آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) | High-sensitivity C-reactive Protein

دکتر فرزاد باباخانی
آخرین بروزرسانی
21 آبان 1402
آخرین بروزرسانی
21 آبان 1402
آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) | High-sensitivity C-reactive Protein
پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) یک نشانگر التهابی است که انفارکتوس میوکارد، سکته مغزی، بیماری شریانی محیطی و مرگ ناگهانی قلبی را در افراد سالم بدون سابقه بیماری قلبی عروقی، و حوادث مکرر را پیش‌بینی می‌کند.
اسامی دیگر:
  • hsCRP
  • Cardiac CRP
  • CRP for heart disease

چرا آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) درخواست می شود؟

  • ارزیابی خطر ابتلا به انفارکتوس میوکارد در بیماران مبتلا به سندرم حاد کرونری
  • ارزیابی خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی یا حوادث ایسکمیک در افرادی که در حال حاضر بیماری را نشان نمی دهند.

چه زمانی آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) بایستی انجام شود؟

  • در حال حاضر توافق نظری در مورد زمان آزمایش وجود ندارد. hs-CRP اغلب همراه با سایر آزمایش‌هایی که برای ارزیابی خطر بیماری قلبی انجام می‌شوند، مانند پانل لیپیدی (کلسترول، تری گلیسیرید، HDL-C، LDL-C) درخواست می‌شود

نمونه مورد نیاز برای آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP):

  • ظرف/لوله: لوله با درب قرمز یا زرد(ترجیحا همراه با ژل جداکننده)
  • نوع نمونه: سرم
  • حجم نمونه: یک میلی لیتر
لوله لخته(Clot Activator1)

لوله های مورد استفاده برای آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP)

شرایط-نگهداری-دمایی-نمونه-برای-آزمایش-پروتئین-واکنشی-C-با-حساسیت-بالا-(hsCRP)شرایط-قبول-یا-رد-نمونه-آزمایش-پروتئین-واکنشی-C-با-حساسیت-بالا-(hsCRP)

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

روش های انجام آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP):

روش ایمونوتوربیدومتری:

روش ایمونوتربیدیمتری یک روش آزمایشگاهی است که برای اندازه گیری غلظت پروتئین واکنشگر C با حساسیت بالا (hsCRP) در خون استفاده می شود. این روش بر اساس اصل کدورت است که به میزان کدورت یا تیرگی در نمونه مایع اشاره دارد. هنگامی که hsCRP در خون وجود دارد، می تواند با آنتی بادی های خاص واکنش داده و کمپلکس هایی را تشکیل دهد که باعث تغییر در کدورت نمونه می شود. سپس درجه کدورت برای تعیین غلظت hsCRP در خون اندازه گیری می شود.

انواع مختلفی از روش سنجش ایمونوتربیدیمتری مورد استفاده برای آزمایش hsCRP وجود دارد، اما همه آنها از یک روش اولیه مشابه پیروی می کنند. در اینجا یک مرور کلی از مراحل مربوطه آورده شده است:

  • جمع آوری و آماده سازی نمونه: نمونه خون از بیمار جمع آوری شده و برای جداسازی سرم یا پلاسما از سایر اجزای خون، پردازش می شود. سپس سرم یا پلاسما تا زمانی که برای آزمایش آماده شود ذخیره می شود.
  • آماده سازی معرف: معرف حاوی آنتی بادی های خاصی است که برای واکنش با hsCRP طراحی شده اند. معرف همچنین ممکن است حاوی مواد دیگری باشد که به تثبیت واکنش یا افزایش حساسیت سنجش کمک می کند.
  • اختلاط نمونه و معرف: مقدار کمی از سرم یا پلاسمای بیمار با معرف در لوله آزمایش یا ظرف دیگری مخلوط می شود. سپس این مخلوط برای مدت زمان مشخصی انکوبه می‌شود تا به hsCRP و آنتی‌بادی‌ها اجازه واکنش داده و کمپلکس‌ها را تشکیل دهند.
  • اندازه گیری کدورت: پس از دوره انکوباسیون، درجه کدورت مخلوط با استفاده از اسپکتروفتومتر یا ابزار دیگر اندازه گیری می شود. اسپکتروفتومتر پرتویی از نور را از طریق مخلوط ساطع می کند و مقدار نوری را که توسط کمپلکس های hsCRP-آنتی بادی پراکنده یا جذب می شود اندازه گیری می کند. درجه کدورت با غلظت hsCRP در نمونه متناسب است.
  •  محاسبه غلظت hsCRP: آزمایشگاه از منحنی کالیبراسیون یا منحنی استاندارد برای تبدیل اندازه گیری کدورت به غلظت hsCRP در نمونه استفاده می کند. منحنی کالیبراسیون با آزمایش نمونه هایی با غلظت های شناخته شده hsCRP و رسم اندازه گیری کدورت در برابر غلظت ها ایجاد می شود. سپس آزمایشگاه می تواند از این منحنی برای محاسبه غلظت hsCRP در نمونه بیمار استفاده کند.

