دکتر فرزاد باباخانی
آخرین بروزرسانی
22 آبان 1402
آخرین بروزرسانی
22 آبان 1402
آزمایش BRAF | جهش ژن BRAF

ژن BRAF دستورالعمل‌هایی را برای ساخت پروتئینی به نام B-Raf ارائه می‌کند که در انتقال سیگنال‌های درون سلول‌هایی که برای رشد و تقسیم سلولی مهم هستند، نقش دارد. جهش در ژن BRAF می تواند منجر به فعال شدن غیر طبیعی پروتئین شود و باعث رشد و تقسیم سلولی کنترل نشده و منجر به ایجاد سرطان شود.

جهش‌های BRAF معمولاً در ملانوم، نوعی سرطان پوست، و همچنین در سایر سرطان‌ها از جمله سرطان کولورکتال، سرطان ریه، سرطان تیروئید و لوسمی سلول‌های مویی یافت می‌شوند. شایع ترین جهش BRAF که در این سرطان ها یافت می شود در کدون V600E شناخته می شود که منجر به تغییر در واحدهای سازنده اسید آمینه پروتئین B-Raf می شود.

داروهایی وجود دارند که به طور خاص فعالیت غیرطبیعی پروتئین جهش یافته B-Raf را هدف قرار می دهند، مانند vemurafenib و dabrafenib که برای درمان برخی از انواع ملانوم استفاده می شوند. با این حال، همه تومورهای دارای جهش BRAF به این درمان ها پاسخ نمی دهند و مقاومت می تواند در طول زمان ایجاد شود. بنابراین، تحقیقات برای شناسایی راه‌های جدید برای هدف‌گیری سرطان‌های جهش‌یافته BRAF ادامه دارد.

چرا آزمایش جهش ژن BRAF درخواست می شود؟

  • آزمایش جهش ژن BRAF برای کمک به تشخیص انواع خاصی از سرطان از جمله ملانوما، سرطان کولورکتال و سرطان تیروئید درخواست می شود. مانند کمک به تشخیص/پیش‌آگهی برخی سرطان‌ها (به عنوان مثال، لوسمی سلول‌های مویی، سرطان‌های تیروئید پاپیلاری، و همراهی با پرخاشگری)
  • کمک به انتخاب درمان برای بیماران مبتلا به سرطان (مانند ملانوماهایی که ممکن است به مهارکننده‌های BRAF پاسخ دهند، سرطان‌های روده بزرگ نسبت به مهارکننده‌های EGFR پاسخ نمی‌دهند)

چه زمانی آزمایش جهش ژن BRAF بایستی انجام شود؟

  • آزمایش جهش ژن BRAF اغلب برای بیماران مبتلا به ملانوم پیشرفته و همچنین مبتلایان به سایر انواع سرطان سرطان کولورکتال، سرطان ریه، سرطان تیروئید و لوسمی سلول‌های مویی توصیه می شود. این آزمایش معمولاً بر روی نمونه بیوپسی تومور برای بررسی جهش‌های خاص در ژن BRAF انجام می‌شود.
  • علائم جهش ژن BRAF ممکن است شامل ایجاد خال ها یا ضایعات غیرطبیعی روی پوست باشد که به سرعت رشد می کنند، تغییر رنگ یا تغییر شکل می دهند و به راحتی خونریزی می کنند. علائم دیگر ممکن است شامل کاهش وزن غیر قابل توضیح، خستگی، درد شکم، گرفتگی صدا و مشکل در بلعیدن باشد.
  • اگر بیمار هر یک از این علائم را داشته باشد یا مبتلا به نوعی سرطان شناخته شده باشد که با جهش های ژن BRAF مرتبط است، پزشک معالج او ممکن است آزمایش جهش ژن BRAF را برای کمک به تصمیم گیری های درمانی توصیه کند. توجه به این نکته مهم است که همه بیماران مبتلا به این علائم دارای جهش ژن BRAF نیستند.

نمونه مورد نیاز برای آزمایش جهش ژن BRAF:

  • ظرف/لوله: ظرف حاوی فرمالین برای نمونه بیوپسی شده / بلوک های پارافینه حاوی نمونه سرطانی / لوله مخصوص نمونه های Cell Free / لوله با درب بنفش حاوی ضد انعقاد EDTA
  • نوع نمونه: بلوک یا اسلایدهای بافتی تثبیت شده با فرمالین، تعبیه شده در پارافین (FFPE) / خون کامل یا نمونه مغز استخوان
  • حجم مورد نیاز: بلوک بافتی FFPE یا چهار لام بدون رنگ و یک اسلاید منطبق با رنگ آمیزی H&E در 5 میکرومولار / 10 میلی لیتر خون کامل / 5 میلی لیتر مغز استخوان
نمونه ها و لوله ها مورد نیاز برای آزمایش BRAF

نمونه ها و لوله ها مورد نیاز برای آزمایش BRAF

اطلاعات لازم

  1. شامل گزارش پاتولوژی همراه با بیان تشخیص نهایی. اگر در دسترس نباشد، تشخیص اولیه قابل قبول است.
  2. اطلاعات مربوط به فیکساتور استفاده شده، زمان تثبیت و مدت زمان فیکساسیون مورد نیاز است.

اطلاعات تکمیلی:

طبق دستورالعمل های انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO) / کالج پاتولوژیست های آمریکا (CAP)، نتایج آزمایش ایمونوهیستوشیمی BRAF فقط برای نمونه های غیرکلسیفیه و جاسازی شده در پارافین که در 10 درصد فرمالین بافر خنثی ثابت شده اند معتبر است. تأخیر در تثبیت، تثبیت کم یا بیش از حد ممکن است بر این نتایج تأثیر بگذارد.

