آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) | Neurofilament light chain

دکتر فرزاد باباخانی
آخرین بروزرسانی
24 آبان 1402
آخرین بروزرسانی
24 آبان 1402
آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) | Neurofilament light chain

زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) پروتئینی است که بخشی از خانواده پروتئین نوروفیلامنت است که جزء اصلی اسکلت سلولی عصبی را تشکیل می دهد. نوروفیلامنت‌ها عناصر ساختاری در سلول‌های عصبی (نورون‌ها) هستند که پشتیبانی می‌کنند و شکل نورون را حفظ می‌کنند.

سطح زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در شرایطی مانند بیماری آلزایمر، بیماری پارکینسون، مولتیپل اسکلروزیس (MS)، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) و سایر اختلالات نورودژنراتیو افزایش می یابد.

چرا آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) درخواست می شود؟

تست زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) برای چندین هدف مرتبط با ارزیابی شرایط عصبی درخواست می شود:

  • بیماری آلزایمر: افزایش سطح NfL در مایع مغزی نخاعی (CSF) و خون با تخریب عصبی در بیماری آلزایمر مرتبط است. این آزمایش می تواند به تشخیص و نظارت بر پیشرفت آلزایمر کمک کند.
  • بیماری پارکینسون: سطوح NfL ممکن است در بیماری پارکینسون افزایش یابد و بینشی در مورد میزان آسیب عصبی ارائه دهد.
  • مولتیپل اسکلروزیس (MS): NfL یک بیومارکر امیدوارکننده برای مولتیپل اسکلروزیس، یک بیماری خودایمنی مزمن است که بر سیستم عصبی مرکزی تأثیر می گذارد. افزایش سطح NfL در CSF و خون ممکن است نشان دهنده آسیب مداوم عصبی و فعالیت بیماری باشد.
  • اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS): ALS یک اختلال عصبی پیشرونده است که بر نورون های حرکتی تأثیر می گذارد. سطح NfL را می توان در ALS افزایش داد و به عنوان نشانگری برای پیشرفت و شدت بیماری عمل می کند.
  • پایش پیشرفت بیماری: تست NfL برای نظارت بر پیشرفت بیماری در اختلالات عصبی مختلف استفاده می شود. تغییرات در سطوح NfL در طول زمان می تواند بینش هایی را در مورد فرآیندهای تخریب عصبی در حال انجام ارائه دهد.
  • بررسی پیش آگهی: سطوح NfL می تواند به عنوان یک ابزار پیش آگهی عمل کند و به پزشکان کمک کند تا دوره احتمالی یک بیماری تخریب کننده عصبی را پیش بینی کنند و شدت آسیب عصبی را ارزیابی کنند.
  • پاسخ به درمان: در آزمایشات بالینی و مطالعات تحقیقاتی، از تست NfL برای ارزیابی تاثیر مداخلات درمانی استفاده می شود. نظارت بر تغییرات در سطوح NfL می تواند اطلاعاتی در مورد پاسخ و اثربخشی درمان ارائه دهد.
  • تشخیص افتراقی: تست NfL ممکن است به تشخیص افتراقی بیماری های عصبی کمک کند و به تمایز بین اختلالات مختلفی که ممکن است با علائم بالینی مشابه ظاهر شوند کمک کند.

توجه به این نکته مهم است که در حالی که سطوح NfL بالا با آسیب عصبی مرتبط است، این آزمایش اغلب همراه با سایر ارزیابی‌های بالینی و تشخیصی استفاده می‌شود. نتایج آزمون NfL به پزشکان کمک می کند تا تصمیمات آگاهانه ای در مورد تشخیص، پیش آگهی و استراتژی های درمانی در زمینه اختلالات عصبی بگیرند.

در صورت داشتن چه علائمی آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) بایستی انجام شود؟

تست زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) معمولاً به عنوان یک ابزار تشخیصی معمول برای افرادی با علائم عمومی استفاده نمی شود. در عوض، بیشتر در زمینه های بالینی خاص، به ویژه در ارزیابی بیماری های عصبی و اختلالات عصبی استفاده می شود. تصمیم برای انجام تست NfL عموماً بر اساس تاریخچه پزشکی، تظاهرات بالینی بیمار و مشکوک بودن به یک بیماری عصبی هدایت می شود.