به طور کلی، سنجش ایمونوتربیدیمتری یک روش بسیار حساس و اختصاصی برای اندازه گیری سطوح hsCRP در خون است. به طور گسترده ای در آزمایشگاه های بالینی برای تشخیص و نظارت بر بیماری های التهابی و قلبی عروقی استفاده می شود.

سنجش پروتئین واکنشی C انسانی (CRP) به روش ایمونوتوربیدیمتری تقویت شده با ذرات

سنجش پروتئین واکنشی C انسانی (CRP) به روش ایمونوتوربیدیمتری تقویت شده با ذرات

روش ایمونونفلومتری تقویت‌شده با لاتکس:

یک روش آزمایشگاهی است که برای اندازه‌گیری غلظت پروتئین واکنش‌گر C با حساسیت بالا (hsCRP) در خون استفاده می‌شود. این روش بر اساس اصل نفلومتری است که به اندازه گیری میزان نور پراکنده شده توسط ذرات در یک نمونه مایع اشاره دارد. هنگامی که hsCRP در خون وجود دارد، می‌تواند با آنتی‌بادی‌های خاصی که روی ذرات لاتکس پوشانده شده‌اند واکنش نشان دهد و باعث جمع شدن ذرات به هم شود. سپس با استفاده از نفلومتر، میزان کلوپینگ برای تعیین غلظت hsCRP در خون اندازه گیری می شود.

در اینجا یک مرور کلی از مراحل مربوط به روش ایمونونفلومتری تقویت شده با لاتکس برای آزمایش hsCRP آورده شده است:

  • جمع آوری و آماده سازی نمونه: نمونه خون از بیمار جمع آوری شده و برای جداسازی سرم یا پلاسما از سایر اجزای خون، سانتریفیوژ می شود. سپس سرم یا پلاسما تا زمانی که برای آزمایش آماده شود ذخیره می شود.
  • آماده سازی معرف: معرف حاوی ذرات لاتکس است که با آنتی بادی های خاصی که برای واکنش با hsCRP طراحی شده اند پوشیده شده اند. معرف همچنین ممکن است حاوی مواد دیگری باشد که به تثبیت واکنش یا افزایش حساسیت سنجش کمک می کند.
  • اختلاط نمونه و معرف: مقدار کمی از سرم یا پلاسمای بیمار با معرف در لوله آزمایش یا ظرف دیگری مخلوط می شود. سپس این مخلوط برای مدت زمان مشخصی انکوبه می‌شود تا به hsCRP و آنتی‌بادی‌ها اجازه واکنش داده و کمپلکس‌ها را تشکیل دهند.
  • اندازه گیری کدورت: پس از دوره انکوباسیون، مخلوط به دستگاه نفلومتر منتقل می شود که پرتوی نور از مخلوط ساطع می کند و میزان نوری را که توسط ذرات لاتکس پراکنده می شود اندازه گیری می کند. درجه پراکندگی متناسب با درجه جمع شدن ذرات لاتکس است که به نوبه خود متناسب با غلظت hsCRP در نمونه است.
  • محاسبه غلظت hsCRP: آزمایشگاه از یک منحنی کالیبراسیون یا منحنی استاندارد برای تبدیل اندازه گیری nephelometry به غلظت hsCRP در نمونه استفاده می کند. منحنی کالیبراسیون با آزمایش نمونه هایی با غلظت های شناخته شده hsCRP و رسم اندازه گیری های نفلومتری در برابر غلظت ها ایجاد می شود. سپس آزمایشگاه می تواند از این منحنی برای محاسبه غلظت hsCRP در نمونه بیمار استفاده کند.
روش ایمونونفلومتری تقویت‌شده با لاتکس

روش ایمونونفلومتری تقویت‌شده با لاتکس

به طور کلی، ایمونونفلومتری تقویت شده با لاتکس یک روش بسیار حساس و اختصاصی برای اندازه گیری سطح hsCRP در خون است. به طور گسترده ای در آزمایشگاه های بالینی برای تشخیص و نظارت بر بیماری های التهابی و قلبی عروقی استفاده می شود.

روش ایمونوسوربنت مرتبط با آنزیم (ELISA):

الایزا یک روش آزمایشگاهی است که برای اندازه گیری غلظت پروتئین واکنشگر C با حساسیت بالا (hsCRP) در خون استفاده می شود. در این روش از آنتی بادی هایی که مخصوص hsCRP هستند برای شناسایی و اندازه گیری پروتئین خون استفاده می شود. در اینجا یک نمای کلی از مراحل مربوط به روش ELISA برای آزمایش hsCRP آورده شده است:

    • جمع آوری و آماده سازی نمونه: نمونه خون از بیمار جمع آوری شده و برای جداسازی سرم یا پلاسما از سایر اجزای خون، سانتریفیوژ می شود. سپس سرم یا پلاسما تا زمانی که برای آزمایش آماده شود ذخیره می شود.
    • پوشش صفحه الایزا: صفحه الایزا با آنتی بادی های خاصی که برای اتصال به hsCRP طراحی شده اند پوشیده شده است. سپس پلیت انکوبه می شود تا آنتی بادی ها به سطح صفحه بچسبند.
    • افزودن نمونه بیمار: مقدار کمی از سرم یا پلاسمای بیمار به صفحه الایزا اضافه می شود و برای مدت زمان مشخصی انکوبه می شود تا hsCRP موجود در نمونه به آنتی بادی های روی پلیت متصل شود.
    •  افزودن آنتی بادی تشخیص: آنتی بادی دوم که مخصوص hsCRP است به پلیت اضافه می شود. این آنتی بادی با آنزیمی برچسب گذاری شده است که می تواند یک سیگنال قابل تشخیص تولید کند.
    •  افزودن سوبسترا: یک سوبسترا به پاهک اضافه می شود که با آنزیم روی آنتی بادی تشخیص واکنش می دهد تا سیگنال قابل تشخیص تولید کند. سیگنال را می توان با استفاده از اسپکتروفتومتر یا ابزار دیگر اندازه گیری کرد.
    •  محاسبه غلظت hsCRP: آزمایشگاه از یک منحنی کالیبراسیون یا منحنی استاندارد برای تبدیل اندازه گیری سیگنال به غلظت hsCRP در نمونه استفاده می کند. منحنی کالیبراسیون با آزمایش نمونه هایی با غلظت های شناخته شده hsCRP و رسم اندازه گیری سیگنال در برابر غلظت ها ایجاد می شود. سپس آزمایشگاه می تواند از این منحنی برای محاسبه غلظت hsCRP در نمونه بیمار استفاده کند.

به طور کلی، ELISA یک روش بسیار حساس و اختصاصی برای اندازه گیری سطح hsCRP در خون است. به طور گسترده ای در آزمایشگاه های بالینی برای تشخیص و نظارت بر بیماری های التهابی و قلبی عروقی استفاده می شود.

روش مرجع برای تست پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) روش الایزا است. این روش استاندارد طلایی برای تست hsCRP محسوب می شود و به عنوان مرجعی برای مقایسه دقت و صحت روش های دیگر استفاده می شود.

روش ترجیحی برای آزمایش hsCRP ممکن است بسته به آزمایشگاه و کاربرد خاص متفاوت باشد. با این حال، روش‌های ایمونوتربیدیمتری و روش‌های ایمونونفلومتری تقویت‌شده با لاتکس معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند و بسیار حساس و اختصاصی هستند. این روش‌ها ترجیح داده می‌شوند زیرا نسبتاً ساده، سریع هستند و می‌توان آن‌ها را به صورت خودکار انجام داد.

آمادگی قبل از انجام آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP):

به آمادگی خاصی نیاز ندارد؛ با این حال، ممکن است از شما خواسته شود اگر پانل لیپیدی نیز همزمان انجام می شود 9 تا 12 ساعت قبل از گرفتن نمونه خون ناشتا باشید،. شما باید در زمان جمع آوری نمونه سالم و بدون هیچ گونه بیماری، عفونت، التهاب یا جراحت اخیر باشید.

چه چیزی در آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) مورد بررسی قرار می گیرد؟

CRP در کبد تولید می شود و نام آن از واکنش آن با پلی ساکاریدهای کپسولی استرپتوکوک گرفته شده است. وزن مولکولی آن ~115 کیلو دالتون است.
کربوهیدرات کمی دارد یا اصلاً کربوهیدرات ندارد. پروتئین واکنشی C (CRP) پروتئینی است که با التهاب و عفونت و همچنین پس از حمله قلبی، جراحی یا تروما در خون افزایش می‌یابد.

مکانیسم عمل پروتئین واکنشی C (CRP):

  • CRP پلی ساکارید C به استرپتوکوک پنومونیه متصل می شود و باکتری ها را آگلوتینه می کند.
  • CRP یک اپسونین قوی برای مونوسیت ها است که منجر به فاگوسیتوز و فعال کردن سیستم کمپلمان می شود.
  • CRP مسیر مکمل کلاسیک را فعال می کند.
  • به پلی ساکاریدهای موجود در بسیاری از باکتری ها، قارچ ها، انگل های تک یاخته ای و هیستون ها متصل می شود.
  • تولید CRP تحت کنترل IL1 و IL-6 است.
  • پروتئین واکنشی C در الکتروفورز سرم در ناحیه گاما یافت می شود.
  • CRP پس از 4 تا 6 ساعت پس از عفونت شروع به افزایش می کند، در حالی که سایر پروتئین ها پس از 12 تا 36 ساعت پس از شروع عفونت افزایش می یابد.
  • CRP از نظر عملکردی مشابه IgG است، با این تفاوت که اختصاصی آنتی ژن نیست.

مطالعات نشان داده اند که سطح پایین مداوم التهاب نقش مهمی در تصلب شرایین، باریک شدن رگ های خونی به دلیل تجمع کلسترول و سایر چربی ها، که اغلب با بیماری قلبی عروقی (CVD) مرتبط است، ایفا می کند. تست hs-CRP به دقت سطوح پایین CRP را اندازه گیری می کند تا سطوح پایین اما پایدار التهاب را شناسایی کند و بنابراین به پیش بینی خطر ابتلا به CVD در فرد کمک می کند.

