زیاد» در هر میدان توان بالا (HPF) گزارش می‌شوند.

باکتری های پوست اطراف می توانند از مجرای ادرار وارد مجرای ادرار شده و به سمت مثانه حرکت کنند و باعث عفونت دستگاه ادراری (UTI) شوند. اگر عفونت درمان نشود، در نهایت می تواند به کلیه ها منتقل شود و باعث پیلونفریت شود. در موارد کمتر، باکتری های ناشی از عفونت خون (سپتی سمی) ممکن است به داخل دستگاه ادراری حرکت کنند. این نیز منجر به UTI می شود.

باکتری در ادرار
باکتری در ادرار

مخمرها در ادرار
مخمرها در ادرار

سودوهایف کاندیدا
سودوهایف کاندیدا در ادرار

برای جلوگیری از آلودگی ادرار باکتری‌هایی که معمولاً روی پوست یا ترشحات واژن زندگی می‌کنند، در طول نمونه‌گیری، مخصوصاً در زنان، باید مراقبت ویژه‌ای صورت گیرد. در صورت مشکوک بودن به عفونت ادراری ممکن است کشت ادرار انجام شود.

در زنان (و به ندرت در مردان)، مخمر می تواند در ادرار نیز وجود داشته باشد. آنها اغلب در زنان مبتلا به عفونت قارچی واژن وجود دارند، زیرا ادرار در هنگام جمع آوری با ترشحات واژن آلوده شده است. اگر مخمر در ادرار مشاهده شود، ممکن است آزمایش‌هایی برای عفونت قارچی (قارچی) روی ترشحات واژن انجام شود.

تریکومونادها

تریکومونادها انگل هایی هستند که ممکن است در ادرار زنان یا مردان (به ندرت) یافت شوند. مانند مخمر، تریکومونادها در واقع کانال واژن را آلوده می کنند و وجود آنها به دلیل آلودگی است. اگر این موارد در طی آزمایش ادرار یافت شوند، ممکن است آزمایش بعدی برای تریکوموناس واژینالیس برای بررسی عفونت واژن انجام شود.

تریکوموناس در ادرار
تریکوموناس در ادرار

تریکوموناس-در-ادرار1
تریکوموناس در ادرار

سیلندر های ادرار:

سیلندرها ذرات استوانه‌ای هستند که گاهی در ادرار یافت می‌شوند و از پروتئین های ترشح شده توسط سلول‌های کلیه تشکیل می‌شوند. آنها در لوله های دراز، نازک و توخالی کلیه ها به نام لوله ها تشکیل می شوند و معمولاً شکل لوله را به خود می گیرند. در زیر میکروسکوپ، آنها اغلب شبیه یک “هات داگ” هستند و در افراد سالم تقریباً شفاف به نظر می رسند. به این نوع سیلندر ها، سیلندر های هیالین گفته می شود.

هنگامی که یک فرآیند بیماری در کلیه وجود دارد، چیزهای دیگری مانند گلبول های قرمز یا گلبول های سفید می توانند با تشکیل سیلندر در پروتئین به دام بیفتند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، سیلندر با مواد داخل آن شناسایی می‌شود، به عنوان مثال به عنوان سیلندر گلبول قرمز یا گلبول سفید.

انواع مختلف سیلندر با بیماری‌های کلیوی مختلف مرتبط هستند و نوع سیلندری که در ادرار یافت می‌شود ممکن است سرنخ‌هایی به دست دهد که کدام اختلال بر کلیه تأثیر می‌گذارد. برخی از نمونه های دیگر از انواع سیلندر عبارتند از سیلندر گرانولار، سیلندر چربی و سیلندر مومی.

سیلندرهای هیالین: سیلندر های هیالین ترکیبی از پروتئین هستند و نشان دهنده پروتئینوری هستند.به طور معمول، افراد سالم ممکن است چند (0 تا 5) قالب های هیالین در هر میدان کم توان (LPF) داشته باشند. بعد از ورزش شدید ممکن است سیلندر های هیالین بیشتری تشخیص داده شود.