در اینجا سناریوهایی وجود دارد که در آن تست NfL ممکن است در نظر گرفته شود:

  • علائم عصبی: اگر فردی با علائمی مانند از دست دادن حافظه، زوال شناختی، مشکلات حرکتی یا سایر علائم عصبی مراجعه کند و مشکوک به اختلال عصبی باشد، آزمایش NfL ممکن است در کار تشخیصی گنجانده شود.
  • پایش بیماری های عصبی: آزمایش NfL اغلب برای نظارت بر پیشرفت بیماری در افرادی که قبلاً مبتلا به بیماری های تخریب کننده عصبی مانند بیماری آلزایمر، بیماری پارکینسون، مولتیپل اسکلروزیس یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) تشخیص داده شده است، استفاده می شود.
  • مطالعات تحقیقاتی و کارآزمایی های بالینی: در زمینه مطالعات تحقیقاتی یا کارآزمایی‌های بالینی متمرکز بر بیماری‌های عصبی، افراد ممکن است تحت آزمایش NfL به عنوان بخشی از پروتکل مطالعه برای ارزیابی شدت بیماری، پاسخ درمانی یا سایر اهداف تحقیقاتی قرار گیرند.
  • سابقه خانوادگی اختلالات عصبی: اگر یک سابقه خانوادگی قوی از بیماری های عصبی وجود داشته باشد و فردی علائم را تجربه کند، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی ممکن است آزمایش NfL را به عنوان بخشی از یک رویکرد تشخیصی جامع در نظر بگیرند.
  • تشخیص افتراقی: در مواردی که تظاهرات بالینی واضح نیست و نیاز به افتراق بین اختلالات عصبی مختلف از جمله بیماری‌های عصبی است، آزمایش NfL ممکن است به عنوان بخشی از فرآیند تشخیصی مورد استفاده قرار گیرد.

بسیار مهم است که تاکید کنیم تست NfL یک ابزار تشخیصی مستقل نیست و نتایج آن معمولاً در ارتباط با سایر ارزیابی‌های بالینی و آزمایشگاهی تفسیر می‌شود. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی طیف وسیعی از عوامل از جمله تاریخچه پزشکی، معاینه فیزیکی، مطالعات تصویربرداری و سایر تست های آزمایشگاهی را برای رسیدن به یک تشخیص جامع در نظر می گیرند.

نمونه مورد نیاز برای آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL):

  • ظرف/لوله: لوله لخته با درب قرمز یا زرد (ترجیحا حاوی ژل جداکننده) برای نمونه سرم / لوله استریل در پیچ دار برای نمونه CSF
  • نوع نمونه: سرم / CSF
  • حجم نمونه: یک میلی لیتر
لوله مورد نیاز برای آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL)

لوله مورد نیاز برای آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL)

شرایط نگهداری دمایی برای آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت NfL

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

آمادگی بیمار قبل از انجام آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL):

  • به ناشتایی نیاز ندارد (بعضی از آزمایشگاه ها ناشتایی را الزامی می دانند)

 روش های مختلف انجام آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL):

روش ایمونوسوربنت پیوندی با آنزیم (ELISA):

ELISA یک روش پرکاربرد برای آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) است. ELISA امکان اندازه گیری کمی سطوح NfL در نمونه های بیولوژیکی مانند سرم یا مایع مغزی نخاعی (CSF) را فراهم می کند.

الایزا یک سنجش ایمنی بر اساس اصل برهمکنش آنتی ژن-آنتی بادی است. این شامل استفاده از آنتی بادی های خاص برای تشخیص و تعیین کمیت پروتئین هدف، در این مورد، زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) است.

  • مواد و معرفها:
    – میکروپلیت ها: به طور معمول از میکروپلیت های 96 چاهکی استفاده می شود.
    – آنتی بادی پوششی: آنتی بادی های مخصوص NfL، اغلب آنتی بادی های مونوکلونال، روی سطح چاهک های میکروپلیت بی حرکت می شوند.
    – بافر مسدود کننده: برای جلوگیری از اتصال غیر اختصاصی پروتئین ها.
    – رقیق کننده نمونه: برای رقیق کردن نمونه ها و استانداردها استفاده می شود.
    –  استانداردهای NfL: مجموعه ای از غلظت های شناخته شده NfL برای ساخت یک منحنی استاندارد.
    –  آنتی بادی تشخیص: آنتی بادی دوم نشاندار شده که به یک اپی توپ متفاوت در NfL متصل می شود.
    – آنزیم کونژوگه: آنزیمی مانند پراکسیداز ترب کوهی (HRP)، کونژوگه به آنتی بادی تشخیص.
    – محلول سوبسترا: بستری برای آنزیم که تغییر رنگ قابل اندازه گیری ایجاد می کند.
    – محلول توقف: واکنش آنزیم- سوبسترا را متوقف می کند.
  • پوشش میکروپلیت: آنتی بادی های مونوکلونال مخصوص NfL روی چاهک های میکروپلیت پوشانده می شوند و یک فاز جامد برای گرفتن NfL فراهم می کنند.
  • مسدود کردن: نواحی بدون پوشش میکروپلیت با استفاده از بافر مسدود کننده مسدود می شوند تا از اتصال غیر اختصاصی پروتئین ها جلوگیری شود.
  • نمونه و اضافه استاندارد: نمونه ها (سرم یا CSF) و استانداردهای NfL با غلظت های شناخته شده به چاهک های میکروپلیت اضافه می شوند.
  • انکوباسیون: میکروپلیت انکوبه می شود و به NfL اجازه می دهد به آنتی بادی های بی حرکت متصل شود.
  • شستشو: مواد غیر متصل شسته می شوند تا مواد غیر اختصاصی جدا شوند.
  • افزودن آنتی بادی تشخیص: یک آنتی بادی تشخیص که با یک آنزیم (به عنوان مثال HRP) نشاندار شده است، اضافه می شود. این آنتی بادی به یک اپی توپ متفاوت در NfL متصل می شود.
  • انکوباسیون: میکروپلیت دوباره انکوبه می شود و به آنتی بادی نشاندار شده اجازه می دهد تا به NfL متصل شود.
  • شستشو:  آنتی بادی تشخیص اضافی شسته می شود.
  • واکنش آنزیم-سوبسترا: محلول سوبسترای حاوی سوبسترای کروموژنیک برای آنزیم اضافه می شود. در حضور آنزیم، تغییر رنگ رخ می دهد.
  •  توقف واکنش: واکنش با استفاده از محلول توقف متوقف می شود و شدت رنگ به روش اسپکتروفتومتری اندازه گیری می شود.
  • تجزیه و تحلیل داده ها: چگالی نوری نمونه ها با منحنی استاندارد برای تعیین غلظت NfL در نمونه ها مقایسه می شود.
  • تفسیر: غلظت NfL در نمونه ها با مقایسه چگالی نوری نمونه ها با یک منحنی استاندارد تعیین می شود. نتایج اغلب در واحدهایی مانند پیکوگرام در میلی لیتر (pg/mL) بیان می شود.

ELISA یک روش قوی و پرکاربرد برای آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) است که اطلاعات کمی در مورد سطوح NfL در نمونه های بیولوژیکی ارائه می دهد. معمولاً در هر دو محیط تحقیقاتی و بالینی برای ارزیابی بیماری های عصبی و اختلالات عصبی استفاده می شود.

روش فن آوری آرایه تک مولکولی (SIMOA):

SIMOA یک روش فوق حساس است که برای انجام سنجش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) استفاده می شود. SIMOA حساسیت ایمونواسی های سنتی را افزایش می دهد و امکان تشخیص غلظت های بسیار کم پروتئین ها مانند زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) را در سطح تک مولکولی فراهم می کند.

SIMOA بر اساس اصل ایمونواسی دیجیتال است، که در آن مولکول‌های پروتئین منفرد در چاهک های واکنش به اندازه فمتولیتر جمع‌آوری می‌شوند. این فناوری تک مولکول‌ها را جدا می‌کند و امکان تعیین کمیت دقیق نشانگرهای زیستی با فراوانی کم را فراهم می‌کند.

  • مواد و معرفها:
    – دیسک های SIMOA: دیسک های یکبار مصرف با مجموعه ای از ریز چاهک ها که در آن سنجش انجام می شود.
    – آنتی بادی های ضبط: آنتی بادی های مخصوص NfL در داخل ریز چاهک ها بی حرکت می شوند.
    – برچسب های فلورسنت: برای تشخیص وجود مولکول های NfL استفاده می شود.
    – آنزیم ها و سوبستراها: اگر استراتژی تشخیص مرتبط با آنزیم به کار گرفته شود.
    – استانداردهای کالیبراسیون: محلول های حاوی غلظت های شناخته شده NfL برای ایجاد یک منحنی استاندارد.
    – عوامل مسدود کننده: برای به حداقل رساندن اتصال غیر اختصاصی.
  • آماده سازی دیسک: آنتی‌بادی‌های جذبی مخصوص NfL در ریز چاه‌های دیسک SIMOA تثبیت می‌شوند.
  • بارگیری نمونه: نمونه بیولوژیکی (سرم یا مایع مغزی نخاعی) بر روی دیسک SIMOA بارگذاری می شود و به NfL اجازه می دهد تا به آنتی بادی های بی حرکت متصل شود.
  • مسدود کردن: سایت های اتصال غیر اختصاصی برای به حداقل رساندن نویز پس زمینه مسدود شده اند.
  • انکوباسیون:دیسک انکوبه می شود تا امکان تشکیل کمپلکس های جذب آنتی بادی-NfL را فراهم کند.
  • شستشو: مواد غیر متصل شسته می شوند و تنها مولکول های NfL به آنتی بادی ها متصل می شوند.
  • برچسب فلورسنت: برچسب های فلورسنت برای تشخیص وجود NfL معرفی می شوند. هر مولکول NfL منفرد در یک میکروچاهک برچسب گذاری می شود.
  • انکوباسیون و تصویربرداری: دیسک انکوبه می شود و سیگنال های فلورسانس جداگانه تصویربرداری می شوند. SIMOA تصاویری از هر میکرو چاهک می گیرد و فلورسانس مولکول های NfL نشاندار شده را تشخیص می دهد.
  • شمارش دیجیتالی: تعداد سیگنال های فلورسنت در هر چاه به صورت دیجیتالی شمارش می شود و تعداد دقیق مولکول های NfL را ارائه می دهد.
  • تجزیه و تحلیل داده ها: شمارش دیجیتالی برای تعیین کمیت غلظت NfL در نمونه استفاده می شود. استانداردهای کالیبراسیون برای ایجاد منحنی استاندارد برای تعیین دقیق غلظت استفاده می شود.
  • تفسیر: غلظت زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL)  بر اساس شمارش دیجیتالی تک تک مولکول ها تعیین می شود. نتایج اغلب در واحدهایی مانند پیکوگرم در میلی لیتر (pg/mL) بیان می شود.

روش Single Molecule Array SIMOA Technology

فناوری SIMOA به ویژه برای تحقیقات و کاربردهای بالینی که در آن تشخیص فوق حساس ضروری است، مانند مطالعه بیماری‌های عصبی که در آن غلظت‌های پایین نشانگرهای زیستی مانند NfL ممکن است نشان‌دهنده آسیب‌شناسی اولیه باشد، ارزشمند است.

چه چیزی در آزمایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) مورد بررسی قرار می گیرد؟

ساختار و عملکرد نوروفیلامنت:

نوروفیلامنت ها هتروپلیمرهای اختصاصی نورونی هستند که به طور معمول متشکل از سه زنجیره سبک (NfL)، متوسط (NfM) و سنگین (NfH) با توجه به جرم مولکولی آنها در نظر گرفته می شود. اکتشافات جدیدتر نشان می دهد که α-اینترکسین در سیستم عصبی مرکزی و پریفرین در سیستم عصبی محیطی نیز می توانند در هتروپلیمرهای نوروفیلامنت گنجانده شوند. این پنج پروتئین در رشته‌های میانی 10 نانومولار در ترکیب‌ها و غلظت‌های مختلف بسته به نوع نورون، محل در آکسون و مرحله رشد ترکیب می‌شوند.

نوروفیلامنت

در آکسون های میلین دار بالغ، نوروفیلامنت ها فراوان ترین پروتئین هستند. آنها نقش های کلیدی را به عنوان بخشی از داربست نوروآکسونال برای مقاومت در برابر فشارهای خارجی، تعیین قطر آکسون، سرعت هدایت غیرمستقیم متوسط، و به عنوان یک اتصال برای اندامک ها و سایر پروتئین ها انجام می دهند.

فراتر از نقش ساختاری اولیه آنها در آکسون ها، شواهد در حال افزایش نشان می دهد که یک مجموعه منحصر به فرد از پروتئین های نوروفیلامنت سیناپسی، عملکردهای دینامیکی فراتر از پشتیبانی ساختاری استاتیک دارد. تغییرات در فسفوریلاسیون نوروفیلامنت ممکن است در تقویت طولانی‌مدت که پشتیبان حافظه است نقش داشته باشد و ثبات گیرنده NMDA وابسته به داربست سیناپسی از پروتئین‌های نوروفیلامنت است.

نوروفیلامنت 1

آسیب به نورون های سیستم عصبی مرکزی (CNS) و گردش فیزیولوژیکی باعث آزاد شدن نوروفیلامنت می شود. این در سطوح بالا در مایع مغزی نخاعی (CSF) و در نهایت خون ریخته می شود، جایی که غلظت منعکس کننده نرخ آزاد شدن از نورون ها است.

هنگامی که زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) وارد خون می شود، نیمه عمر یک نکته کلیدی است که پیامدهایی بر فرکانس نظارت بر فعالیت بیماری دارد. در یک مطالعه طولی سطوح NfL قبل و بعد از قرار دادن کاتتر داخل نخاعی، زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در هر دو CSF و سرم در 1 ماه پس از جراحی به اوج خود رسید و پس از 6 تا 9 ماه به حالت اولیه بازگشت. در بیماران مبتلا به MS نمونه برداری طولی در حول و حوش زمان عود، سطوح 5 ماه قبل افزایش می یابد، در شروع بالینی به اوج می رسد و طی 4 تا 5 ماه بهبود می یابد.

زنجیره سبک نوروفیلامنت NfL

سن، متغیر فیزیولوژیکی اصلی سطوح زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) است. سطوح در کنترل سالم 2.2 درصد در سال افزایش می یابد. حدس زده می شود که این تغییرات هم به خود پیری و هم به تجمع بیماری های تحت بالینی مربوط می شود. سایر عوامل خارج از خود بیماری عصبی که ممکن است سطوح نوروفیلامنت را تغییر دهند عبارتند از BMI و همچنین عوامل خطر عروقی.

شواهد جالبی وجود دارد که نشان می دهد خودایمنی می تواند علیه خود پروتئین های نوروفیلامنت هدایت شود. CSF از بیماران MS حاوی آنتی بادی های ضد زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) است و این آنتی بادی ها با نورون ها در ضایعات پاتولوژیک MS انسانی هم موضعی می شوند.

پتانسیل بیماری زایی آنتی بادی های ضد زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) موضوع بحث است زیرا زنجیره سبک نوروفیلامنت درون سلولی است و احتمالاً در حالت سالم قابل نظارت یا هدف گیری ایمنی نیست. با این حال، آنتی‌بادی‌های ضد NfL منتقل شده به داخل نخاع در مدل‌های جوندگان آنسفالومیلیت خودایمنی تجربی (EAE) منجر به پیشرفت ناتوانی می‌شود. همچنین به نظر می رسد غلظت آنتی بادی ضد NfL با آسیب بافتی MRI، به ویژه حجم کمتر مغز مرتبط است.

به عنوان یک نشانگر خاص نورون آسیب عصبی، سطوح زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) بالا را می توان در شرایط مختلفی یافت که شامل آسیب نورآکسونال در هر دو سیستم عصبی مرکزی و محیطی است. در بیماری‌های صرفاً تخریب‌کننده عصبی، NfL می‌تواند هم به‌عنوان نشانگر پیش‌آگهی کاهش و هم به‌عنوان نشانگر زیستی اثربخشی درمان‌های تجربی عمل کند.

در یک متاآنالیز بیماری آلزایمر، اسکلروز جانبی فرونتوتمپورال و آمیوتروفیک، سطوح زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) پلاسما در بیماران در مقایسه با گروه کنترل با فایده در تمایز شرایط عصبی از تقلیدهای غیر تخریب کننده عصبی افزایش یافت. با این حال، به دلیل فقدان ویژگی، نقش آن به عنوان یک نشانگر تشخیصی محدود است. استثنا در این مورد در اسکلروز جانبی آمیوتروفیک است که در آن تخریب عصبی سریع منحصر به فرد که مشخصه این وضعیت است منجر به سطوح NfL خون چندین برابر بیشتر از هر دو گروه شاهد و سایر اشکال تخریب عصبی می شود و از این رو ممکن است در تشخیص نقش داشته باشد.

در همین حال، برای آسیب حاد عصبی، نوروفیلامنت ممکن است در پیش‌بینی سکته مغزی و آسیب مغزی نیز کاربرد داشته باشد. پس از سکته مغزی، NfL خون چندین ساعت طول می کشد تا افزایش یابد، که کاربرد آن را در شرایط فوق حاد محدود می کند، با این حال، وجود NfL بالا ممکن است در تشخیص سکته مغزی تحت حاد و همچنین در پیش بینی پیامدها مفید باشد.

به طور مشابه، به دنبال آسیب مغزی تروماتیک، میزان افزایش زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) به طور حاد پیش بینی کننده شدت آسیب است، و در حالی که NfL در طول زمان کاهش می یابد، نسبت به گروه شاهد چندین سال پس از آسیب افزایش می یابد. از موارد مورد علاقه اخیر، NfL در سرم بیماران COVID-19 خفیف تا متوسط افزایش یافته است. در حالی که برخی از این شواهد برای تقویت نظریه‌های تهاجم مستقیم عصبی توسط ویروس استفاده کرده‌اند، این تفاوت‌های ظریف را می‌توان به هیپوکسی مغزی ناشی از ویروس تنفسی نیز نسبت داد.

مولتیپل اسکلروزیس شایع ترین بیماری خودایمنی عصبی است که به دلیل تظاهرات بالینی متنوع و سیر بالینی غیرقابل پیش بینی آن شناخته شده است. به غیر از فعالیت بیماری التهابی، یک جنبه مرتبط با آسیب شناسی مولتیپل اسکلروزیس، تخریب عصبی و ناتوانی پیشرونده است. به راحتی، این جنبه از آسیب شناسی MS با اندازه گیری زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) نیز عینیت می یابد.

زنجیره سبک نوروفیلامنت NfL 1

بیماران مبتلا به ام اس پیشرونده سطوح بالاتری نسبت به بیماران همسان سن و جنس با بیماری عودکننده دارند. می‌توان بین سطوح بالای زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) خون و پیامدهای ضعیف‌تر پیشرفت بیماری از جمله نمرات ناتوانی، تبدیل به یک فنوتیپ پیشرونده ثانویه، آتروفی MRI و اندازه‌گیری‌های عملکرد شناختی یافت.

اندازه گیری یک نشانگر خونی عینی مناسب آسیب عصبی در بیماران یک چشم انداز جذاب برای متخصصان مغز و اعصاب است. شبیه به تروپونین متخصص قلب، زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) یک پروتئین آکسونی ساختاری است که می تواند در خون در سطوح بالا در انواع بیماری های عصبی که بررسی می شوند، شناسایی شود.

سوالات متداول

وظیفه اصلی زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در نورون ها چیست؟

زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) یک جزء حیاتی از اسکلت سلولی عصبی است. عملکرد اصلی آن ارائه پشتیبانی ساختاری از نورون ها، حفظ شکل و یکپارچگی آنها است. NfL، همراه با دیگر زیر واحدهای نوروفیلامنت، شبکه ای را در نورون ها تشکیل می دهد و به کالیبر و ثبات آکسون کمک می کند.

 زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در چه بیماری های عصبی افزایش می یابد؟

سطوح بالای NfL در بیماری های عصبی مختلف همراه با آسیب آکسون و تخریب عصبی مشاهده می شود. این شامل شرایطی مانند بیماری آلزایمر، بیماری پارکینسون، مولتیپل اسکلروزیس، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) و آسیب مغزی تروماتیک است.

چگونه بیان زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در مناطق مختلف مغز متفاوت است؟

بیان NfL می تواند بین مناطق مختلف مغز متفاوت باشد و منعکس کننده عملکردهای متنوع و آسیب پذیری نورون ها در مناطق خاص است. برخی از مطالعات نشان می دهد که مناطق خاصی از مغز، به ویژه آنهایی که با عملکردهای شناختی بالاتر مرتبط هستند، ممکن است الگوهای بیان متفاوت NfL را نشان دهند.

غلظت زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) با افزایش سن در سیستم عصبی انسان چگونه تغییر می کند؟

به طور کلی، سطوح NfL با افزایش سن افزایش می یابد، که منعکس کننده اثرات تجمعی آسیب عصبی در طول زمان است. با این حال، میزان افزایش و الگوهای خاص ممکن است بین افراد متفاوت باشد. افزایش سطح NfL در افراد مسن ممکن است نشان دهنده تغییرات نورودژنراتیو مرتبط با سن باشد.

آیا تفاوت های جنسیتی در سطوح زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) وجود دارد؟

برخی از مطالعات نشان می دهد که ممکن است تفاوت های جنسیتی در سطوح NfL وجود داشته باشد، با جمعیت های خاصی که تفاوت هایی را بین مردان و زنان نشان می دهند. با این حال، میزان و سازگاری این تفاوت ها نیاز به بررسی بیشتر دارد و نتایج ممکن است به جمعیت مورد مطالعه خاص بستگی داشته باشد.

زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) چه تفاوتی با سایر زیر واحدهای نوروفیلامنت مانند NfM و NfH دارد؟

زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) یکی از سه زیر واحد نوروفیلامنت است که بقیه زنجیره‌های متوسط (NfM) و سنگین (NfH) هستند. NfL کوچکترین زیر واحد است و به طور گسترده در نورون ها توزیع می شود. NfM و NfH وزن مولکولی بالاتری دارند و به تنوع ساختاری نوروفیلامنت ها کمک می کنند.

تغییرات ژنتیکی چگونه بر بیان و عملکرد زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در نورون ها تأثیر می گذارد؟

تغییرات ژنتیکی می تواند بر بیان و عملکرد NfL تأثیر بگذارد. پلی‌مورفیسم در ژن‌های مرتبط با زیر واحدهای نوروفیلامنت ممکن است بر حساسیت به بیماری‌های نورودژنراتیو تأثیر بگذارد و بر تفاوت‌های فردی در سطوح NfL تأثیر بگذارد. با این حال، مکانیسم‌ها و ارتباط‌های دقیق پیچیده هستند و نیاز به تحقیقات بیشتری دارند.

آیا محدوده مرجع تعیین شده برای سطوح زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در گروه های سنی و جمعیت های مختلف وجود دارد؟

آیا التهاب در سیستم عصبی مرکزی چگونه بر غلظت زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) تأثیر می گذارد؟

التهاب در سیستم عصبی مرکزی (CNS) با افزایش سطح NfL همراه است که منعکس کننده آسیب عصبی است. شرایطی مانند مولتیپل اسکلروزیس، که در آن التهاب CNS برجسته است، اغلب منجر به افزایش غلظت NfL می شود. نظارت بر سطوح NfL می تواند بینش هایی در مورد فرآیندهای التهابی در اختلالات عصبی ارائه دهد.

محدودیت ها و چالش های مرتبط با استفاده بالینی از زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) به عنوان یک نشانگر زیستی چیست؟

چالش‌ها شامل تنوع در روش‌های مدیریت نمونه و سنجش، فقدان محدوده مرجع استاندارد، و نیاز به اعتبارسنجی بیشتر در جمعیت‌های متنوع است. علاوه بر این، NfL ممکن است مختص یک اختلال عصبی خاص نباشد و سطوح بالا می‌تواند در شرایط مختلف رخ دهد.

عوامل محیطی، مانند قرار گرفتن در معرض سموم، چگونه بر غلظت زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) در سیستم عصبی تأثیر می گذارد؟

قرار گرفتن در معرض سموم یا عوامل استرس زای محیطی می تواند به تخریب عصبی کمک کند و منجر به افزایش سطح NfL شود. نظارت بر NfL در افراد با قرار گرفتن در معرض محیطی ممکن است بینشی در مورد تأثیر سموم بر سلامت عصبی ارائه دهد.

غلظت های بالاتر NfL ممکن است در افراد با سابقه سکته مغزی، فیبریلاسیون دهلیزی، انفارکتوس میوکارد، بیماری مزمن کلیه، بارداری و دیابت مشاهده شود. غلظت های کمتر NfL ممکن است در افراد چاق (BMI> یا 30=) یافت شود. سطح NfL اندازه گیری شده در صبح بیش از 10 درصد بیشتر از اندازه گیری در عصر است.

وجود بیماری های همراه، مانند دیابت یا بیماری های قلبی عروقی، چگونه بر غلظت NfL در اختلالات عصبی تأثیر می گذارد؟

بیماری های همراه، مانند دیابت یا بیماری های قلبی عروقی، ممکن است در فرآیندهای تخریب عصبی نقش داشته و بر غلظت NfL تأثیر بگذارد. درک تأثیر متقابل بین سلامت سیستمیک و سلامت عصبی برای تفسیر دقیق سطوح NfL در افراد مبتلا به بیماری های همراه ضروری است.

در سایت Cleveland Clinic و updatemd در مورد زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) بیشتر بخوانید:

نوروفیلامنت ها پروتئین های اسکلت سلولی هستند که برای نورون ها بسیار خاص هستند. آنها 85 درصد از پروتئین های ساختاری عصبی را تشکیل می دهند و قطر آکسون را تعیین می کنند. نوروفیلامنت ها هم در سیستم عصبی مرکزی و هم در نورون های سیستم عصبی محیطی وجود دارند. انواع مختلفی از نوروفیلامنت ها از جمله زنجیره سنگین، زنجیره متوسط و زنجیره سبک وجود دارد.

مطالب مرتبط در متااورگانون:

آزمایش انولاز اختصاصی نورون (NSE) | Neuron Specific Enolase

آزمایش انولاز اختصاصی نورون (NSE) | Neuron Specific Enolase

آزمایش پروتئین تاو | Tau protein

آزمایش پروتئین تاو | Tau protein

ویروس SARS-CoV2 | کروناویروس | سندرم حاد تنفسی کرونا ویروس 2 | بیماری کووید 19 | Covid 19 disease

ویروس SARS-CoV2 | کروناویروس | سندرم حاد تنفسی کرونا ویروس 2 | بیماری کووید 19 | Covid 19 disease

آزمایش آنالیز مایع مغزی نخاعی (CSF) | Spinal Fluid Analysis | Cerebrospinal Fluid

آزمایش آنالیز مایع مغزی نخاعی (CSF) | Spinal Fluid Analysis | Cerebrospinal Fluid

الگوریتم تشخیصی دیس اتونومی پارانئوپلاستیک | Paraneoplastic Dysautonomia

الگوریتم تشخیصی دیس اتونومی پارانئوپلاستیک | Paraneoplastic Dysautonomia

آزمایش Anti MOG | آنتی گلیکوپروتئین الیگودندروسیت ضد میلین | Anti-Myelin Oligodendrocyte Glycoprotein (MOG)

آزمایش Anti MOG | آنتی گلیکوپروتئین الیگودندروسیت ضد میلین | Anti-Myelin Oligodendrocyte Glycoprotein (MOG)

آزمایش Anti NMO | نورومیلیت اپتیکا (NMO) | Neruomyelitis Optica Antibody | Anti-AQP4

آزمایش Anti NMO | نورومیلیت اپتیکا (NMO) | Neruomyelitis Optica Antibody | Anti-AQP4

برچسب ها:

این مقاله را به دوستان خود معرفی کنید

منابع مقاله

Kuhle, J., et al., Comparison of three analytical platforms for quantification of the neurofilament light chain in blood samples: ELISA, electrochemiluminescence immunoassay and Simoa. Clin Chem Lab Med, 2016. 54(10): p. 1655-61.

Fox, R.J., et al., Neurofilament light chain in a phase 2 clinical trial of ibudilast in progressive multiple sclerosis. Mult Scler, 2021. 27(13): p. 2014-2022.

Fox RJ, C.B., De Sèze J, Gold R, Hartung H-P, Jeffery D, Kappos L, Montalbán X, Weinstock-Guttman B, Singh C, Campbell N, Ho P-R, Su R, Engle B, Sangurdekar D, de Moor C, Fisher E, Kieseier BC, Rudick RA, Plavina T, Temporal Relationship of Serum Neurofilament Light (NfL) Levels and Radiological Disease Activity in MS Patients. ECTRIMS, 2018.

Fitzgerald, K.C., et al., Contributors to Serum NfL Levels in People without Neurologic Disease. Annals of Neurology, 2022. 92(4): p. 688-698.

Novakova, L., et al., Monitoring disease activity in multiple sclerosis using serum neurofilament light protein. Neurology, 2017. 89(22): p. 2230-2237.

Varhaug, K.N., et al., Neurofilament light chain predicts disease activity in relapsing-remitting MS. Neurology – Neuroimmunology Neuroinflammation, 2018. 5(1): p. e422.

Kuhle, J., et al., Blood neurofilament light chain as a biomarker of MS disease activity and treatment response. Neurology, 2019. 92(10): p. E1007-E1015.

Disanto, G., et al., Serum Neurofilament Light: A Biomarker of Neuronal Damage in Multiple Sclerosis. Annals of Neurology, 2017. 81(6): p. 857-870.

Filippi, P., et al., Neurofilament light chain and MRI volume parameters as markers of neurodegeneration in multiple sclerosis. Neuro Endocrinol Lett, 2020. 41(1): p. 17-26.

Bridel, C., et al., Serum Neurofilament Light Association With Progression in Natalizumab-Treated Patients With Relapsing-Remitting Multiple Sclerosis. Neurology, 2021. 97(19): p. e1898-e1905.

Gafson, A.R., et al., Serum Neurofilament Light and Multiple Sclerosis Progression Independent of Acute Inflammation. JAMA Network Open, 2022. 5(2): p. e2147588-e2147588.

Disanto, G., et al., Serum Neurofilament light: A biomarker of neuronal damage in multiple sclerosis. Ann Neurol, 2017. 81(6): p. 857-870.

Novakova, L., et al., Monitoring disease activity in multiple sclerosis using serum neurofilament light protein. Neurology, 2017. 89(22): p. 2230-2237.

T. Williams, K.H., J. Nicholas, T. Katsanouli, H. Wellington, A. Heslegrave, H. Zetterberg, C. Frost, J. Chataway, Serum neurofilaments in secondary progressive multiple sclerosis: analysis from the ms-stat trial. ECTRIMS, 2020.

Dalla Costa, G., et al., Serum neurofilaments increase at progressive multifocal leukoencephalopathy onset in natalizumab-treated multiple sclerosis patients. Annals of Neurology, 2019. 85(4): p. 606-610.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

این مقاله برای شما مفید بود؟

ثبت دیدگاه

Go to Top