میلوپاتی های اتوایمیون چیست؟
میلوپاتی های اتوایمیون نشان دهنده گروه متنوعی از اختلالات هستند که بر نخاع تأثیر می گذارد و با مکانیسم با واسطه ایمنی رخ می دهند. با توجه به ماهیت غیرقابل جبران آسیب نخاعی، تجمع سریع ناتوانی در برخی از افراد، و پتانسیل درمان مناسب زودهنگام برای بهبود نتایج، تشخیص سریع میلوپاتی های اتوایمیون بسیار مهم است. با این حال، بسیاری از علل غیرخودایمنی میلوپاتی وجود دارد که به طور مشابه ظاهر می شوند.
سیستم ایمنی به گونه ای تکامل یافته است که توانایی فوق العاده ای برای محافظت از ما در برابر تعداد زیادی از عوامل عفونی دارد. با این حال، در حدود 4.5٪ از افراد، سیستم ایمنی به همان فردی که برای محافظت از آن طراحی شده است حمله می کند. پاسخ های غیرطبیعی ایمنی علیه خود می تواند منجر به بیش از 80 بیماری خودایمنی شود از جمله حدود 30 اختلال خود ایمنی در سیستم عصبی.

کشف اخیر چندین اتوآنتی بادی خاص عصبی جدید همراه با میلوپاتی های اتوایمیون، طبقه بندی آنها را بهبود بخشیده است. این اتوآنتی بادی ها ممکن است بیماری زا باشند (مانند AQP4-IgG) یا غیر بیماری زا و بیشتر منعکس کننده یک پاسخ خودایمنی با واسطه سلول T سیتوتوکسیک باشند.
وجود یک اتوآنتی بادی ممکن است به هدایت جستجوی سرطان، کمک به تصمیم گیری های درمانی و پیش بینی نتیجه/عود کمک کند. در میلوپاتی های پارانئوپلاستیک، هدف اولیه تشخیص و درمان سرطان زمینه ای است. هدف از ایمونوتراپی در همه میلوپاتی های اتوایمیون، به حداکثر رساندن برگشت پذیری، حفظ فواید (در عین جلوگیری از عود) و به حداقل رساندن عوارض جانبی است.

بیماران مبتلا به میلوپاتی های اتوایمیون با شروع تحت حاد و پیشرفت سریع علائم نخاع با یک یا چند مورد از موارد زیر مراجعه می کنند:
- ضعف
- مشکلات راه رفتن
- از دست دادن حس
- درد نوروپاتیک
- اختلال عملکرد روده و مثانه
تظاهرات بالینی میلوپاتی به ناحیه درگیر نخاع و محل ضایعات در طناب (دستگاههای حسی و حرکتی و غیره) بستگی دارد.
سابقه قوی شخصی یا خانوادگی خود ایمنی، سرنخی از میلوپاتی های اتوایمیون است. وجود کاهش وزن همزمان، ترومبوز وریدی عمقی، یا عوامل خطر سرطان (سابقه طولانی سیگار کشیدن، سرطان شناخته شده قبلی) سرنخی از میلوپاتی های اتوایمیون پارانئوپلاستیک احتمالی می دهد، اگرچه میلوپاتی های نئوپلاستیک یا میلوپاتی های ایتروژنیک (مانند میلوپاتی پرتویی) نیز باید در نظر گرفته شود.
وجود عفونت اخیر یا علائم پشتیبان آن (تب، لرز، یا تعریق شبانه) ممکن است نشان دهنده یک میلوپاتی عفونی یا میلوپاتی اتوایمیون پس از عفونی باشد. سابقه واکسیناسیون اخیر نیز باید بررسی شود، زیرا ممکن است سرنخی از میلوپاتی های اتوایمیون پس از واکسیناسیون بدهد.
شرح حال و معاینه بالینی، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی نخاع (MRI)، و آزمایش مایع مغزی نخاعی (CSF) ممکن است سرنخ هایی برای تشخیص میلوپاتی های اتوایمیون ارائه دهد.

ارزیابی میلوپاتی های اتوایمیون سرم و CSF میتواند به تشخیص (خود ایمنی پارانئوپلاستیک یا ایدیوپاتیک) و تمایز از سایر علل میلوپاتی (مولتیپل اسکلروزیس، سارکوئیدوز، بیماری عروقی) کمک کند. آزمایش اولیه ممکن است به تشخیص زودهنگام سرطان مخفی، شروع سریع درمان های ایمنی یا هر دو کمک کند.

شاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد
بدون دیدگاه