سیلندر هیالیت(Hyaline Cast)
سیلندر هیالین(Hyaline Cast)

سیلندرهای سلولار: مجموعه‌ای از سلول‌های دژنره شده هستند. انواع مختلفی در پاراگراف های زیر توضیح داده شده است:

سیلندرهای گرانولار: سیلندر ‌های گرانولار از تجزیه مواد سلولی به ذرات دانه‌ای در داخل WBC یا قالب سلول‌های اپیتلیال ایجاد می‌شوند. سیلندر های گرانولار پس از ورزش و در بیماری های کلیوی مختلف یافت می شود

سیلندر گرانولار (Granular Cast)
سیلندر گرانولار(Granular Cast)

سیلندرهای چربی: در برخی از بیماری ها، سلول های اپیتلیال در لوله های کلیوی پوسته پوسته می شوند. با انحطاط سلول، رسوبات چربی در داخل سلول به هم می پیوندند و با پروتئین در قالب های چربی ترکیب می شوند. اینها با بیماری گلومرولی یا سندرم نفروتیک/نفروز مرتبط هستند. اجسام چربی بیضی شکل آزاد ممکن است با آمبولی‌های چربی که در بیماران مبتلا به شکستگی استخوان رخ می‌دهد، همراه باشد.

سیلندر چربی(Fatty cast)
سیلندر چربی(Fatty cast)

سیلندرهای مومی شکل: سیلندر ‌های مومی ممکن است سیلندرهای سلولی، سیلندرهای هیالین یا سیلندرهای نارسایی کلیوی باشند. سیلندرهای مومی احتمالاً نشان دهنده انحطاط(خالی شدن) بیشتر سیلندرهای گرانولار است. زمانی اتفاق می‌افتد که ادرار از طریق لوله‌های کلیوی کم شده و زمان برای تحلیل سیلندرهای گرانولار می‌دهد. سیلندرهای مومی با بیماری های مزمن کلیوی و نارسایی مزمن کلیه مرتبط است. همچنین در نفروپاتی دیابتی، فشار خون بدخیم و گلومرولونفریت رخ می دهد.

سیلندر مومی(waxy cast)
سیلندر مومی(waxy cast)

سیلندرهای سلول اپیتلیال(سیلندرهای لوله ای کلیوی). سلول های اپیتلیال می توانند در هر نقطه ای از فرآیند دفع ادرار وارد ادرار شوند. این سلول ها می توانند در نتیجه تومور، عفونت یا پولیپ از مثانه خارج شوند. آنها می توانند ناشی از آلودگی سلولی ادرار توسط ترشحات واژن یا مجرای ادرار باشند. آنها همچنین می توانند از پوسته پوسته شدن سلول های لوله کلیوی به داخل ایجاد شوند

لومن لوله ها و سیستم جمع آوری این سلول ها می توانند قالب های اپیتلیال را تشکیل دهند. مواد موجود در این سلول‌ها می‌توانند ابتدا به دانه‌های درشت و سپس به دانه‌های ریز تجزیه شوند و سیلندرهای گرانولار بسازند. وجود سلول های اپیتلیال گاه به گاه قابل توجه نیست. با این حال، اعداد بزرگ غیر طبیعی هستند. سیلندرهای لوله ای (اپیتلیال) بیشتر نشان دهنده بیماری یا سمیت لوله های کلیوی است.

سیلندر-سلولار(cellular-cast-)
سیلندر سلولار(cellular cast)

سیلندر گلبول های سفید. به طور معمول، تعداد کمی WBC در رسوب ادرار در بررسی میکروسکوپی یافت می شود. وجود پنج یا بیشتر WBC در ادرار نشان دهنده عفونت ادراری است که مثانه یا کلیه ها یا هر دو را درگیر می کند. برای ارزیابی بیشتر باید کشت ادرار تمیز انجام شود. سیلندرهای WBC اغلب در عفونت‌های کلیه (مانند پیلونفریت حاد یا نفریت بینابینی) یافت می‌شوند.

سیلندر-گلبول-های-سفید(WBC-Cast)
سیلندر گلبول های سفید(WBC Cast)

سیلندر گلبول های قرمز. هر گونه اختلال در سد خونی ادرار، چه در سطح گلومرولی، لوله ای، یا مثانه، باعث ورود گلبول های قرمز به داخل ادرار می شود. هماچوری می تواند میکروسکوپی یا درشت باشد. بیماران با بیش از سه گلبول قرمز در هر میدان پرقدرت در دو نمونه از سه نمونه ادراری که به درستی جمع‌آوری شده‌اند باید دارای میکرو هماچوری در نظر گرفته شوند و از این رو از نظر علل پاتولوژیک احتمالی مورد ارزیابی قرار گیرند.

