دکتر فرزاد باباخانی
آخرین بروزرسانی
22 آبان 1402
آخرین بروزرسانی
22 آبان 1402
الگوریتم تشخیصی ائوزینوفیلی | Eosinophilia Diagnostic Algorithm

ائوزینوفیلی (Eosinophilia) یک وضعیت پزشکی است که با سطح بالای غیرطبیعی ائوزینوفیل ها (نوعی گلبول سفید) در خون مشخص می شود. ائوزینوفیل ها در پاسخ ایمنی بدن به انگل ها و آلرژن ها نقش دارند و سطح آنها می تواند در پاسخ به برخی عفونت ها، واکنش های آلرژیک، بیماری های خودایمنی و سایر شرایط افزایش یابد. علائم ائوزینوفیلی ممکن است شامل تب، بثورات پوستی، سرفه، خس خس سینه، درد شکم و ضعف عضلانی باشد که بستگی به علت زمینه ای دارد. گزینه های درمانی بسته به علت زمینه ای متفاوت است و ممکن است شامل داروها، تغییر شیوه زندگی یا سایر مداخلات باشد.

ائوزینوفیلی (Eosinophilia) چیست؟

ائوزینوفیل ها (Eosinophils) نوعی گلبول سفید هستند که در سیستم ایمنی نقش دارند. مشخصه آن‌ها دانه‌های بزرگ و گردشان است که وقتی با رنگ ائوزین زیر میکروسکوپ رنگ‌آمیزی قرمز یا نارنجی به نظر می‌رسند. و نام شان از همین رنگ گرفته شده است.

ائوزینوفیلائوزینوفیل ها در درجه اول در دفاع از بدن در برابر عفونت های انگلی و انواع خاصی از واکنش های آلرژیک نقش دارند. آنها این کار را با آزاد کردن مواد سمی که می توانند انگل ها را از بین ببرند و همچنین با تعدیل فعالیت سایر سلول های ایمنی انجام می دهند.

ائوزینوفیل ها عمدتاً سلول های ساکن بافت هستند که عملکرد آنها کاملاً شناخته نشده است. ائوزینوفیل‌ها در خون یا بافت‌های محیطی می‌توانند در طیف گسترده‌ای از حالت‌های بیماری، از شدت خفیف تا تهدیدکننده زندگی، و در نتیجه مکانیسم‌های متعددی افزایش پیدا کنند. هنگامی که ائوزینوفیل ها فعال می شوند، می توانند واسطه ها و موادی را آزاد کنند که می توانند به بافت ها آسیب برسانند و به آسیب شناسی بیماری کمک کنند.

تجمع ائوزینوفیل ها در بافت ها

تجمع ائوزینوفیل ها در بافت ها

ائوزینوفیل‌ها علاوه بر نقشی که در سیستم ایمنی دارند، در تعدادی از بیماری‌ها و شرایط از جمله آسم، آلرژی‌ها و برخی اختلالات خودایمنی نقش دارند. سطوح بالای غیرطبیعی ائوزینوفیل ها در خون، وضعیتی که به نام ائوزینوفیلی شناخته می شود، می تواند نشانه ای از مشکلات اساسی سلامتی باشد. ائوزینوفیلی (Eosinophilia) تعداد زیاد ائوزینوفیل در خون است (≥ [بیشتر یا مساوی] 500 ائوزینوفیل در هر میکرولیتر).

چه چیزی باعث ائوزینوفیلی (Eosinophilia) می شود؟

بسیاری از شرایط باعث می شوند که تعداد ائوزینوفیل ها در خون شما افزایش یابد.  برخی از علل بالقوه عبارتند از:

  • واکنش های آلرژیک: ائوزینوفیلی می تواند در اثر واکنش های آلرژیک به چیزهایی مانند غذا، داروها یا آلرژن های محیطی ایجاد شود. آلرژی های فصلی، آسم و واکنش به داروها بسیار شایع هستند و اغلب خیلی جدی نیستند.
  • عفونت‌های انگلی: برخی از عفونت‌های انگلی مانند کرم‌های قلاب‌دار یا کرم‌های گرد و غیره می‌توانند باعث ایجاد ائوزینوفیلی شوند.
  • اختلالات خود ایمنی: برخی از اختلالات خودایمنی، مانند گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک همراه با پلی آنژیت (که قبلاً به عنوان سندرم چرگ استراوس شناخته می شد)، بیماری التهابی روده، میوکاردیت خود ایمنی، واسکولیت و سارکوئیدوزمی تواند باعث ائوزینوفیلی شود.
  • سرطان: برخی از انواع سرطان، به ویژه لنفوم هوچکین و برخی سرطان خون، می توانند منجر به ائوزینوفیلی شوند.
  • سایر اختلالات: ائوزینوفیلی همچنین می تواند ناشی از سایر شرایط پزشکی از جمله برخی اختلالات پوستی، بیماری های ریوی و اختلالات گوارشی باشد.

بیماری ها و اختلالات مرتبط با ائوزینوفیل

دسته بندی بیماری هابیماری ها
اختلالات آلرژیکآسم، رینیت آلرژیک، درماتیت آتوپیک
حساسیت به دارو (به عنوان مثال، واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک [DRESS]، سندرم ائوزینوفیلی-میالژی، نفریت بینابینی، هپاتیت ائوزینوفیلیک)
بیماری های عفونیهلمینت ها (به عنوان مثال، استرونژیلوئیدازیس، تریچینلوز، فیلاریازیس، توکسوکاریازیس، شیستوزومیازیس، کرم قلابدار)
انگل های خارجی (مانند گال، میازیس)
تک یاخته ها (مانند ایزوسپوریازیس، سارکوسیستیس میوزیت)
قارچ ها (به عنوان مثال، کوکسیدیومیکوز، آسپرژیلوز برونکوپولمونری آلرژیک، هیستوپلاسموز)
ویروسی (مثلا HIV)
اختلالات نئوپلاستیک سندرم هایپرائوزینوفیلیک اولیه (به عنوان مثال، بازآرایی FIP1L1-PDGFRA، -PDGFRB، -FGFR1)
لوسمی ائوزینوفیلیک حاد یا مزمن سایر نئوپلاسم های میلوئیدی (مانند لوسمی میلوئید مزمن، ماستوسیتوز سیستمیک)
بدخیمی های لنفاوی (به عنوان مثال، لنفوم سلول B، لوسمی/لنفوم لنفوبلاستیک B یا T، لوسمی/لنفوم سلول T بزرگسال، لنفوم سلول T پوستی / سندرم سزاری)
تومورهای جامد (به عنوان مثال، آدنوکارسینوم، کارسینوم سنگفرشی)
اختلالات ایمونولوژیک نقص ایمنی (به عنوان مثال، کمبود DOCK8، سندرم hyper-IgE، سندرم Omenn)
اختلالات خودایمنی و ایدیوپاتیک (مانند سارکوئیدوز، بیماری التهابی روده، بیماری IgG4، سایر اختلالات بافت همبند)
اختلالات ائوزینوفیلیک سندرم هیپرائوزینوفیلیک ایدیوپاتیک
گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک همراه با پلی آنژیت (سندرم چرگ استراس سابق)
اختلالات ائوزینوفیلیک دستگاه گوارش
دیگر دلایلقرارگیری در معرض تشعشع
آمبولی کلسترول
هیپوآدرنالیسم
درمان با IL-2

اگر تعداد ائوزینوفیل ها زیاد باشد چه اتفاقی می افتد؟

ائوزینوفیل‌ها می‌توانند از طریق مکانیسم‌های متعددی، از جمله انتشار محتویات گرانول سمی و تولید سیتوکین‌ها و کموکاین‌ها که سلول‌های التهابی دیگر را جذب و فعال می‌کنند، باعث آسیب بافت و التهاب شوند.

هنگامی که ائوزینوفیل ها با یک آنتی ژن مانند یک انگل یا یک آلرژن مواجه می شوند، فعال می شوند و گرانول های خود را آزاد می کنند. این گرانول ها حاوی پروتئین ها و آنزیم هایی مانند پروتئین اصلی اصلی (MBP)، ائوزینوفیل پراکسیداز و پروتئین کاتیونی ائوزینوفیل (ECP) هستند که برای انگل ها سمی هستند و همچنین می توانند به بافت میزبان آسیب برسانند. پروتئین ها می توانند به غشای سلولی آسیب بزنند، آپوپتوز را القا کنند و باعث استرس اکسیداتیو در بافت ها شوند. این می تواند منجر به آسیب بافتی و التهاب شود، به خصوص زمانی که تعداد ائوزینوفیل های زیادی وجود داشته باشد.

ائوزینوفیل ها همچنین سیتوکین ها و کموکین هایی مانند اینترلوکین-4 (IL-4)، IL-5 و ائوتاکسین تولید می کنند که سایر سلول های ایمنی را به محل التهاب جذب و فعال می کنند. این سلول های ایمنی می توانند پاسخ التهابی را بیشتر تقویت کنند و منجر به آسیب بیشتر بافتی و اختلال در عملکرد شوند.

تعدادی از مواد ترشح شده توسط ائوزینوفیل ها و نقش آنها:

  • پروتئین اصلی اصلی (MBP): این یک پروتئین سمی است که می تواند به غشای سلول ها و انگل ها آسیب برساند. به ویژه در برابر کرم های کرمی که کرم های انگلی هستند موثر است.
  • پروتئین کاتیونی ائوزینوفیل (ECP): این پروتئین عملکردی مشابه MBP دارد و همچنین دارای خواص ضد ویروسی و ضد قارچی است.
  • ائوزینوفیل پراکسیداز (EPO): این آنزیم به تولید گونه های فعال اکسیژن کمک می کند که می تواند پاتوژن ها را از بین ببرد.
  • نوروتوکسین مشتق از ائوزینوفیل (EDN): این پروتئین می تواند به سیستم عصبی انگل ها و ویروس ها آسیب برساند و همچنین ممکن است در واکنش های آلرژیک نقش داشته باشد.
  • اینترلوکین-4 (IL-4) و اینترلوکین-13 (IL-13): این سیتوکین ها به تنظیم پاسخ ایمنی و تحریک تولید آنتی بادی ها کمک می کنند.
مواد شیمیایی مترشحه از ائوزینوفیل ها

مواد شیمیایی مترشحه از ائوزینوفیل ها

به طور کلی، در حالی که ائوزینوفیل ها نقش مهمی در پاسخ ایمنی به برخی عفونت ها و آلرژن ها ایفا می کنند، فعال شدن و تجمع بیش از حد این سلول ها می تواند منجر به آسیب بافتی شود و به پاتوژنز بیماری های مختلف کمک کند.

گاهی اوقات ائوزینوفیل ها باعث التهاب در نواحی خاصی از بدن شما می شوند. هنگامی که این اتفاق می افتد، به آن اختلال ائوزینوفیلیک یا سندرم هیپرائوزینوفیلی (HES) می گویند. اختلالات ائوزینوفیلیک خاص برای قسمت هایی از بدن که تحت تأثیر قرار می گیرند نامگذاری می شوند. اختلالات ائوزینوفیلیک عبارتند از:

  • سیستیت ائوزینوفیلیک (Eosinophilic cystitis): این یک اختلال مثانه است.
  • فاشئیت ائوزینوفیلیک (Eosinophilic fasciitis): این یک اختلال فاسیا است. فاسیا بافت همبندی است که در سراسر بدن شما جریان دارد.
  • پنومونی ائوزینوفیلیک (Eosinophilic pneumonia): این اختلال بر ریه های شما تأثیر می گذارد.
  • اختلالات گوارشی ائوزینوفیلیک (EGID): EGID شامل ازوفاژیت ائوزینوفیلیک است که مری شما را تحت تاثیر قرار می دهد و همچنین اختلالاتی که روده بزرگ (روده بزرگ)، معده و روده کوچک را تحت تاثیر قرار می دهد.
  • گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک همراه با پلی آنژیت (EGPA): این بیماری که به عنوان سندرم چرگ استروس نیز شناخته می شود، ریه ها، قلب، سینوس ها و سایر اندام های شما را تحت تاثیر قرار می دهد.
  • سندرم هیپرئوزینوفیلیک: این یک گروه نادر از شرایط مرتبط با سطوح بالای ائوزینوفیلی است. سندرم هیپرئوزینوفیلیک معمولاً بر قلب، سیستم عصبی مرکزی، پوست و دستگاه تنفسی تأثیر می گذارد.
اختلالات ائوزینوفیلیک

اختلالات ائوزینوفیلیک

هنگامی که سطح ائوزینوفیل بالا می رود، بسته به شرایط زمینه ای، می تواند منجر به التهاب و آسیب بافتی در اندام ها و بافت های مختلف بدن شود. به عنوان مثال، سطوح بالای ائوزینوفیل می تواند باعث بدتر شدن علائم آسم یا آسیب به دستگاه گوارش در بیماران مبتلا به انواع خاصی از بیماری التهابی روده شود.

علائم ائوزینوفیلی (Eosinophilia) چیست؟

علائم ائوزینوفیلی بسته به علت زمینه ای و شدت بیماری می تواند متفاوت باشد. در برخی موارد، ممکن است علائم واضحی وجود نداشته باشد و این وضعیت تنها از طریق آزمایش خون معمولی قابل تشخیص است.

با این حال، زمانی که ائوزینوفیلی با یک بیماری یا بیماری زمینه‌ای همراه باشد، می‌تواند طیفی از علائم را ایجاد کند، از جمله:

  • تب
  • خستگی
  • کاهش وزن
  • بثورات پوستی یا خارش
  • علائم تنفسی مانند سرفه، خس خس سینه و تنگی نفس
  • علائم گوارشی مانند درد شکم، اسهال و حالت تهوع
  • درد و تورم مفاصل
  • بزرگ شدن غدد لنفاوی و طحال
  • در موارد خاص، ائوزینوفیلی همچنین می تواند منجر به عوارضی مانند آسیب اندام شود، به ویژه زمانی که ائوزینوفیلی طولانی مدت یا شدید وجود دارد.
علائم ائوزینوفیلی (Eosinophilia)

علائم ائوزینوفیلی (Eosinophilia)

توجه به این نکته ضروری است که ائوزینوفیلی خود یک بیماری یا وضعیت خاص نیست، بلکه یک یافته آزمایشگاهی است که نشان دهنده افزایش تعداد ائوزینوفیل ها است. بنابراین، شناسایی علت زمینه ای ائوزینوفیلی برای تعیین راهبردهای درمان و مدیریت مناسب حیاتی است.

نحوه تشخیص ائوزینوفیلی (Eosinophilia):

ائوزینوفیلی از طریق یک آزمایش خون به نام شمارش کامل خون (CBC) با افتراقی تشخیص داده می شود. این آزمایش تعداد کل گلبول های سفید و درصد انواع مختلف گلبول های سفید خون از جمله ائوزینوفیل ها را اندازه گیری می کند.

ائوزینوفیل در لام خون محیطی

ائوزینوفیل در لام خون محیطی

تشخیص ائوزینوفیلی زمانی انجام می شود که درصد ائوزینوفیل در خون بالاتر از حد طبیعی باشد. محدوده دقیق برای آنچه که ائوزینوفیلی را تشکیل می دهد می تواند بسته به آزمایشگاهی که در آن آزمایش خون انجام می شود متفاوت باشد، اما به طور معمول 5 تا 10 درصد یا بیشتر افزایش یافته در نظر گرفته می شود.

هنگامی که ائوزینوفیلی تشخیص داده شد، ممکن است آزمایش‌های بیشتری برای تعیین علت زمینه‌ای این بیماری تجویز شود. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تست آلرژی: ممکن است آزمایش‌های پوستی یا خون برای شناسایی هر گونه آلرژنی که ممکن است باعث واکنش آلرژیک شود انجام شود.
  • تست های تصویربرداری: اشعه ایکس، سی تی اسکن یا سایر آزمایش های تصویربرداری ممکن است برای بررسی علائم التهاب یا آسیب در اندام ها و بافت های مختلف استفاده شود.
  • بیوپسی: در برخی موارد، ممکن است نیاز به گرفتن نمونه بافت از اندام یا بافت آسیب‌دیده برای کمک به تشخیص بیماری زمینه‌ای ایجاد ائوزینوفیلی باشد.
  • آزمایش‌های خون: آزمایش‌های خون اضافی ممکن است برای بررسی آنتی‌بادی‌های خاص، عفونت‌ها یا اختلالات خودایمنی که ممکن است به ائوزینوفیلی کمک کنند، درخواست شود.
الگوریتم تشخیصی ائوزینوفیلی

الگوریتم تشخیصی ائوزینوفیلی

به طور کلی، فرآیند تشخیصی ائوزینوفیلی شامل شناسایی علت زمینه‌ای این بیماری به منظور تعیین درمان و استراتژی‌های مدیریتی مناسب است.

درمان ائوزینوفیلی (Eosinophilia) چگونه است؟

درمان ائوزینوفیلی به علت زمینه ای این بیماری بستگی دارد. اگر ائوزینوفیلی ناشی از یک واکنش آلرژیک باشد، اولین گام در درمان شناسایی و در صورت امکان اجتناب از آلرژن است. علاوه بر این، داروهایی مانند آنتی هیستامین ها، مهارکننده های لکوترین و کورتیکواستروئیدها ممکن است برای کمک به تسکین علائم و کاهش التهاب استفاده شوند.

اگر ائوزینوفیلی ناشی از عفونت انگلی باشد، درمان معمولاً شامل داروهای ضد انگلی است. در برخی موارد، در صورت وجود عفونت باکتریایی، ممکن است آنتی بیوتیک نیز مورد نیاز باشد.

برای انواع دیگر شرایطی که می توانند باعث ائوزینوفیلی شوند، مانند اختلالات خود ایمنی یا انواع خاصی از سرطان، درمان به بیماری خاص بستگی دارد و ممکن است شامل داروها، شیمی درمانی، پرتودرمانی یا جراحی باشد.

در موارد نادر، زمانی که ائوزینوفیلی شدید است یا باعث آسیب اندام می شود، ممکن است از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی مانند کورتیکواستروئیدها یا تعدیل کننده های ایمنی برای کاهش التهاب و جلوگیری از آسیب بیشتر بافت استفاده شود.

به طور کلی، هدف از درمان ائوزینوفیلی، رسیدگی به علت زمینه‌ای این بیماری در عین مدیریت علائم و پیشگیری از عوارض است. همکاری نزدیک با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی برای تعیین مناسب ترین استراتژی درمانی بر اساس شرایط زمینه ای خاص و نیازهای فردی بیمار بسیار مهم است.

در سایت Mayo Clinic در مورد ائوزینوفیلی بیشتر بخوانید:

ائوزینوفیلی خون ممکن است با آزمایش خون، معمولاً به عنوان بخشی از شمارش کامل خون، تشخیص داده شود. شمارش بیش از 500 ائوزینوفیل در هر میکرولیتر خون به طور کلی ائوزینوفیلی در بزرگسالان محسوب می شود. شمارش بیش از 1500 ائوزینوفیل در هر میکرولیتر خون که چند ماه طول می کشد، هایپرائوزینوفیلی نامیده می شود.

مورد تایید و بازبینی شده توسط:

دکتر فرزاد باباخانی

این مقاله را به دوستان خود معرفی کنید

منابع مقاله

 

  1. Klion AD, Ackerman SJ, Bochner BS. Contributions of Eosinophils to Human Health and Disease. Annu Rev Pathol 2020; 15:179.
  2. Wen T, Rothenberg ME. The Regulatory Function of Eosinophils. Microbiol Spectr 2016; 4.
  3. Hsieh MM, Everhart JE, Byrd-Holt DD, et al. Prevalence of neutropenia in the U.S. population: age, sex, smoking status, and ethnic differences. Ann Intern Med 2007; 146:486.
  4. Spector SL, Tan RA. Is a single blood eosinophil count a reliable marker for “eosinophilic asthma?”. J Asthma 2012; 49:807.
  5. Statland BE, Winkel P, Harris SC, et al. Evaluation of biologic sources of variation of leukocyte counts and other hematologic quantities using very precise automated analyzers. Am J Clin Pathol 1978; 69:48.
  6. Sennels HP, Jørgensen HL, Hansen AL, et al. Diurnal variation of hematology parameters in healthy young males: the Bispebjerg study of diurnal variations. Scand J Clin Lab Invest 2011; 71:532.
  7. Kato M, Kephart GM, Talley NJ, et al. Eosinophil infiltration and degranulation in normal human tissue. Anat Rec 1998; 252:418.
  8. Roufosse F, Cogan E, Goldman M. Lymphocytic variant hypereosinophilic syndromes. Immunol Allergy Clin North Am 2007; 27:389.
  9. Lefèvre G, Copin MC, Staumont-Sallé D, et al. The lymphoid variant of hypereosinophilic syndrome: study of 21 patients with CD3-CD4+ aberrant T-cell phenotype. Medicine (Baltimore) 2014; 93:255.
  10. Shomali W, Gotlib J. World Health Organization-defined eosinophilic disorders: 2019 update on diagnosis, risk stratification, and management. Am J Hematol 2019; 94:1149.
  11. Gleich GJ, Klion AD, Lee JJ, Weller PF. The consequences of not having eosinophils. Allergy 2013; 68:829.
  12. Galiuto L, Enriquez-Sarano M, Reeder GS, et al. Eosinophilic myocarditis manifesting as myocardial infarction: early diagnosis and successful treatment. Mayo Clin Proc 1997; 72:603.
  13. Wright BL, Leiferman KM, Gleich GJ. Eosinophil granule protein localization in eosinophilic endomyocardial disease. N Engl J Med 2011; 365:187.
  14. Chen YY, Khoury P, Ware JM, et al. Marked and persistent eosinophilia in the absence of clinical manifestations. J Allergy Clin Immunol 2014; 133:1195.
  15. Helbig G, Hus M, Francuz T, et al. Characteristics and clinical outcome of patients with hypereosinophilia of undetermined significance. Med Oncol 2014; 31:815.
  16. Leiferman KM, Ackerman SJ, Sampson HA, et al. Dermal deposition of eosinophil-granule major basic protein in atopic dermatitis. Comparison with onchocerciasis. N Engl J Med 1985; 313:282.
  17. Makiya MA, Herrick JA, Khoury P, et al. Development of a suspension array assay in multiplex for the simultaneous measurement of serum levels of four eosinophil granule proteins. J Immunol Methods 2014; 411:11.
  18. Gotlib J. World Health Organization-defined eosinophilic disorders: 2017 update on diagnosis, risk stratification, and management. Am J Hematol 2017; 92:1243.
  19. Jin JJ, Butterfield JH, Weiler CR. Hematologic Malignancies Identified in Patients with Hypereosinophilia and Hypereosinophilic Syndromes. J Allergy Clin Immunol Pract 2015; 3:920.
  20. Greer JP, York JC, Cousar JB, et al. Peripheral T-cell lymphoma: a clinicopathologic study of 42 cases. J Clin Oncol 1984; 2:788.
  21. Vaughan Hudson B, Linch DC, Macintyre EA, et al. Selective peripheral blood eosinophilia associated with survival advantage in Hodgkin’s disease (BNLI Report No 31). British National Lymphoma Investigation. J Clin Pathol 1987; 40:247.
  22. Robyn J, Noel P, Wlodarska I, et al. Imatinib-responsive hypereosinophilia in a patient with B cell ALL. Leuk Lymphoma 2004; 45:2497.
  23. Toboso DG, Campos CB. Peripheral eosinophilia as the first manifestation of B-cell acute lymphoblastic leukemia with t(5;14)(q31;q32). Blood 2017; 130:380.
  24. Saric M, Kronzon I. Cholesterol embolization syndrome. Curr Opin Cardiol 2011; 26:472.
  25. Kim YJ, Dale JK, Noel P, et al. Eosinophilia is associated with a higher mortality rate among patients with autoimmune lymphoproliferative syndrome. Am J Hematol 2007; 82:615.
  26. Williams KW, Milner JD, Freeman AF. Eosinophilia Associated with Disorders of Immune Deficiency or Immune Dysregulation. Immunol Allergy Clin North Am 2015; 35:523.
  27. Turul T, Tezcan I, Artac H, et al. Clinical heterogeneity can hamper the diagnosis of patients with ZAP70 deficiency. Eur J Pediatr 2009; 168:87.
  28. Klion A. Hypereosinophilic syndrome: current approach to diagnosis and treatment. Annu Rev Med 2009; 60:293.
  29. Klion AD, Law MA, Riemenschneider W, et al. Familial eosinophilia: a benign disorder? Blood 2004; 103:4050.
  30. Adame J, Cohen PR. Eosinophilic panniculitis: diagnostic considerations and evaluation. J Am Acad Dermatol 1996; 34:229.

این مقاله برای شما مفید بود؟

3 دیدگاه

  1. Avatar
    موسی 2 خرداد 1402 در 10:23 ق.ظ - پاسخ دادن

    سلام من آزمایش CBC دادم درصد ائوزینوفیلم حدود 68 درصد بود.
    دکتر برام آزمایش های زیادی نوشت هیچکدوم مشکی نداشت اما یه آزمایشم به نام FIPIL1::PDGFR::CHIC2 حدود 19 درصد مثبت شد.
    این چی میتونه باشه خطرناکه؟

    • دکتر فرزاد باباخانی

      سلام و درود
      درصد بالا از ائوزینوفیل ها در آزمایش شمارش کامل خون (CBC) می تواند تعدادی از شرایط از جمله آلرژی، عفونت های انگلی، بیماری های خود ایمنی و انواع خاصی از سرطان را نشان دهد. با این حال، توجه به این نکته مهم است که یک نتیجه غیرطبیعی CBC لزوماً نشان دهنده تشخیص خاصی نیست و ممکن است برای تعیین علت زمینه‌ای، آزمایش و ارزیابی بیشتر لازم باشد.

      با توجه به آزمایش FIPIL1::PDGFR::CHIC2، این یک آزمایش ژنتیکی است که برای تشخیص ناهنجاری‌های کروموزومی خاص که با انواع خاصی از سرطان‌های خون مرتبط هستند، مانند لوسمی میلوئید مزمن (CML) و لوسمی میلوئید حاد (AML) استفاده می‌شود. نتیجه مثبت در این آزمایش می تواند نشان دهنده وجود این ناهنجاری های کروموزومی باشد که می تواند به تصمیم گیری در مورد درمان کمک کند.
      مهم است که نتایج این آزمایش‌ها را با پزشک معالج خود در میان بگذارید، که می‌تواند اطلاعات بیشتری در مورد معنای نتایج برای وضعیت فردی شما ارائه دهد و هرگونه آزمایش یا درمان بعدی لازم را توصیه کند.
      آرزوی سلامتی

  2. Avatar
    علی رضا دمیرچی 25 بهمن 1402 در 7:55 ب.ظ - پاسخ دادن

    من این بیماری دارم به همراه چند مریض دیگه گروه زدیم برای تبادل نظرات اگه کسی این بیماری داره به گروه ما ملحق بشه شماره تماس 09376947269 علیرضا دمیرچی

ثبت دیدگاه

Go to Top