ساختار CRP

ساختار CRP

دو آزمایش مختلف وجود دارد که CRP را اندازه گیری می کند و هر آزمایش محدوده متفاوتی از سطح CRP در خون را برای اهداف مختلف اندازه گیری می کند:

تست استاندارد CRP: سطوح بالایی از پروتئین را برای تشخیص بیماری هایی که باعث التهاب قابل توجه می شوند اندازه گیری می کند. CRP را در محدوده 10 تا 1000 میلی گرم در لیتر اندازه گیری می کند. این آزمایش ممکن است برای تشخیص التهاب استفاده شود

تست پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP): به طور دقیق سطوح پایین تری از پروتئین را نسبت به تست استاندارد CRP تشخیص می دهد. CRP را در محدوده 0/5 تا 10 میلی گرم در لیتر اندازه گیری می کند. این تست برای ارزیابی خطر ابتلا به CVD در افراد مورد استفاده قرار می گیرد.

میزان ریسک بیماری های قلبی با پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP)

میزان ریسک بیماری های قلبی با پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP)

به گفته انجمن قلب آمریکا، CVD سالانه بیش از هر علت دیگری باعث مرگ و میر می شود. تعدادی از عوامل خطر، مانند سابقه خانوادگی، کلسترول بالا، فشار خون بالا، داشتن وزن اضافی یا دیابت، با ایجاد CVD مرتبط هستند، اما تعداد قابل توجهی از افرادی که فاکتورهای خطر شناخته شده کمی دارند یا هیچ فاکتورهای خطر مشخصی ندارند نیز به این بیماری مبتلا خواهند شد. این واقعیت باعث شده است که محققان به دنبال عوامل خطر اضافی باشند که ممکن است باعث CVD شوند یا برای تعیین تغییرات سبک زندگی و/یا درمان هایی که می توانند خطر CVD را کاهش دهند مورد استفاده قرار گیرند.

پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) یکی از تعداد فزاینده نشانگرهای خطر قلبی است که برای کمک به تعیین خطر یک فرد استفاده می شود. برخی از مطالعات نشان داده اند که اندازه گیری CRP با یک روش بسیار حساس می تواند به شناسایی سطح خطر ابتلا به CVD در افراد به ظاهر سالم کمک کند.

نقش CRP در بیماری های قلبی عروقی

نقش CRP در بیماری های قلبی عروقی

تست پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) می تواند سطوح CRP را که در انتهای بالاتر محدوده مرجع قرار دارند اندازه گیری کند. این سطوح نرمال اما کمی بالای CRP در افراد سالم می تواند خطر حمله قلبی، سکته مغزی، مرگ ناگهانی قلبی و بیماری شریان محیطی را حتی زمانی که سطح کلسترول در محدوده قابل قبولی باشد، پیش بینی کند.

مطالعات اخیر نشان داده است که پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) می تواند یک نشانگر در افراد به ظاهر سالم باشد. بزرگسالان مبتلا به بیماری مادرزادی قلب (ACHD) با CRP بالا، وضعیت عملکردی و ظرفیت ورزشی بدتری دارند، خطر مرگ بیشتری دارند، یا بستری غیرانتخابی قلبی عروقی در بیمارستان دارند.

احتمال اینکه CRP ممکن است دارای اثرات پیش آتروژنیک باشد، برای اولین بار در سال 1982 با کشف اتصال خاص آن به LDL و VLDL پیشنهاد شد و با شناسایی آن در پلاک آترواسکلروتیک پشتیبانی شد. مکانیسم های التهابی نقش اصلی را در تمام مراحل آترواسکلروز از همان ابتدا بازی می کنند. جذب لکوسیت‌های در گردش به دیواره شریان برای پارگی پلاک‌های ناپایدار، که منجر به تظاهرات بالینی بیماری می‌شود.

CRP ممکن است در هر یک از این مراحل با تأثیر مستقیم بر فرآیندهایی مانند فعال سازی کمپلمان، آپوپتوز، فعال سازی سلول های عروقی، جذب مونوسیت، تجمع لیپید و ترومبوز درگیر شود. CRP یکی از مواد موجود در ضایعه آترواسکلروتیک است، به‌ویژه در انتیما عروقی، جایی که با مونوسیت‌ها، ماکروفاژهای مشتق از مونوسیت و لیپوپروتئین‌ها هم‌محل می‌شود. این محلی سازی کمک مستقیمی به فرآیند آترواسکلروتیک می کند. CRP نقش اساسی در بسیاری از جنبه های آتروژنز دارد که به طور خلاصه در زیر توضیح داده شده است:

  • فعال سازی مسیر کلاسیک سیستم کمپلمان، از طریق این عمل، CRP مستقیماً ایمنی ذاتی را تقویت و تسهیل می کند، فرآیندی که قبلاً با شروع و پیشرفت CHD همراه بوده است.
  • CRP جذب LDL را به ماکروفاژها افزایش می دهد و توانایی ماکروفاژها برای تشکیل سلول های کفی (foam cells) را افزایش می دهد. همچنین فسفوکولین LDL اکسید شده را متصل می کند.
  • CRP بیان NO سنتاز را در سلول های اندوتلیال را مهار می کند. NO دارای اثرات ضد آتروژنیک مهمی از جمله کاهش تجمع پلاکتی، انقباض عروق و تکثیر سلول های ماهیچه صاف است.
  • CRP ماکروفاژها را فعال می کند تا فاکتور بافتی ترشح کند، یک پیش انعقاد قوی، که می تواند منجر به انعقاد داخل عروقی منتشر و در نهایت منجر به ترومبوز در طول حالت های التهابی شود.
  • CRP بیان مولکول های چسبندگی را درسلول های اندوتلیال تنظیم می کند که می توانند مونوسیت ها را به محل آسیب جذب کنند.
  • CRP بیان و فعالیت PAI-1 را افزایش می دهد. PAI-1 یک مهارکننده پروتئاز است که فیبرینولیز را با مهار فعال کننده پلاسمینوژن بافتی تنظیم می کند. افزایش PAI-1 نشان دهنده کاهش فیبرینولیز است و در نتیجه منجر به آتروژنز می شود.
  • CRP همچنین به طور غیرمستقیم بر پاسخ ایمنی خاص، در طول آتروژنز، از طریق افزایش تولید IL-12 از ماکروفاژها، با القای بعدی تمایز لنفوسیت‌های CD4  و تولید اینترفرون گاما تأثیر می‌گذارد.
نقش CRP در آتروژنز

نقش CRP در آتروژنز

نقش پروتئین واکنشی C در بیماری های مختلف:

در انفارکتوس میوکارد (AMI):

  • CRP افزایش می یابد و با ایزوآنزیم CK-MB در AMI همبستگی دارد.
  • اوج سطح آن 1 تا 3 روز دیرتر از CK-MB رخ می دهد.
  • مقادیر hs-CRP بیشتر از 10 میلی گرم در لیتر ظرف 6 تا 24 ساعت پس از شروع علائم نشان دهنده افزایش خطر یک عارضه قلبی مکرر طی 30 روز تا 1 سال است.
  • در آنژین ناپایدار، hs-CRP بیشتر از 10 میلی گرم در لیتر، شانس بالاتری برای انفارکتوس میوکارد/مرگ در مقایسه با گروه بیماران با hs-CRP کمتر از 10 میلی گرم در لیتر را پیش بینی می کند.
  • CRP ممکن است حداقل برای سه ماه در AMI افزایش یابد.
  • اگر سطح باقی بماند، افزایش نشان دهنده آسیب مداوم به بافت میوکارد است.
  • سطح پایه نشانگر خوبی برای بیماری قلبی عروقی در آینده است.
  • CRP نسبت به لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) و کلسترول، یک پیش بینی کننده قوی برای بیماری های قلبی عروقی است.
  • CRP نشانگر خوبی برای ارزیابی احتمال انفارکتوس عود کننده میوکارد، تنگی مجدد یا مرگ در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر پایدار است.
  • سطح افزایش یافته آن نیز به عنوان یک عامل خطر برای ایجاد فشار خون بالا گزارش شده است.
    سطح آن در مورد آنژین طبیعی است.

در پانکراتیت:

  • سطح 150 میلی گرم در لیتر پانکراتیت حاد خفیف را از شدید متمایز می کند.

تومورهای بدخیم:

  • در یک سوم موارد CRP در تومورهای بدخیم پستان، ریه و دستگاه گوارش بیش از 10 میلی گرم در لیتر است.

بعد از جراحی:

  • ممکن است پس از جراحی زمانی که سطح آن در عرض 4 تا 6 ساعت افزایش یابد توصیه می شود.
  • سطح اوج به 48 تا 72 ساعت می رسد.
  • پس از سومین روز پس از عمل شروع به کاهش می کند.
  • در عرض 5 تا 7 روز به حالت عادی برمی گردد.
  • عدم بازگشت به سطح طبیعی افزایش یافته که نشان دهنده عارضه عفونت یا انفارکتوس ریوی است.
  • در این موارد، CBC، ESR، بررسی دما و ضربان نبض را بررسی کنید.
مقایسه CRP و ESR در شرایط مختلف

مقایسه CRP و ESR در شرایط مختلف

عوامل مداخله گر در آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP):

  • نتایج آزمایش بالا می تواند در بیماران مبتلا به فشار خون بالا، شاخص توده بدنی بالا، سندرم متابولیک/دیابت شیرین، عفونت مزمن (لثه، برونشیت)، التهاب مزمن (آرتریت روماتوئید)، و لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL)/ تری گلیسیرید بالا رخ دهد.
  • سیگار کشیدن می تواند باعث افزایش سطوح شود.
  • کاهش سطح تست می تواند ناشی از مصرف متوسط الکل، کاهش وزن، و افزایش فعالیت یا ورزش استقامتی باشد.
  • داروهایی که ممکن است نتایج آزمایش را افزایش دهند عبارتند از استروژن و پروژسترون.
  • داروهایی که ممکن است نتایج آزمایش را کاهش دهند عبارتند از ایبرات، نیاسین و استاتین ها.
  • از آنجایی که CRP یک واکنش دهنده فاز حاد است، در صورت وجود التهاب، اندازه گیری در افراد به ظاهر سالم ممکن است واقعاً سطح پایه را منعکس نکند.
  • سنجش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP)باید به عنوان وسیله ای برای ارزیابی خطر بیماری یا رویدادهای قلبی عروقی استفاده شود. برای نظارت یا ارزیابی سایر اختلالات التهابی باید از آزمایش CRP معمولی استفاده شود.
  • کاهش قابل توجه مقادیر CRP ممکن است از نمونه های گرفته شده از بیمارانی که با کربوکسی پنی سیلین ها درمان شده اند به دست آید.

محدوده مرجع روتئین واکنشی C (CRP):

> or =18 years: <2.0 mg/L

توجه: محدوده مرجع و واحد آزمایش وابسته به روش انجام و کیت می باشد و ممکن است در آزمایشگاه های مختلف متفاوت باشد. بنابراین توصیه می گردد که آزمایش ها ترجیحا در یک آزمایشگاه مورد بررسی قرار گیرد.

سوالات متداول

چگونه از نتایج آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) استفاده می شود؟

آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) سطوح پایین CRP را اندازه‌گیری می‌کند و ممکن است برای کمک به ارزیابی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی (CVD) در فرد مورد استفاده قرار گیرد. ممکن است در ترکیب با پانل لیپیدی یا سایر نشانگرهای خطر قلبی، مانند آزمایش فسفولیپاز A2 مرتبط با لیپوپروتئین (Lp-PLA2) برای ارائه اطلاعات اضافی در مورد خطر بیماری قلبی استفاده شود.

برخی از کارشناسان معتقدند که پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) یک آزمایش مفید برای تعیین خطر CVD، حملات قلبی و سکته مغزی است و hs-CRP می‌تواند در فرآیند ارزیابی قبل از اینکه فرد دچار یکی از این مشکلات سلامتی شود، نقش داشته باشد. برخی می گویند که بهترین راه برای پیش بینی خطر، ترکیب یک مارکرخوب برای التهاب، مانند پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP)، همراه با پانل لیپیدی است. چندین گروه توصیه کرده اند که این آزمایش برای افرادی که در 10 سال آینده در معرض خطر متوسط ​​حمله قلبی هستند، استفاده شود.

با این حال، همه متخصصان بهداشت در مورد سودمندی پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) موافق نیستند. کارآزمایی‌های بالینی که شامل اندازه‌گیری سطوح پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) است، در حال حاضر در تلاش برای درک بهتر نقش آن در حوادث قلبی عروقی در حال انجام است. این مطالعات به شکل‌گیری و اصلاح دستورالعمل‌هایی در مورد استفاده از آن در تصمیم‌گیری‌های غربالگری و درمان کمک می‌کند.

چه زمانی آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) درخواست می شود؟

در حال حاضر، هیچ اتفاق نظری در مورد زمان انجام آزمایش وجود ندارد، اگرچه برخی دستورالعمل ها شامل توصیه هایی در مورد آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) هستند.

به عنوان مثال، یک دستورالعمل از بنیادهای کالج قلب و عروق آمریکا و انجمن قلب آمریکا می گوید که آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) ممکن است زمانی مفید باشد که مردان 50 ساله یا کمتر و زنان 60 ساله یا کمتر در معرض خطر متوسط ​​باشند. همچنین زمانی که مردان و زنان بزرگتر از این سن هستند و LDL-C کمتر از 130 میلی‌گرم در لیتر دارند و چندین معیار دیگر مانند عدم وجود بیماری قلبی، دیابت، بیماری کلیوی یا شرایط التهابی را دارند، ممکن است برای تصمیم ‌گیری‌های درمانی مفید باشد.

هنگامی که پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) ارزیابی می شود، ممکن است برای تایید اینکه فرد دارای سطوح پایین مداوم التهاب است، تکرار شود. CDC و انجمن قلب آمریکا (AHA) توصیه می‌کنند که اندازه‌گیری پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) بیش از 10 میلی‌گرم در لیتر دو بار، به طور مطلوب با فاصله دو هفته، ناشتا یا غیر ناشتا در بیماران عاری از عفونت یا بیماری حاد تکرار شود.

نتیجه آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) چه چیزی را نشان می دهد؟

سطوح نسبتاً بالای پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) در افراد سالم پیش‌بینی‌کننده افزایش خطر حمله قلبی، سکته مغزی، مرگ ناگهانی قلبی و/یا بیماری شریان‌های محیطی است، حتی زمانی که سطح کلسترول در محدوده قابل قبولی باشد.

افرادی که مقادیر پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) بالاتری دارند، بیشترین خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی را دارند و افرادی که مقادیر کمتری دارند، خطر کمتری دارند. به طور خاص، افرادی که نتایج پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) در انتهای محدوده طبیعی دارند، 1/5 تا 4 برابر بیشتر از افرادی که مقادیر پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) در ابتدای محدوده طبیعی دارند، در معرض خطر حمله قلبی هستند.