بیماری های مثانه، حالب و مجرای ادرار شایع ترین علل گلبول های قرمز در ادرار هستند. شرایط پاتولوژیک (به عنوان مثال، تومورها، تروما، سنگ ها، عفونت) که غشای مخاطی در سیستم جمع آوری را درگیر می کند نیز می تواند باعث هماچوری شود.

سیلندر-گلبول-های-قرمز(RBC-Cast)
سیلندر گلبول های قرمز(RBC Cast)

سیلندرهای RBC نشان دهنده گلومرولونفریت (که ممکن است در بیماران مبتلا به اندوکاردیت حاد باکتریایی، انفارکتوس کلیه، سندرم گود پاسچر، واسکولیت، بیماری سلول داسی شکل یا فشار خون بدخیم)، نفریت بینابینی، نکروز حاد توبولار، پیلونفریت، ترومای کلیوی، وجود داشته باشد.

کریستال های ادرار:

ادرار حاوی بسیاری از مواد محلول (املاح) است – مواد شیمیایی زائد که بدن شما باید آنها را از بین ببرد. این املاح می توانند کریستال ها، اشکال جامد یک ماده خاص را در ادرار تشکیل دهند اگر:

  • pH ادرار به طور فزاینده ای اسیدی یا بازی است.
  • غلظت مواد حل شده افزایش یابد
  • دمای ادرار باعث تشکیل آنها شود

کریستال ها با شکل، رنگ و pH ادرار شناسایی می شوند. آنها ممکن است ذرات کوچک و شن مانند و بدون شکل خاصی باشند (بی شکل) – یا دارای اشکال خاصی مانند سوزن مانند باشند. چند نمونه از کریستال هایی که در ادرار افراد سالم یافت می شوند عبارتند از:

  • اورات های آمورف
  • اسید اوریک کریستالی
  • اگزالات کلسیم
  • فسفات های آمورف
  • کربنات کلسیم

اگر کریستال ها از املاح هایی باشند که به طور معمول در ادرار نیستند، “غیر طبیعی” در نظر گرفته می شوند. کریستال های غیر طبیعی ممکن است نشان دهنده یک فرآیند متابولیک غیر طبیعی باشد. برخی از این موارد عبارتند از:

  • سیستین
  • تیروزین
  • لوسین

هنگامی که کریستال ها هنگام تولید ادرار در کلیه تشکیل می شوند، ممکن است در کنار هم قرار گیرند تا “سنگ” یا سنگ کلیه را تشکیل دهند. این سنگ‌ها می‌توانند در خود کلیه یا در حالب‌ها – لوله‌هایی که ادرار را از کلیه به مثانه منتقل می‌کنند – قرار گیرند و باعث درد شدید شوند.

داروها، داروها و رنگ اشعه ایکس نیز می توانند در ادرار کریستالیزه شوند.

عوامل مداخله گر در آزمایش ادرار:

ظاهر و رنگ:

  • باقی ماندن اسپرم در مجرای ادرار پس از انزال اخیر یا رتروگراد می تواند باعث کدر شدن ادرار شود.
  • ادراری که بیش از یک ساعت در یخچال نگهداری شده باشد ممکن است کدر شود.
  • برخی غذاها بر رنگ ادرار تأثیر می گذارند. خوردن هویج ممکن است باعث ادرار زرد تیره شود. چغندر ممکن است باعث قرمزی ادرار شود. ریواس ممکن است باعث قرمزی یا قهوه ای شدن ادرار شود.
  • ادرار با ماندن طولانی مدت به دلیل اکسیداسیون متابولیت های بیلی روبین تیره می شود.
  • بسیاری از داروها، با توجه به محیط مناسب، می توانند رنگ ادرار را تغییر دهند. (به جدول بالا مراجعه کنید)

بوی ادرار:

  • برخی غذاها (مانند مارچوبه) بوی ادرار مشخصی تولید می کنند.
  • وقتی ادرار برای مدت طولانی می ماند و شروع به تجزیه می کند، بویی شبیه آمونیاک دارد.

pH ادرار:

  • pH ادرار با ماندن طولانی قلیایی می‌شود، به دلیل عمل باکتری‌های تجزیته کننده اوره که آمونیاک تولید می‌کنند، قلیایی می‌شود.
  • pH ادرار در یک ظرف نمونه بدون پوشش قلیایی می شود زیرا دی اکسید کربن از ادرار تبخیر می شود.
  • عوامل غذایی بر PH ادرار تأثیر می گذارد. مصرف مقادیر زیادی مرکبات، محصولات لبنی و سبزیجات باعث تولید ادرار قلیایی می شود، در حالی که رژیم غذایی سرشار از گوشت و برخی غذاها (مثلاً کرن بری) ادرار اسیدی تولید می کند.
  • داروهایی که PH ادرار را افزایش می دهند عبارتند از استازولامید، آنتی اسیدهای بی کربنات و مهارکننده های کربنیک انیدراز.
  • داروهایی که باعث کاهش pH ادرار می شوند عبارتند از کلرید آمونیوم، کلروتیازید و اسید ماندلیک.

پروتئین ادرار:

  • پروتئینوری گذرا ممکن است با استرس عاطفی شدید، ورزش بیش از حد، و حمام سرد همراه باشد.
  • هنگامی که از کدورت به عنوان معیاری برای اندازه گیری پروتئین در ادرار استفاده می شود، مواد حاجب رادیواپک که در عرض 3 روز تجویز می شوند، ممکن است باعث نتایج مثبت کاذب برای پروتئینوری شوند.
  • ادرار آلوده به ترشحات پروستات یا ترشحات واژن معمولا باعث پروتئینوری می شود.
  • رژیم های غذایی سرشار از پروتئین می توانند باعث پروتئینوری شوند.
  • ادرار با غلظت بالا ممکن است غلظت پروتئین بیشتری نسبت به ادرار رقیق تر داشته باشد.
  • هموگلوبین ممکن است با روش دیپ استیک نتیجه مثبت ایجاد کند.
  • پروتئین Bence-Jones ممکن است با روش دیپ استیک ظاهر نشود.
  • داروهایی که ممکن است باعث افزایش سطح پروتئین شوند عبارتند از: استازولامید، آمینوگلیکوزیدها، آمفوتریسین B، سفالوسپورین ها، کولیستین، گریزئوفولوین، لیتیوم، متی سیلین، نافسیلین، داروهای نفروتوکسیک (به عنوان مثال، آرسنیکال ها، نمک های طلا)، اگزاسیلین، پنی سیلامین، پنی سیلین، پلی سیلین، B، سالیسیلات ها، سولفونامیدها، تولبوتامید و وانکومایسین.

وزن مخصوص ادرار:

  • استفاده اخیر از رنگهای رادیوگرافی باعث افزایش وزن مخصوص ادرار می شود.
  • دمای سرد باعث وزن مخصوص کاذب بالا می شود.
  • داروهایی که ممکن است باعث افزایش وزن مخصوص شوند عبارتند از دکستران، مانیتول و ساکارز.

لکوسیت استراز ادرار:

  • نتایج مثبت کاذب ممکن است در نمونه های آلوده به ترشحات واژن (مانند ترشحات شدید قاعدگی، عفونت تریکوموناس، انگل) که حاوی WBC هستند، رخ دهد.
  • نتایج منفی کاذب ممکن است در نمونه های حاوی سطوح بالای پروتئین یا اسید اسکوربیک رخ دهد.

کتون ها:

  • رژیم های غذایی خاص (بدون کربوهیدرات، پر پروتئین، پرچرب) ممکن است باعث کتونوری شود.
  • داروهایی که ممکن است باعث نتایج مثبت کاذب شوند عبارتند از: بروموسولفوفتالئین، ایزونیازید، ایزوپروپانول، لودوپا، پارالدئید، فنازوپیریدین و فنول سولفونفتالئین.

بیلی روبین و اوروبیلینوژن:

  • بیلی روبین در ادرار ثابت نیست، به خصوص زمانی که در معرض نور قرار می گیرد.
  • pH می تواند بر سطح اوروبیلینوژن تأثیر بگذارد. ادرار قلیایی نشان دهنده سطوح بالاتر است. ادرار اسیدی ممکن است سطوح پایین تری را نشان دهد.
  • فنازوپیریدین ادرار را نارنجی رنگ می کند. ممکن است این تصور نادرست ایجاد شود که بیمار مبتلا به زردی است.
  • داروهای کلستاتیک ممکن است سطح اوروبیلینوژن را کاهش دهند.
  • آنتی بیوتیک ها فلور روده را کاهش می دهند که به نوبه خود باعث کاهش سطح اوروبیلینوژن می شود.