موارد رد نمونه:

  • بلوک تومور حاوی هیچ توموری نباشد.
  • اسلایدهای شکسته یا رنگ شده باشد.
  • خون کامل یا مغز استخوان منجمدشده باشد.
  • لوله نشتی داشته باشد.
  • خون یا مغز استخوان لخته شده باشد.
  • نمونه به شدت همولیز شده یا به طور آشکار تخریب شده باشد.
روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

روش های مختلف آزمایشگاهی انجام آزمایش جهش ژن BRAF:

شرح روش ایمونوهیستوشیمی (IHC):

ایمونوهیستوشیمی (IHC) روشی است که برای تشخیص وجود پروتئین های خاص مانند پروتئین جهش یافته BRAF V600E در نمونه های بافتی استفاده می شود. این روش شامل استفاده از آنتی بادی هایی است که به طور خاص به پروتئین هدف متصل می شوند. در اینجا شرح گام به گام روش IHC برای آزمایش جهش ژن BRAF آمده است:

  • آماده‌سازی نمونه: نمونه‌های بافتی ثابت شده با پارافین (FFPE) با برش دادن بافت به برش‌های نازک (معمولاً 4 تا 5 میکرومتر ضخامت) و نصب آن‌ها بر روی لام‌های شیشه‌ای تهیه می‌شوند.
  • پارافین‌زدایی: بخش‌های بافت با غوطه‌ور کردن لام‌ها در مجموعه‌ای از محلول‌های زایلن یا جایگزین زایلن، پس از آبگیری مجدد از طریق یک سری محلول‌های الکلی درجه‌بندی شده (70، 95 و 100 درصد) و در نهایت شستشو در آب مقطر، پارافین‌زدایی می‌شوند.
  • بازیابی آنتی ژن: برای از بین بردن اپی توپ های پروتئین هدف (BRAF V600E)، بخش های بافت تحت بازیابی اپی توپ ناشی از گرما (HIER) با استفاده از یک بافر مناسب، مانند بافر سیترات (pH 6.0) یا بافر Tris-EDTA با (9.0 pH) قرار می گیرند. این مرحله شامل حرارت دادن اسلایدها در محلول بافر، معمولاً در یک زودپز یا مایکروویو، و سپس خنک شدن در دمای اتاق است.
  • مسدود کردن: برای جلوگیری از اتصال غیر اختصاصی آنتی بادی اولیه، بخش های بافتی با محلول مسدود کننده انکوبه می شوند که معمولاً حاوی سرم از همان گونه آنتی بادی ثانویه یا یک عامل مسدود کننده مبتنی بر پروتئین، مانند آلبومین سرم گاوی (BSA) است.
  • انکوباسیون آنتی بادی اولیه: بخش های بافت با یک آنتی بادی اولیه انکوبه می شوند که به طور خاص پروتئین جهش یافته BRAF V600E را شناسایی می کند. آنتی بادی اولیه به طور معمول در یک محلول بافر رقیق می شود و برای مدت زمان مشخصی، معمولاً در طول شب در دمای 4 درجه سانتی گراد یا به مدت 1 تا 2 ساعت در دمای اتاق، به بخش های بافتی اعمال می شود.
  • شستشو: اسلایدها با محلول بافری مانند سالین بافر فسفات (PBS) یا سالین بافر تریس (TBS) شسته می‌شوند تا آنتی‌بادی اولیه متصل نشده حذف شود.
  • انکوباسیون آنتی بادی ثانویه: بخش های بافت با یک آنتی بادی ثانویه که به یک آنزیم کونژوگه شده است، مانند پراکسیداز ترب کوهی (HRP) یا آلکالین فسفاتاز (AP) انکوبه می شوند. آنتی بادی ثانویه مخصوص گونه هایی است که آنتی بادی اولیه در آن ایجاد شده است و در محلول بافر رقیق می شود. زمان انکوباسیون معمولاً 30 دقیقه تا یک ساعت در دمای اتاق است.
  • شستشو: اسلایدها مجدداً با محلول بافر شسته می‌شوند تا آنتی‌بادی ثانویه غیرمجاز حذف شود.
  • تشخیص: یک سوبسترای کروموژنیک به بخش‌های بافت اضافه می‌شود که با آنزیم کونژوگه به آنتی‌بادی ثانویه واکنش نشان می‌دهد و یک رسوب رنگی در محل پروتئین هدف تولید می‌کند. سوبستراهای متداول عبارتند از 3،3′-diaminobenzidine (DAB) برای HRP و نیترو آبی تترازولیوم/5-برومو-4-کلرو-3-ایندولیل فسفات (NBT/BCIP) برای AP.
  • ضدرنگ‌آمیزی: بخش‌های بافت با یک رنگ هسته‌ای، مانند هماتوکسیلین، رنگ‌آمیزی می‌شوند تا هسته‌های سلولی تجسم شود.
  • آبگیری: اسلایدها از طریق یک سری محلول های الکلی درجه بندی شده (70، 95 و 100 درصد) آبگیری می شوند و در زایلن یا جایگزین زایلن پاک می شوند. در نهایت، با استفاده از یک محیط نصب، یک روکش روی اسلاید نصب می‌شود.
  • بررسی میکروسکوپی: مقاطع بافت رنگ آمیزی شده در زیر میکروسکوپ نوری مورد بررسی قرار می گیرند تا وجود و محلی سازی پروتئین جهش یافته BRAF V600E بررسی شود. شدت و الگوی رنگ‌آمیزی برای تعیین وضعیت جهش ژن BRAF در نمونه ارزیابی می‌شود.
توجه به این نکته ضروری است که شرایط خاص و معرف های مورد استفاده در روش IHC ممکن است بسته به آنتی بادی و نوع بافت متفاوت باشد. کنترل های مثبت و منفی باید در هر آزمایش گنجانده شود تا از صحت و قابلیت اطمینان نتایج اطمینان حاصل شود.

واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR):

PCR یک تکنیک پرکاربرد برای تقویت توالی‌های DNA خاص است و می‌توان از آن برای انجام آزمایش جهش ژن BRAF استفاده کرد. در اینجا یک راهنمای گام به گام برای انجام آزمایش آورده شده است
  • استخراج DNA: ابتدا DNA ژنومی را از نمونه بیمار که می تواند خون یا بافت، استخراج کنید. این کار را می توان با استفاده از کیت های استخراج DNA تجاری موجود یا پروتکل های آزمایشگاهی استاندارد انجام داد.
  • طراحی پرایمر: پرایمرهای اختصاصی را طراحی کنید که ناحیه ای از ژن BRAF را که جهش مورد نظر در آن قرار دارد، هدف قرار دهد. رایج ترین جهش در ژن BRAF جهش V600E است که منجر به جایگزینی والین (V) با اسید گلوتامیک (E) در موقعیت 600 می شود. مطمئن شوید که پرایمرها اختصاصی هستند و دمای ذوب مناسب (Tm) دارند.
  • تنظیم PCR: مخلوط واکنش PCR را آماده کنید که معمولاً شامل موارد زیر است:
  1. الگوی DNA ژنومی
  2. آغازگرهای جلو و عقب
  3. dNTPs (دئوکسی نوکلئوتید تری فسفات)
  4. Taq DNA پلیمراز
  5. بافر PCR
  6. MgCl2 (کلرید منیزیم)
  7. آب استریل برای تنظیم حجم نهایی
  • شرایط چرخه PCR: ترموسایکلر را با شرایط چرخه زیر برنامه ریزی کنید:
  1. Initial denaturation: 94-95°C for 2-5 minutes
  2. Denaturation: 94-95°C for 30 seconds
  3. Annealing: 50-65°C (depending on primer Tm) for 30 seconds
  4. Extension: 72°C for 30 seconds to 1 minute (depending on the length of the target sequence)
  5. Final extension: 72°C for 5-10 minutes
  6. Hold: 4°C
  7. Perform 30-40 cycles of denaturation, annealing, and extension.
  • آنالیز محصولات PCR: پس از اتمام PCR، محصولات PCR را با استفاده از ژل الکتروفورز آنالیز کنید. محصولات PCR را روی ژل آگارز قرار دهید و ژل را با ولتاژ مناسب اجرا کنید. باندهای DNA را با استفاده از یک transilluminator UV تجسم کنید.
  • تشخیص جهش: اگر محصول PCR اندازه باند مورد انتظار را نشان می دهد، برای تشخیص جهش اقدام کنید. چندین روش برای این کار وجود دارد، مانند:
  1. تعیین توالی DNA: محصول PCR را برای شناسایی جهش خاص در ژن BRAF توالی یابی کنید.
  2. پلی‌مورفیسم طول قطعه محدود (RFLP): اگر جهش محل تشخیص آنزیم محدود کننده را ایجاد یا لغو کرد، محصول PCR را با آنزیم محدودکننده مناسب هضم کرده و قطعات را با استفاده از ژل الکتروفورز تجزیه و تحلیل کنید.
  3. PCR اختصاصی آلل: پرایمرهای مخصوص آلل های نوع وحشی و جهش یافته را طراحی کنید و واکنش های PCR جداگانه را انجام دهید. نتایج را برای تعیین وجود یا عدم وجود جهش مقایسه کنید.
  • تفسیر نتایج: بر اساس روش تشخیص استفاده شده، نتایج را تفسیر کنید تا مشخص شود آیا جهش ژن BRAF در نمونه بیمار وجود دارد یا خیر.
    به خاطر داشته باشید که این یک طرح کلی است و پروتکل های خاص ممکن است بسته به روش آزمایشگاهی و تشخیص مورد استفاده متفاوت باشد.

حد تشخیص این روش برای تشخیص تغییرات BRAF V600E و V600K تحت تأثیر مقدار DNA بدون سلول (cfDNA) در خون است. این یک متغیر بیولوژیکی است که قابل کنترل نیست.

روش واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) برای انجام جهش ژن BRAF

روش واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) برای انجام جهش ژن BRAF

روش توالی یابی سانگر (Sanger sequencing):

توالی یابی سانگر روشی است که به طور گسترده برای تعیین توالی DNA مورد استفاده قرار می گیرد که توسط فردریک سانگر در سال 1977 توسعه یافت. این روش بر اساس ترکیب انتخابی دی اکسی نوکلئوتیدهای پایان دهنده زنجیر (ddNTPs) توسط DNA پلیمراز در طول همانندسازی DNA in vitro است. در اینجا شرح گام به گام روش توالی یابی Sanger برای آزمایش جهش ژن BRAF آمده است:

  • استخراج DNA: ابتدا DNA را از نمونه (به عنوان مثال، خون یا بافت) حاوی ژن BRAF استخراج کنید.
  • تقویت PCR: ناحیه خاصی از ژن BRAF را که می خواهید با استفاده از واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) توالی یابی کنید، تقویت کنید. پرایمرهایی طراحی کنید که در کنار ناحیه مورد نظر قرار دارند و از یک DNA پلیمراز مقاوم در برابر حرارت برای سنتز رشته های DNA جدید در یک سری واکنش های کنترل شده با دما استفاده کنید.
  • خالص سازی: محصول PCR را برای حذف پرایمرها، نوکلئوتیدها و آنزیم های باقیمانده خالص کنید. چهار واکنش توالی یابی جداگانه را برای هر یک از چهار دی اکسی نوکلئوتید (ddATP، ddCTP، ddGTP، و ddTTP) تنظیم کنید. در هر واکنش، محصول PCR خالص شده، یک پرایمر (به سمت جلو یا معکوس، بسته به جهت توالی مورد نظر)، یک DNA پلیمراز، مخلوطی از هر چهار دئوکسی نوکلئوتید معمولی (dATP، dCTP، dGTP، و dTTP) و یکی اضافه کنید. از چهار ddNTP که با یک رنگ فلورسنت متفاوت برچسب‌گذاری شده‌اند.
  • خاتمه زنجیره: DNA پلیمراز ddNTP ها را در رشته DNA در حال رشد ترکیب می کند و به دلیل عدم وجود گروه 3′-OH در ddNTP باعث خاتمه زنجیره می شود. این منجر به یک سری قطعات DNA با طول های مختلف می شود که هر کدام با یک ddNTP نشاندار شده با فلورسنت خاتمه می یابند.
  • الکتروفورز: قطعات DNA را بر اساس اندازه با استفاده از الکتروفورز مویرگی جدا کنید. کوچکترین قطعات در ماتریس ژل سریعتر از قطعات بزرگتر حرکت می کنند. همانطور که قطعات از پنجره تشخیص عبور می کنند، یک لیزر رنگ فلورسنت را تحریک می کند و یک آشکارساز فلورسانس ساطع شده را ثبت می کند.
  • تجزیه و تحلیل داده ها: خروجی آشکارساز مجموعه ای از پیک ها است که شدت فلورسانس را در هر موقعیت نشان می دهد. توالی پیک ها با توالی قطعه DNA مطابقت دارد. تجزیه و تحلیل داده ها برای شناسایی جهش ژن BRAF خاص، صورت می گیرد.
روش توالی یابی سانگر (Sanger sequencing)

روش توالی یابی سانگر (Sanger sequencing)

به خاطر داشته باشید که توالی یابی سانگر دارای محدودیت هایی است، مانند حساسیت کمتر در مقایسه با روش های توالی یابی نسل بعدی (NGS). با این حال، روشی قابل اعتماد و پرکاربرد برای تشخیص جهش‌های ژنی خاص، از جمله جهش‌های موجود در ژن BRAF باقی مانده است.

روش هیبریداسیون فلورسانس در محل (FISH):

FISH یک تکنیک سیتوژنتیک مولکولی است که از پروب های فلورسنت برای شناسایی و محلی سازی توالی های DNA خاص روی کروموزوم ها استفاده می کند. از FISH می توان برای شناسایی جهش های ژنی از جمله جهش های موجود در ژن BRAF استفاده کرد. در اینجا شرح گام به گام روش FISH برای آزمایش جهش ژن BRAF آمده است:

  •  آماده سازی نمونه: نمونه ای حاوی سلول های دارای ژن BRAF، مانند نمونه برداری از بافت یا نمونه خون، تهیه کنید. سلول ها را روی یک اسلاید شیشه ای ثابت کنید و مورفولوژی و DNA آنها را حفظ کنید.
  • طراحی پروب: یک پروب DNA نشاندار شده با فلورسنت طراحی کنید که مکمل ناحیه خاصی از ژن BRAF است که جهش مورد نظر در آن قرار دارد. پروب باید به اندازه کافی طولانی باشد تا از ویژگی و هیبریداسیون قوی اطمینان حاصل شود.
  • دناتوراسیون: لام را با سلول های ثابت حرارت دهید تا DNA دناتوره شود و DNA دو رشته ای را به تک رشته ها جدا کنید.
  • پیش هیبریداسیون: لام را با یک محلول پیش هیبریداسیون درمان کنید تا مکان های اتصال غیر اختصاصی را مسدود کرده و فلورسانس پس زمینه را کاهش دهید.
  • هیبریداسیون: پروب نشاندار شده با فلورسنت را روی لام اعمال کنید و آن را تحت شرایطی انکوبه کنید که هیبریداسیون خاص بین پروب و توالی DNA هدف در ژن BRAF را افزایش دهد. در صورت وجود جهش، کاوشگر به توالی DNA مکمل متصل می شود.
  •  شستن: لام را بشویید تا هرگونه پروب متصل یا غیر اختصاصی جدا شود.
  • ضدرنگ‌آمیزی: لام را با یک رنگ مخصوص DNA، مانند DAPI (4′,6-diamidino-2-phenylindole) انکوبه کنید تا هسته‌ها و کروموزوم‌های سلول را تجسم کنید.
  • میکروسکوپ: لام را زیر میکروسکوپ فلورسانس بررسی کنید تا وجود و محل قرارگیری پروب فلورسنت را تشخیص دهید. وجود سیگنال پروب نشان دهنده وجود جهش ژن BRAF است.
  •  تجزیه و تحلیل داده ها: سیگنال های فلورسانس را برای تعیین وجود یا عدم وجود جهش ژن BRAF تجزیه و تحلیل کنید. این ممکن است شامل شمارش تعداد سلول های دارای سیگنال های پروب خاص و مقایسه آنها با یک پروب کنترل یا سیگنال مرجع عادی باشد.
روش هیبریداسیون فلورسانس در محل (FISH) برای جهش ژن BRAF

روش هیبریداسیون فلورسانس در محل (FISH) برای جهش ژن BRAF

به خاطر داشته باشید که FISH یک تکنیک قدرتمند برای تشخیص جهش های ژنی خاص است، اما ممکن است برای همه انواع جهش ها یا برای تشخیص جهش های با فرکانس پایین مناسب نباشد. روش‌های دیگر، مانند تکنیک‌های مبتنی بر PCR یا توالی‌یابی نسل بعدی (NGS)، ممکن است برای کاربردهای خاص مناسب‌تر باشند.

روش توالی یابی نسل بعدی (NGS):

توالی یابی نسل بعدی (NGS) برای آزمایش جهش ژن BRAF یک تکنیک قدرتمند و بسیار دقیق است که امکان شناسایی جهش در ژن BRAF را فراهم می کند. در اینجا جزئیات گام به گام این روش آورده شده است:

  • استخراج DNA: نمونه تومور از بیمار معمولاً از طریق بیوپسی گرفته می شود. سپس DNA از سلول های تومور در نمونه استخراج می شود.
  • آماده سازی کتابخانه (Library preparation): DNA استخراج شده به قطعات کوچکتر که برای توالی یابی مناسب هستند، قطعه قطعه می شود. توالی‌های آداپتور به انتهای قطعات اضافه می‌شوند تا به سلول‌های جریان متصل شوند. قطعات برای منطقه ژن BRAF مورد علاقه غنی شده اند.
  • تولید خوشه (Cluster generation): قطعات کتابخانه بر روی یک سلول جریان بارگذاری می شوند، جایی که به دنباله های آداپتور مکمل متصل می شوند. دورهای مکرر تقویت پل منجر به خوشه هایی از قطعات یکسان می شود.
  • توالی یابی (Sequencing): سلول جریان در یک توالی سنجی نسل بعدی بارگذاری می شود. هر خوشه با استفاده از نوکلئوتیدهای نشاندار شده با فلورسنت به روشی موازی بسیار توالی یابی می شود. میلیون ها دنباله به طور همزمان تولید می شوند.
  • هم ترازی (Alignment): توالی های تولید شده با ژنوم انسان مرجع تراز می شوند تا مشخص شود از کجا منشا گرفته اند. توالی های همسو با ناحیه ژن BRAF بیشتر مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند.
  • فراخوانی متغیر (Variant calling): توالی های BRAF تراز شده برای شناسایی هر گونه جهش، حذف یا سایر گونه های ژن مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. تغییرات نوکلئوتیدی خاص ذکر شده است.
  • گزارش (Report): گزارشی ایجاد می شود که نشان می دهد آیا موتاسیون های BRAF شناسایی شده اند یا خیر. اگر چنین است، نوع خاص، از جمله تغییر اسید آمینه گزارش شده است. واریانت ها بر اساس شواهد موجود به عنوان بیماری زا شناخته شده، احتمالاً بیماری زا، نوع با اهمیت ناشناخته یا احتمالاً خوش خیم طبقه بندی می شوند.
  • تفسیر (Interpretation): این گزارش توسط یک آسیب شناس مولکولی بررسی می شود که نتایج را تفسیر می کند و هرگونه پیامد برای درمان هدفمند یا پیش آگهی را بر اساس وضعیت جهش BRAF تعیین می کند.
روش توالی یابی نسل بعدی (NGS)

روش توالی یابی نسل بعدی (NGS)

آمادگی قبل از انجام آزمایش جهش ژن BRAF:

به آمادگی خاصی نیاز ندارد

چه چیزی در آزمایش جهش ژن BRAF مورد بررسی قرار می گیرد؟

BRAF ژنی است که دستورالعمل هایی را برای ساخت پروتئینی که در انتقال سیگنال های شیمیایی از خارج سلول به هسته سلول نقش دارد، ارائه می دهد. این پروتئین بخشی از یک مسیر سیگنالینگ شناخته شده به عنوان مسیر RAS-RAF-MEK-ERK است که رشد، تقسیم و تمایز سلول را تنظیم می کند. ژن BRAF متعلق به دسته‌ای از ژن‌ها به نام انکوژن است که در صورت جهش، پتانسیل ایجاد سرطانی شدن سلول‌های طبیعی را دارند

پروتئین BRAF یک کیناز است که به انتقال سیگنال های شیمیایی در سلول ها کمک می کند. در مسیر سیگنالینگ RAS-RAF-MEK-ERK، پروتئین های پایین دستی در این مسیر شامل MEK و ERK هستند که این ها نیز کیناز هستند. این پروتئین ها برای انتقال سیگنال ها از سطح سلول به هسته با هم کار می کنند و در نهایت بر بیان ژن و رفتار سلولی تأثیر می گذارند.

BRAFژن BRAF بر روی کروموزوم 7 به ویژه در موقعیت 7q34 قرار دارد. ساختار پروتئین BRAF از سه حوزه تشکیل شده است: یک دامنه N ترمینال کیناز، یک دامنه تنظیمی مرکزی و یک دم C ترمینال. دامنه کیناز مسئول فعالیت آنزیمی پروتئین است، در حالی که دامنه تنظیمی و دم C ترمینال در تعدیل عملکرد پروتئین و برهمکنش با سایر پروتئین ها نقش دارند.

جایگاه ژنی BRAF بر روی کروموزوم ۷

جایگاه ژنی BRAF بر روی کروموزوم ۷

شایع ترین جهش در ژن BRAF جایگزینی نوکلئوتید گوانین به جای تیمین در موقعیت 1799 است (c.1799T>A). این جهش منجر به جایگزینی اسید آمینه والین به جای اسید گلوتامیک در موقعیت 600 (p.V600E) در پروتئین BRAF می شود. این جهش به ویژه در ملانوما، سرطان تیروئید پاپیلاری و لوسمی سلول مویی شایع است.

موتاسیون های شایع در ژن BRAF

موتاسیون های شایع در ژن BRAF

جهش در ژن BRAF می تواند خود به خود رخ دهد یا ارثی باشد. این جهش ها می تواند منجر به تولید پروتئین BRAF تغییر یافته شود که به طور مداوم فعال است، حتی در غیاب سیگنال های خارجی. این فعالیت کنترل نشده می‌تواند منجر به تحریک مداوم مسیر سیگنالینگ RAS-RAF-MEK-ERK شود، رشد و تقسیم غیرطبیعی سلول‌ها را تقویت کند و به طور بالقوه منجر به ایجاد سرطان شود.

نحوه سزطان زایی جهش در ژن BRAF

نحوه سزطان زایی جهش در ژن BRAF

جهش در ژن BRAF در انواع مختلف سرطان با میزان شیوع متفاوت یافت می شود. برخی از شایع ترین سرطان های دارای جهش BRAF و میزان شیوع تقریبی آنها عبارتند از:

  • ملانوما: جهش‌های BRAF تقریباً در 40 تا 60 درصد ملانوم‌ها وجود دارد که جهش V600E شایع‌ترین آن است .
  • سرطان کولورکتال: جهش های BRAF در حدود 8 تا 15 درصد از سرطان های روده بزرگ رخ می دهد که جهش V600E شایع ترین است.
  • سرطان ریه سلول غیر کوچک (NSCLC): جهش های BRAF در حدود 1 تا 3 درصد از سرطان های ریه سلول غیر کوچک یافت می شود.
  • سرطان تیروئید: جهش های BRAF تقریباً در 45 درصد از سرطان های تیروئید پاپیلاری وجود دارد. اکثر جهش ها شامل جهش ترانس T1799A در اگزون 15 ژن است که باعث تغییر اسید آمینه از والین به اسید گلوتامیک در باقیمانده اسید آمینه 600 (V600E) می شود که منجر به فعال شدن سازنده BRAF کیناز و فسفوریلاسیون متعاقب MEK و ERK می شود. مکانیسم‌های دیگر فعال‌سازی BRAF، هرچند نادر، شامل جهش نقطه‌ای K601E، درج‌ها یا حذف‌های کوچک درون قاب اطراف کدون 600، و بازآرایی AKAP9-BRAF است که معمولاً با کارسینوم پاپیلاری در معرض تشعشع همراه است. جهش BRAF V600E در کارسینوم پاپیلاری با بافت شناسی کلاسیک و در نوع سلول بلند بسیار شایع است در حالی که تومورهایی که جهش K601E BRAF را در خود جای داده اند نوع فولیکولی بافت شناسی کارسینوم پاپیلاری دارند.
  • لوسمی سلول مودار: جهش های BRAF در بیش از 80 درصد موارد لوسمی سلول مویی یافت می شود. نکته قابل توجه، جهش BRAF V600E همچنین در تقریباً 50 تا 60 درصد از بیماران مبتلا به هیستوسیتوز سلول لانگرهانس و در اکثر بیماران مبتلا به بیماری نادر Erdheim-Chester وجود دارد.

در حالی که جهش‌های BRAF مختص هیچ نوع سرطانی نیستند، اما معمولاً با ملانوم و لوسمی سلول مودار مرتبط هستند، جایی که بالاترین میزان شیوع را دارند.

عوامل خطر برای ایجاد جهش BRAF بسته به نوع خاص سرطان می تواند متفاوت باشد. به عنوان مثال، در ملانوما، عوامل خطر ممکن است شامل قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید، سابقه خانوادگی ملانوم و سابقه شخصی خال های غیر معمول باشد. در سرطان ریه، سیگار یک عامل خطر مهم است. در سرطان کولورکتال، عوامل خطر ممکن است شامل سابقه خانوادگی این بیماری، سابقه شخصی بیماری التهابی روده و برخی سندرم های ژنتیکی باشد. توجه به این نکته مهم است که داشتن یک یا چند عامل خطر تضمین نمی کند که فرد دچار جهش BRAF یا سرطان مرتبط شود. این ها فقط احتمال را افزایش می دهد.

به لطف درک بهتر نقش ژن BRAF در رشد تومور، دانشمندان داروهای هدفمندی به نام مهارکننده‌های BRAF تولید کرده‌اند که در نحوه ارسال سیگنال پروتئین B-Raf به سلول برای تکثیر و رشد اختلال ایجاد می‌کنند. این کار سلول‌های سرطانی را از بین نمی‌برد، اما به کند کردن رشد تومور کمک می‌کند، البته نه به‌طور دائم. شناسایی جهش‌ها در ژن BRAF، به‌ویژه جهش V600E، می‌تواند به چندین روش به درمان سرطان‌های مختلف کمک کند:

  • درمان شخصی (Personalized treatment): وجود یک جهش BRAF می‌تواند به متخصصان سرطان کمک کند تا برنامه‌های درمانی را برای هدف قرار دادن تغییرات ژنتیکی خاص که منجر به سرطان می‌شود، تنظیم کنند. این رویکرد شخصی می تواند به درمان های موثرتر و نتایج بهتر برای بیماران منجر شود.
  • درمان‌های هدفمند (Targeted therapies): جهش‌های BRAF منجر به توسعه درمان‌های هدفمند مانند مهارکننده‌های BRAF (مانند ومورافنیب، دبرافنیب) و مهارکننده‌های MEK (مانند ترامتینیب، کوبی‌متینیب) شده است. این داروها به طور خاص پروتئین BRAF جهش یافته یا مسیرهای سیگنال دهی پایین دست را هدف قرار می دهند و رشد و گسترش سلول های سرطانی را مسدود می کنند.
درمان های مرتبط با جهش ژن BRAF

درمان های مرتبط با جهش ژن BRAF

  • درمان‌های ترکیبی (Combination therapies): در برخی موارد، ترکیب مهارکننده‌های BRAF با سایر درمان‌های هدفمند، مانند مهارکننده‌های MEK، نتایج درمان را بهبود می‌بخشد و خطر مقاومت به داروها را کاهش می‌دهد.
  • نشانگر زیستی پیش‌بینی‌کننده (Predictive biomarker): وجود یک جهش BRAF می‌تواند به عنوان یک نشانگر زیستی پیش‌بینی‌کننده عمل کند و به انکولوژیست‌ها کمک کند تا مشخص کنند کدام بیماران بیشتر به درمان‌های هدفمند پاسخ می‌دهند. این اطلاعات می تواند به تصمیم گیری در مورد درمان کمک کند و از درمان های غیر ضروری که ممکن است برای یک بیمار خاص موثر نباشد جلوگیری کند.
  • اطلاعات پیش آگهی (Prognostic information): در برخی سرطان ها، وجود جهش BRAF ممکن است با یک دوره بیماری تهاجمی تر یا پیش آگهی ضعیف تر همراه باشد. شناسایی جهش می تواند به انکولوژیست ها کمک کند تا بیماری بیمار را بهتر درک کنند و تصمیمات آگاهانه تری در مورد درمان و مراقبت های بعدی بگیرند.
  • نظارت بر پاسخ درمانی (Monitoring treatment response): در برخی موارد، نظارت بر سطوح جهش‌های BRAF در خون می‌تواند به انکولوژیست‌ها کمک کند تا میزان پاسخ بیمار به درمان را ارزیابی کنند و در صورت نیاز تنظیمات را انجام دهند.

به طور کلی، شناسایی جهش‌های BRAF در بیماران سرطانی می‌تواند به هدایت تصمیم‌های درمانی، بهبود نتایج بیمار و کمک به توسعه درمان‌های هدفمند جدید کمک کند.

برخی از نمونه‌های مهارکننده‌های BRAF عبارتند از:

  • ومورافنیب (Zelboraf)
  • دبرافنیب (Tafinlar)
  • انکورافنیب (Braftovi)
  • کوبی متینیب (Cotellic)
  • ترامتینیب (Mekinist)
  • بینیمتینیب (Mektovi)

این داروها در درمان انواع مختلف سرطان از جمله ملانوما، سرطان کولورکتال و سرطان ریه سلول غیرکوچک که حامل جهش‌های خاص ژن BRAF هستند، استفاده می‌شوند. آنها با هدف قرار دادن پروتئین بیش فعال B-Raf ناشی از ژن جهش یافته عمل می کنند و در نتیجه رشد و گسترش سلول های سرطانی را مهار می کنند.

برخی از نمونه‌هایی از مهارکننده‌های MEK عبارتند از:

  • ترامتینیب (Mekinist)
  • کوبی متینیب (Cotellic)
  • بینیمتینیب (Mektovi)
  • سلومتینیب (AZD6244)
  • رفامتینیب (BAY 86-9766)
  • پیماسرتیب (AS703026)

مهارکننده‌های MEK نوعی درمان هدفمند هستند که در درمان انواع مختلف سرطان از جمله ملانوما و سرطان ریه استفاده می‌شوند. آنها با مهار فعالیت مسیر پروتئین کیناز فعال شده با میتوژن (MAPK) که اغلب به دلیل ژن جهش یافته BRAF بیش فعال است، کار می کنند. با مسدود کردن این مسیر، مهارکننده‌های MEK می‌توانند رشد سلول‌های سرطانی را کند یا متوقف کنند.

سوالات متداول

چگونه جهش BRAF بر پیش آگهی بیماری و سرطان تاثیر می گذارد؟

جهش‌های BRAF معمولاً با انواع مختلف سرطان از جمله ملانوما، سرطان کولورکتال، سرطان تیروئید پاپیلاری و سرطان ریه سلول‌های غیر کوچک مرتبط هستند. وجود یک جهش BRAF می تواند بر پیش آگهی بیماری و گزینه های درمانی تأثیر بگذارد.

به عنوان مثال، در مورد ملانوم، بیماران مبتلا به تومورهایی که دارای جهش BRAF V600 هستند، پیش آگهی ضعیف تری نسبت به بیماران بدون جهش دارند. با این حال، داروهای درمان هدفمند مانند ومورافنیب و دابرافنیب برای استفاده در بیماران مبتلا به ملانوم متاستاتیک که دارای این جهش خاص هستند تأیید شده است و این داروها در افزایش بقای خود امیدوارکننده بوده اند.

به طور مشابه، در سرطان کولورکتال، وجود یک جهش BRAF با پیش آگهی ضعیف تر و کاهش پاسخ به رژیم های شیمی درمانی خاص همراه است. با این حال، درمان‌های هدفمند جدیدتر مانند ترکیبی از مهارکننده‌های BRAF و MEK در بهبود نتایج برای برخی از بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال جهش یافته BRAF نویدبخش است.

در سرطان تیروئید پاپیلاری، وجود جهش BRAF V600E با خطر بالاتر عود پس از جراحی همراه است، اما باز هم، درمان های هدفمند مانند مهارکننده های تیروزین کیناز ممکن است در درمان برخی از بیماران مبتلا به این نوع جهش موثر باشد.

به طور کلی، تأثیر یک جهش BRAF بر پیش آگهی و درمان بیماری بسته به نوع سرطان و سایر عوامل مانند جهش خاص موجود و مرحله بیماری در هنگام تشخیص متفاوت است.

آیا جهش های BRAF می توانند ارثی باشند؟

بله، جهش های BRAF در برخی موارد به ارث می رسند. جهش های ارثی BRAF نادر هستند و معمولاً با وضعیتی به نام سندرم قلب و صورت (سندرم CFC) همراه هستند. سندرم CFC یک اختلال ژنتیکی است که بسیاری از قسمت های بدن از جمله قلب، صورت و پوست را تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری در اثر جهش در چندین ژن از جمله ژن BRAF ایجاد می شود.

با این حال، اکثر جهش‌های BRAF ارثی نیستند، بلکه به طور خود به خود در طول زندگی فرد رخ می‌دهند. این جهش‌های اکتسابی ممکن است در اثر قرار گرفتن در معرض عوامل محیطی، مانند اشعه ماوراء بنفش خورشید، یا خطاهایی که در طول همانندسازی DNA رخ می‌دهند، ایجاد شوند.

آیا عوارض جانبی مرتبط با داروهای مهارکننده BRAF وجود دارد؟

بله، عوارض جانبی مرتبط با داروهای مهارکننده BRAF وجود دارد. مهارکننده های BRAF نوعی درمان هدفمند هستند که برای درمان سرطان هایی که دارای جهش در ژن BRAF هستند، مانند ملانوم استفاده می شود.

یکی از عوارض جانبی رایج مهارکننده های BRAF، بثورات پوستی است. سایر عوارض جانبی ممکن است شامل خستگی، حالت تهوع، اسهال، درد مفاصل، تب و ریزش مو باشد. برخی از بیماران ممکن است عوارض جانبی جدی تری مانند فشار خون بالا، مشکلات قلبی یا مسمومیت کبدی را نیز تجربه کنند.

مهم است که در مورد عوارض جانبی احتمالی مهارکننده های BRAF با پزشک خود و همچنین هرگونه نگرانی دیگری که ممکن است در مورد این گزینه درمانی داشته باشید، صحبت کنید. پزشک شما می تواند با شما همکاری کند تا یک برنامه مدیریتی برای هر گونه عوارض جانبی که ممکن است در طول مصرف این داروها تجربه کنید، تهیه کند.

آیا جهش ژن BRAF در افراد سالم رخ می دهد؟

بله، جهش های ژن BRAF می تواند در افراد سالم رخ دهد. ژن BRAF بخشی طبیعی از DNA ما است و به تنظیم رشد و تقسیم سلولی کمک می کند. با این حال، جهش در ژن BRAF می تواند منجر به رشد و تقسیم سلولی کنترل نشده شود که می تواند به توسعه سرطان کمک کند.

اکثر جهش های BRAF در طول زمان به دست می آیند و از والدین به ارث نمی رسند. این جهش ها می توانند به دلیل عوامل مختلفی از جمله قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش خورشید، قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا سموم خاص، یا به سادگی خطاهایی که در حین تکثیر DNA رخ می دهند، ایجاد شوند.

در حالی که جهش‌های BRAF می‌توانند در افراد سالم رخ دهند، اما معمولاً با انواع خاصی از سرطان مانند ملانوما، سرطان تیروئید پاپیلاری و سرطان کولورکتال مرتبط هستند. در این موارد، جهش BRAF در رشد و گسترش سلول‌های سرطانی نقش دارد و درمان‌های هدفمندی که فعالیت BRAF را مهار می‌کنند در درمان این سرطان‌ها مؤثر بوده‌اند.

آیا جهش ژن BRAF با جراحی و برداشتن توده های سرطانی قابل درمان است؟

جهش ژن BRAF یک تغییر ژنتیکی است که می تواند در ایجاد انواع مختلف سرطان از جمله ملانوم نقش داشته باشد. در برخی موارد، برداشتن توده های سرطانی با جراحی ممکن است یک گزینه درمانی برای این سرطان ها باشد، اما توجه به این نکته ضروری است که موفقیت جراحی به عوامل مختلفی مانند مرحله و محل سرطان و همچنین به طور کلی بیمار بستگی دارد. سلامتی.
علاوه بر جراحی، سایر گزینه های درمانی برای سرطان های جهش یافته BRAF ممکن است شامل شیمی درمانی، پرتودرمانی، درمان های هدفمند، ایمونوتراپی یا ترکیبی از این روش ها باشد. درمان‌های هدفمند مانند مهارکننده‌های BRAF و مهارکننده‌های MEK به طور خاص جهش‌های ژنتیکی در سلول‌های سرطانی را هدف قرار می‌دهند و در درمان سرطان‌های جهش‌یافته BRAF نویدبخش بوده‌اند.
در سایت Johns Hopkins در مورد جهش ژن BRAF بیشتر بخوانید:

جهش در ژن BRAF می تواند باعث سرطانی شدن سلول های طبیعی شود. جهش‌های BRAF بیشتر در ملانوم یافت می‌شوند، اما می‌توانند در سایر اشکال سرطان رخ دهند. همه جهش های BRAF باعث سرطان نمی شوند.

مورد تایید و بازبینی شده توسط:

دکتر فرزاد باباخانی
برچسب ها:

این مقاله را به دوستان خود معرفی کنید

منابع مقاله

 

  • Allen CE, Parsons DW. Biological and clinical significance of somatic mutations in Langerhans cell histiocytosis and related histiocytic neoplastic disorders. Hematology Am Soc Hematol Educ Program. 2015;2015:559-64. doi: 10.1182/asheducation-2015.1.559. 
  • Aoki Y, Niihori T, Narumi Y, Kure S, Matsubara Y. The RAS/MAPK syndromes: novel roles of the RAS pathway in human genetic disorders. Hum Mutat. 2008 Aug;29(8):992-1006. doi: 10.1002/humu.20748. 
  • Badalian-Very G, Vergilio JA, Degar BA, MacConaill LE, Brandner B, Calicchio ML, Kuo FC, Ligon AH, Stevenson KE, Kehoe SM, Garraway LA, Hahn WC, Meyerson M, Fleming MD, Rollins BJ. Recurrent BRAF mutations in Langerhans cell histiocytosis. Blood. 2010 Sep 16;116(11):1919-23. doi: 10.1182/blood-2010-04-279083. Epub 2010 Jun 2. 
  • Bosco J, Allende A, Varikatt W, Lee R, Stewart GJ. Does the BRAF(V600E) mutation herald a new treatment era for Erdheim-Chester disease? A case-based review of a rare and difficult to diagnose disorder. Intern Med J. 2015 Mar;45(3):348-51. doi: 10.1111/imj.12685. 
  • Campochiaro C, Tomelleri A, Cavalli G, Berti A, Dagna L. Erdheim-Chester disease. Eur J Intern Med. 2015 May;26(4):223-9. doi: 10.1016/j.ejim.2015.03.004. Epub 2015 Apr 10. 
  • Cives M, Simone V, Rizzo FM, Dicuonzo F, Cristallo Lacalamita M, Ingravallo G, Silvestris F, Dammacco F. Erdheim-Chester disease: a systematic review. Crit Rev Oncol Hematol. 2015 Jul;95(1):1-11. doi: 10.1016/j.critrevonc.2015.02.004. Epub 2015 Feb 17. 
  • Dhomen N, Marais R. New insight into BRAF mutations in cancer. Curr Opin Genet Dev. 2007 Feb;17(1):31-9. doi: 10.1016/j.gde.2006.12.005. 
  • Gelb BD, Tartaglia M. Noonan Syndrome with Multiple Lentigines. 2007 Nov 30 [updated 2022 Jun 30]. In: Adam MP, Mirzaa GM, Pagon RA, Wallace SE, Bean LJH, Gripp KW, Amemiya A, editors. GeneReviews(R) [Internet]. Seattle (WA): University of Washington, Seattle; 1993-2023. Available from http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK1383/ 
  • Harmon CM, Brown N. Langerhans Cell Histiocytosis: A Clinicopathologic Review and Molecular Pathogenetic Update. Arch Pathol Lab Med. 2015 Oct;139(10):1211-4. doi: 10.5858/arpa.2015-0199-RA.
  • Haroche J, Arnaud L, Cohen-Aubart F, Hervier B, Charlotte F, Emile JF, Amoura Z. Erdheim-Chester disease. Curr Rheumatol Rep. 2014 Apr;16(4):412. doi: 10.1007/s11926-014-0412-0. 
  • Rauen KA. Cardiofaciocutaneous Syndrome. 2007 Jan 18 [updated 2023 Feb 9]. In: Adam MP, Mirzaa GM, Pagon RA, Wallace SE, Bean LJH, Gripp KW, Amemiya A, editors. GeneReviews(R) [Internet]. Seattle (WA): University of Washington, Seattle; 1993-2023. Available from http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK1186/
  • Roden AC, Hu X, Kip S, Parrilla Castellar ER, Rumilla KM, Vrana JA, Vassallo R, Ryu JH, Yi ES. BRAF V600E expression in Langerhans cell histiocytosis: clinical and immunohistochemical study on 25 pulmonary and 54 extrapulmonary cases. Am J Surg Pathol. 2014 Apr;38(4):548-51. doi: 10.1097/PAS.0000000000000129.
  • Rollins BJ. Genomic Alterations in Langerhans Cell Histiocytosis. Hematol Oncol Clin North Am. 2015 Oct;29(5):839-51. doi: 10.1016/j.hoc.2015.06.004. 
  • Romano AA, Allanson JE, Dahlgren J, Gelb BD, Hall B, Pierpont ME, Roberts AE, Robinson W, Takemoto CM, Noonan JA. Noonan syndrome: clinical features, diagnosis, and management guidelines. Pediatrics. 2010 Oct;126(4):746-59. doi: 10.1542/peds.2009-3207. Epub 2010 Sep 27. 
  • Salgado CM, Basu D, Nikiforova M, Bauer BS, Johnson D, Rundell V, Grunwaldt LJ, Reyes-Mugica M. BRAF mutations are also associated with neurocutaneous melanocytosis and large/giant congenital melanocytic nevi. Pediatr Dev Pathol. 2015 Jan-Feb;18(1):1-9. doi: 10.2350/14-10-1566-OA.1. Epub 2014 Dec 9. 
  • Sarkozy A, Carta C, Moretti S, Zampino G, Digilio MC, Pantaleoni F, Scioletti AP, Esposito G, Cordeddu V, Lepri F, Petrangeli V, Dentici ML, Mancini GM, Selicorni A, Rossi C, Mazzanti L, Marino B, Ferrero GB, Silengo MC, Memo L, Stanzial F, Faravelli F, Stuppia L, Puxeddu E, Gelb BD, Dallapiccola B, Tartaglia M. Germline BRAF mutations in Noonan, LEOPARD, and cardiofaciocutaneous syndromes: molecular diversity and associated phenotypic spectrum. Hum Mutat. 2009 Apr;30(4):695-702. doi: 10.1002/humu.20955. 
  • Satoh T, Smith A, Sarde A, Lu HC, Mian S, Trouillet C, Mufti G, Emile JF, Fraternali F, Donadieu J, Geissmann F. B-RAF mutant alleles associated with Langerhans cell histiocytosis, a granulomatous pediatric disease. PLoS One. 2012;7(4):e33891. doi: 10.1371/journal.pone.0033891. Epub 2012 Apr 10. Erratum In: PLoS One. 2012;7(6). doi:10.1371/annotation/74a67f4e-a536-4b3f-a350-9a4c1e6bebbd. Mian, Sophie [corrected to Mian, Syed].
  • Zebary A, Omholt K, van Doorn R, Ghiorzo P, Harbst K, Hertzman Johansson C, Hoiom V, Jonsson G, Pjanova D, Puig S, Scarra GB, Harland M, Olsson H, Egyhazi Brage S, Palmer J, Kanter-Lewensohn L, Vassilaki I, Hayward NK, Newton-Bishop J, Gruis NA, Hansson J; Melanoma Genetics Consortium (GenoMEL). Somatic BRAF and NRAS mutations in familial melanomas with known germline CDKN2A status: a GenoMEL study. J Invest Dermatol. 2014 Jan;134(1):287-290. doi: 10.1038/jid.2013.270. Epub 2013 Jun 14. No abstract available.

این مقاله برای شما مفید بود؟

ثبت دیدگاه

Go to Top