انجمن قلب آمریکا و مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالات متحده گروه های خطر را به شرح زیر تعریف کرده اند:

  • کم خطر: کمتر از 1/0 میلی گرم در لیتر
  • میانگین خطر: 1/0 تا 3/0 میلی گرم در لیتر
  • خطر بالا: بالای 3/0 میلی گرم در لیتر

پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا hsCRPاین مقادیر تنها بخشی از کل فرآیند ارزیابی بیماری های قلبی عروقی است. عوامل خطر اضافی که باید در نظر گرفته شوند، سطوح بالای کلسترول، LDL-C، تری گلیسیرید و گلوکز هستند. علاوه بر این، سیگار کشیدن، فشار خون بالا (فشار خون بالا) و دیابت نیز سطح خطر را افزایش می دهند.

آیا چیز دیگری هست که باید بدانم؟

مصرف داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs، به عنوان مثال، آسپرین، ایبوپروفن، و ناپروکسن) یا استاتین ها ممکن است سطح CRP را در خون کاهش دهد. هم داروهای ضدالتهابی و هم استاتین ها ممکن است به کاهش التهاب و در نتیجه کاهش CRP کمک کنند.

نشان داده شده است که زنانی که تحت درمان جایگزینی هورمون قرار می‌گیرند، سطح hs-CRP بالایی دارند.

از آنجایی که تست‌های hs-CRP و CRP پروتئین مشابهی را اندازه‌گیری می‌کنند، افراد مبتلا به التهاب مزمن، مانند مبتلایان به آرتریت، نباید سطح hs-CRP را اندازه‌گیری کنند. سطح CRP آنها در حال حاضر به دلیل آرتریت بسیار بالا خواهد بود، بنابراین نتایج آزمایش hs-CRP معنی دار نخواهد بود.

آیا آزمایش پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) برای پیش بینی بیماری قلبی اختصاصیت دارد؟

خیر. CRP نشانگر التهاب است، فرآیندی که می‌تواند بر تعدادی از سیستم‌های اندام تأثیر بگذارد. اکثر مطالعات تا به امروز بر بیماری قلبی متمرکز بوده اند، اما تحقیقات جدید نشان می دهد که داشتن CRP در محدوده طبیعی بالا ممکن است با بیماری های دیگری مانند سرطان روده بزرگ، عوارض دیابت و چاقی نیز مرتبط باشد.

تفاوت بین تست های معمولی CRP و hs-CRP چیست؟

هر دو آزمایش پروتئین مشابهی را در خون اندازه گیری می کنند. تست پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) برای افراد به ظاهر سالم است تا خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی را مشخص کند. CRP را در محدوده 0/5 تا 10 میلی گرم در لیتر اندازه گیری می کند. آزمایش CRP برای ارزیابی افرادی که دارای علائم و نشانه‌های عفونت باکتریایی جدی یا یک بیماری التهابی مزمن جدی مانند آرتریت روماتوئید هستند، درخواست می‌شود. CRP را در محدوده 10 تا 1000 میلی گرم در لیتر اندازه گیری می کند.

در سایت Mayo Clinic در مورد تست پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hsCRP) بیشتر بخوانید:

تست پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hs-CRP) حساس تر از تست استاندارد پروتئین واکنشی C است. این بدان معناست که آزمایش با حساسیت بالا می‌تواند افزایش کمتری در پروتئین واکنش‌گر C نسبت به آزمایش استاندارد پیدا کند.

آزمایش hs-CRP می تواند به نشان دادن خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر کمک کند. در بیماری عروق کرونر، عروق قلب باریک می شوند. تنگی عروق می تواند منجر به حمله قلبی شود.

مطالب مرتبط در متااورگانون:

در جای دیگر وب:

مورد تایید و بازبینی شده توسط:

دکتر فرزاد باباخانی
برچسب ها:

این مقاله را به دوستان خود معرفی کنید

منابع مقاله

 

2018 review completed by Rita Khoury, MD, DABCC FAACC. Laboratory Director, Aculabs. Inc.

Lin JS, Evans CV, Johnson E, et al. Nontraditional Risk Factors in Cardiovascular Disease Risk Assessment: Updated Evidence Report and Systematic Review for the US Preventive Services Task Force. JAMA 2018; 320:281.

US Preventive Services Task Force, Curry SJ, Krist AH, et al. Risk Assessment for Cardiovascular Disease With Nontraditional Risk Factors: US Preventive Services Task Force Recommendation Statement. JAMA 2018; 320:272.

Opotowsky AR, Valente AM, Alshawabkeh L, et al. Prospective cohort study of C-reactive protein as a predictor of clinical events in adults with congenital heart disease: results of the Boston adult congenital heart disease biobank. Eur Heart J 2018; 39:3253.

Pearson TA, Mensah GA, Alexander RW, et al. Markers of inflammation and cardiovascular disease: application to clinical and public health practice: a statement for healthcare professionals from the Centers for Disease Control and Prevention and the American Heart Association. Circulation. 2003;107(3): 499-511.

American College of Cardiology clinical trials pages. Available online at http://www.acc.org/education/online/trials/acc2001/prince.htm.

Santa Fe Colloquium on Preventive Cardiovascular Therapy. Available online at http://www.acc.org/education/online/sante%5Ffe/ridker.htm.

Ridker PM, Stampfer MJ, Rifai N. Novel risk factors for atherosclerosis: a comparison of C-reactive protein, fibrinogen, homocysteine, lipoprotein(a), and standard cholesterol screening as predictors of peripheral arterial disease. JAMA 2001; 285:2481-2485. (May 16, 2001).

Ridker PM, Hennekens CH, Buring JE, and Rifai N. C-reactive protein and other markers of inflammation in the prediction of cardiovascular disease in women. NEJM 2000; 342:836-843. (March 23, 2000).

ARUP Lab fact sheet. Available online at http://www.aruplab.com/guides/clt.

American Heart Association Journal Report 01/28/2003. AHA/CDC panel issues recommendations on CRP testing. Available online at http://www.americanheart.org/presenter.jhtml?identifier=3007984.

MedlinePlus Medical Encyclopedia. C-reactive protein. Available online at http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/article/003356.htm. Accessed December 2008.

The Evolving Role of High-Sensitivity C-Reactive Protein in Cardiovascular Health: An Expert Interview With Paul M. Ridker, MD. Posted 01/03/2006. Available online at http://www.medscape.com/viewarticle/519642. Accessed December 2008.

Pagana, K. D. & Pagana, T. J. (© 2011). Mosby’s Diagnostic and Laboratory Test Reference 10th Edition: Mosby, Inc., Saint Louis, MO. Pp 319-321.

(© 1995-2012). Test ID: HSCRP C-Reactive Protein, High Sensitivity, Serum. Mayo Clinic Mayo Medical Laboratories [On-line information]. Available online at http://www.mayomedicallaboratories.com/test-catalog/Overview/82047. Accessed May 2012.

Devaraj, S. and Lin, J. (Updated 2012 February 24). High-Sensitivity C-Reactive Protein. Medscape Reference [On-line information]. Available online at http://emedicine.medscape.com/article/2094831-overview#showall. Accessed May 2012.

Delgado, J. et. al. (Updated 2011 April). Cardiovascular Disease (Non-traditional Risk Markers) – Risk Markers – CVD (Non-traditional). ARUP Consult [On-line information]. Available online at http://www.arupconsult.com/Topics/CVDRiskMarkerNontrad.html?client_ID=LTD. Accessed May 2012.

Davidson, M. (2011 May 19). hs-CRP: What Is Proven and Unproven? Medscape Today from Circulation. 2011;123:731-738 [On-line information]. Available online at http://www.medscape.com/viewarticle/742591. Accessed May 2012.

Clarke, W., Editor (© 2011). Contemporary Practice in Clinical Chemistry 2nd Edition: AACC Press, Washington, DC. Pg 239.

Greenland P, et al. 2010 ACCF/AHA Guideline for Assessment of Cardiovascular Risk in Asymptomatic Adults: Executive Summary, A Report of the American College of Cardiology Foundation/American Heart Association Task Force on Practice Guidelines. Available online at http://circ.ahajournals.org/content/122/25/2748.full#sec-20. Accessed May 2012.

Lutsep, H. and Stetka, B. (2015 January 16). New Stroke Prevention Guidelines: A Quick and Easy Guide. Medscape Neurology [On-line information]. Available online at http://www.medscape.com/viewarticle/838140. Accessed February 2015.

Delgado, J. et. al. (2014 November). Cardiovascular Disease (Non-traditional Risk Markers) – Risk Markers – CVD (Non-traditional). ARUP Consult [On-line information]. Available online at http://www.arupconsult.com/Topics/CVDRiskMarkerNontrad.html?client_ID=LTD. Accessed February 2015.

Yousuf, O. et. al. (2013). High-Sensitivity C-Reactive Protein and Cardiovascular Disease, A Resolute Belief or an Elusive Link? Medscape Multispecialty from J Am Coll Cardiol. 2013;62(5):397-408 [On-line information]. Available online at http://www.medscape.com/viewarticle/808448. Accessed February 2015.

(2014 August 4). Who Is at Risk for Atherosclerosis? National Heart Lung and Blood Institute [On-line information]. Available online at http://www.nhlbi.nih.gov/health/health-topics/topics/atherosclerosis/atrisk. Accessed February 2015.

Teitel, A. (Updated 2013 February 11). C-reactive protein. MedlinePlus Medical Encyclopedia [On-line information]. Available online at http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/article/003356.htm. Accessed February 2015.

Whelton, S. et. al. (2013). Elevated High-sensitivity C-reactive Protein as a Risk Marker of the Attenuated Relationship Between Serum Cholesterol and Cardiovascular Events at Older Age, The ARIC Study. Medscape Multispecialty from Am J Epidemiol. 2013;178(7):1076-1084 [On-line information]. Available online at http://www.medscape.com/viewarticle/811811. Accessed February 2015.

Pagana, K. D., Pagana, T. J., and Pagana, T. N. (© 2015). Mosby’s Diagnostic & Laboratory Test Reference 12th Edition: Mosby, Inc., Saint Louis, MO. Pp 306-307.

(March 1, 2012) Assessing Cardiovascular Risk: Guideline Synthesis. Agency for Healthcare Research and Quality (AHRQ). Available online at http://www.medscape.com/viewarticle/759314_4. Accessed March 4, 2015.

این مقاله برای شما مفید بود؟