کریستال ها:

  • مواد حاجب رادیوگرافی ممکن است باعث رسوب کریستال های ادراری شوند.

گلبول های سفید ادرار:

  • ترشحات واژن ممکن است نمونه ادرار را آلوده کرده و به طور واقعی باعث ایجاد WBC در ادرار شود.

گلبول های قرمز ادرار:

  • ورزش شدید بدنی ممکن است باعث تولید سیلندر های RBC شود.
  • کاتتریزاسیون مجرای ادراری تروماتیک ممکن است باعث ایجاد گلبول های قرمز در ادرار شود.
  • درمان ضد انعقاد بیش از حد تهاجمی یا اختلالات خونریزی باعث ایجاد RBC در ادرار بدون بیماری همزمان می شود.

مطلب پیشنهادی: تداخلات دارویی در آزمایش ها

سوالات متداول:

چرا آزمایش ادرار بایستی انجام شود؟

پزشک ها به دلایل متعددی آزمایش های آزمایش ادرار را توصیه می کنند زیرا نمونه ادرار می تواند بینش های زیادی در مورد سلامت شما ارائه دهد. پزشک شما ممکن است به یک یا چند مورد از دلایل زیر برای شما آزمایش ادرار درخواست کند:

  • به عنوان بخشی از معاینه پزشکی معمول شما برای غربالگری علائم اولیه برخی از بیماری ها.
  • اگر علائم و نشانه‌های بیماری‌های خاصی مانند دیابت یا بیماری کلیوی را تجربه می‌کنید.
  • برای پایش برخی شرایط سلامتی که تحت درمان هستید، مانند دیابت یا بیماری کلیوی.
  • برای تشخیص عفونت دستگاه ادراری (UTI).
  • اگر در بیمارستان بستری شده اید.
  • به عنوان یک چکاپ مقدماتی برای جراحی.

تفاوت بین آزمایش ادرار و کشت ادرار چیست؟

کشت ادرار شامل رشد باکتری از نمونه ادرار در آزمایشگاه برای تشخیص عفونت های دستگاه ادراری و سایر عفونت ها است. کشت ادرار بخشی از آزمایش های معمول آنالیز ادرار نیست. نمونه کشت ادرار باید با روش تمیز کردن یا با وارد کردن کاتتر از طریق مجرای ادرار به مثانه گرفته شود.

عفوت ادراریاگر نتایج آزمایش ادرار نشان می‌دهد که احتمال عفونت ادراری وجود دارد، ممکن است پزشک شما کشت ادرار را از آزمایشگاه درخواست کند. کشت ادرار می تواند نوع باکتری عامل عفونت ادراری را مشخص کند.

مطالب مرتبط در متااورگانون:

جای دیگر وب:

 

منابع مورد استفاده در این مطلب

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Urinary casts. Updated July 4, 2019. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/003586.htm

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Urine 24-hour volume. Updated July 4, 2019. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/003425.htm

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Urine protein dipstick test. Updated July 4, 2019. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/003580.htm

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Urine specific gravity test. Updated July 4, 2019. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/003587.htm

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Ketones urine test. Updated September 29, 2019. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/003585.htm

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Clean catch urine sample. Updated August 13, 2020. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/007487.htm

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Urinalysis. Updated January 16, 2021. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/003579.htm

A.D.A.M. Medical Encyclopedia. Bilirubin urine test. Updated April 30, 2021. Accessed December 15, 2021. https://medlineplus.gov/ency/article/003595.htm

Chung PH. Urinalysis and urine culture. Merck Manuals Consumer Edition. Updated May 2020. Accessed December 15, 2021. https://www.merckmanuals.com/home/kidney-and-urinary-tract-disorders/diagnosis-of-kidney-and-urinary-tract-disorders/urinalysis-and-urine-culture

Lerma EV, Slivka K. Urinalysis. In: Staros EB, ed. Medscape. Updated December 15, 2015. Accessed December 8, 2021. https://emedicine.medscape.com/article/2074001-overview#showall

Maddukuri G. Evaluation of the renal patient. Merck Manuals Professional Edition. Updated November 2020. Accessed December 9, 2021. https://www.merckmanuals.com/professional/genitourinary-disorders/approach-to-the-genitourinary-patient/evaluation-of-the-renal-patient

دکتر فرزاد باباخانیمشاهده نوشته ها

PHD ویروس‌شناسی پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی تهران

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *