آزمایش Anti Scl-70 | آنتی بادی توپوایزومراز 1 | SCLER 70 | Topoisomerase 1 Antibodies

دکتر فرزاد باباخانی
آخرین بروزرسانی
1 دی 1402
آخرین بروزرسانی
1 دی 1402
آزمایش Anti Scl-70 | آنتی بادی توپوایزومراز 1 | SCLER 70 | Topoisomerase 1 Antibodies

آزمایش Anti Scl-70 که به نام تست اسکلرودرما-70 یا تست آنتی بادی آنتی توپوایزومراز یک (Topoisomerase 1 Antibodies) نیز شناخته می شود، یک تست آزمایشگاهی است که در تشخیص اسکلروز سیستمیک (اسکلرودرمی)، یک اختلال بافت همبند، استفاده می شود. آنتی بادی Scl-70 علیه DNA توپوایزومراز I، آنزیمی که در همانندسازی و ترمیم DNA نقش دارد، تولید می شود.

چرا آزمایش Anti Scl-70 درخواست می شود؟

آزمایش Anti Scl-70 که به نام تست اسکلرودرما-70 یا تست آنتی بادی ضد توپوایزومراز I نیز شناخته می شود، برای اهداف تشخیصی خاص، به ویژه در ارزیابی اسکلروز سیستمیک (اسکلرودرمی) درخواست می شود. در اینجا دلایل و اهداف اصلی درخواست تست anti-Scl-70 آمده است:

  • تشخیص اسکلروز سیستمیک: اسکلروز سیستمیک یک بیماری خودایمنی مزمن است که با فیبروز و اسکلروز پوست و اندام های داخلی مشخص می شود. این بیماری در دسته وسیع تری از بیماری های بافت همبند قرار می گیرد. آزمایش Anti Scl-70 به عنوان یک نشانگر سرولوژیکی برای کمک به تشخیص اسکلروز سیستمیک، به ویژه فرم منتشر بیماری استفاده می شود.
  • شناسایی اسکلروز سیستمیک منتشر: اسکلروز سیستمیک را می توان به دو زیر گروه اصلی طبقه بندی کرد: اسکلروز سیستمیک پوستی محدود (lcSSc) و اسکلروز سیستمیک پوستی منتشر (dcSSc).  وجود آنتی بادی های ضد Scl-70 بیشتر با اسکلروز منتشر سیستمیک همراه است و آزمایش Anti Scl-70 به شناسایی این زیر مجموعه از بیماران کمک می کند.
  • تصمیم گیری بالینی: نتایج آزمایش Anti Scl-70 در صورت مثبت بودن، اطلاعات ارزشمندی را برای تصمیم گیری بالینی در اختیار متخصصان مراقبت های بهداشتی قرار می دهد. نتایج مثبت، همراه با علائم بالینی و سایر معیارهای تشخیصی، به ارزیابی کلی وضعیت بیمار کمک می کند.
  • اطلاعات پیش آگهی: وجود آنتی بادی های ضد Scl-70 با ویژگی ها و پیامدهای بالینی خاصی در بیماران اسکلروز سیستمیک همراه است.
  • نظارت بر فعالیت بیماری: در برخی موارد، آزمایش Anti Scl-70 ممکن است برای نظارت بر فعالیت بیماری در طول زمان استفاده شود. تغییر در سطح آنتی بادی، همراه با ارزیابی بالینی، می تواند به متخصصان کمک کند تا پیشرفت یا بهبودی بیماری را ارزیابی کنند.

توجه به این نکته مهم است که آزمایش Anti Scl-70 تنها یکی از اجزای فرآیند تشخیصی اسکلروز سیستمیک است. ارزیابی بالینی، تاریخچه بیمار و سایر تست های آزمایشگاهی نیز برای تشکیل یک تشخیص جامع در نظر گرفته می شود. تفسیر نتایج آزمایش و تصمیمات بالینی بعدی باید توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی با تخصص در بیماری های خودایمنی و روماتولوژی انجام شود.

در صورت داشتن چه علائمی آزمایش Anti Scl-70 درخواست می شود؟

اگر فردی با علائم خاصی که حاکی از اسکلروز سیستمیک (اسکلرودرمی) است یا مشکوک بالینی به اختلال بافت همبند خودایمنی باشد، ممکن است آزمایش Anti Scl-70 درخواست شود. در حالی که وجود علائم به تنهایی برای تشخیص کافی نیست، ممکن است پزشک معالج را وادار کنند که آزمایش های خاصی از جمله آزمایش Anti Scl-70 را برای کمک به فرآیند تشخیصی درخواست کنند.

علائمی که ممکن است منجر به در نظر گرفتن آزمایش Anti Scl-70 شود عبارتند از:

  • تغییرات پوستی: ضخیم شدن و سفت شدن پوست به ویژه در دست ها، صورت و سایر نواحی. سفتی پوست که می تواند بر انعطاف پذیری و حرکت تأثیر بگذارد.
  • پدیده رینود: تغییر رنگ در انگشتان دست و پا در پاسخ به سرما یا استرس (پدیده رینود). بی حسی یا گزگز در نواحی آسیب دیده.
  • درگیری دستگاه گوارش: علائم گوارشی مانند اشکال در بلع، رفلاکس یا درد شکم.
  • درگیری اندام داخلی: درگیری اندام های داخلی مانند ریه ها، قلب یا کلیه ها که منجر به علائم خاص اندام آسیب دیده می شود.
  • درد مفاصل: درد و سفتی مفاصل.
  • خستگی و ضعف: خستگی عمومی و احساس ناخوشی.

تاکید بر این نکته مهم است که آزمایش Anti Scl-70 تنها بخشی از فرآیند تشخیصی اسکلروز سیستمیک است. متخصصان ترکیبی از ارزیابی بالینی، تاریخچه پزشکی، معاینه فیزیکی و تست های آزمایشگاهی اضافی را برای ایجاد یک تشخیص جامع در نظر می گیرند. وجود آنتی بادی های ضد Scl-70 بیشتر با شکل منتشر اسکلروز سیستمیک همراه است.

نمونه مورد نیاز برای آزمایش Anti Scl-70:

  • ظرف/لوله: لوله با درب قرمز یا زرد (ترجیحا بدون ژل جداکننده)
  • نوع نمونه: سرم
  • حجم نمونه: یک میلی لیتر

لوله مورد نیاز برای آزمایش Anti Jo-1

رایط نگهداری دمایی برای آزمایش Anti Scl 70

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

آمادگی بیمار قبل از انجام آزمایش Anti Scl-70:

  • به آمادگی خاصی مانند ناشتایی نیازی ندارد

 روش های مختلف انجام آزمایش Anti Scl-70:

روش سنجش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم (ELISA):

روش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم (ELISA) روشی است که به طور گسترده برای تشخیص وجود آنتی بادی ها از جمله آنتی بادی های Anti Scl-70 در مورد اسکلروز سیستمیک (اسکلرودرمی) استفاده می شود. در زیر شرح مفصلی از روش الایزا برای آزمایش Anti Scl-70 آورده شده است:

  • تهیه میکروپلیت: یک میکروپلیت به عنوان تکیه گاه جامد برای سنجش استفاده می شود. چاهک های میکروپلیت با شکل خالص شده آنتی ژن Scl-70 (توپویزومراز I) پوشانده شده است که هدف آنتی بادی های Anti Scl-70 است.
  • مجموعه نمونه: از بیمار خون گرفته می شود و سرم جدا می شود. سرم حاوی آنتی بادی است و در این صورت اگر بیمار مبتلا به اسکلروز سیستمیک باشد ممکن است حاوی آنتی بادی های Anti Scl-70 از جنس IgG باشد.
  • انکوباسیون: سرم بیمار حاوی آنتی بادی به چاهک های میکروپلیت اضافه می شود. اگر آنتی بادی های Anti Scl-70 وجود داشته باشند، به طور خاص به آنتی ژن Scl-70 پوشش داده شده متصل می شوند.
  •  شستشو: مواد غیر متصل با شستن میکروپلیت حذف می شوند. این مرحله تضمین می‌کند که فقط آنتی‌بادی‌های متصل خاص به آنتی ژن متصل می‌مانند.
  • افزودن آنتی بادی ثانویه: یک آنتی بادی ثانویه که مخصوص آنتی بادی های انسانی است و به آنزیمی (مثلاً پراکسیداز یا آلکالین فسفاتاز) کونژوگه شده است به چاهک ها اضافه می شود. این آنتی بادی ثانویه به هر آنتی بادی Anti Scl-70 که به آنتی ژن پوشش داده شده متصل است، متصل می شود.
  • مراحل شستشو (دوباره): آنتی بادی های ثانویه غیر متصل با شستشو حذف می شوند و فقط آنتی بادی های ثانویه نشاندار شده با آنزیم به آنتی بادی های ضد Scl-70 متصل می شوند.
  • افزودن سوبسترا: محلول بستر به چاهک ها اضافه می شود. آنزیم متصل به آنتی بادی ثانویه واکنشی را با سوبسترا کاتالیز می کند و در نتیجه تغییر رنگ می دهد.
  • تشخیص رنگ سنجی: تغییر رنگ به روش اسپکتروفتومتری اندازه گیری می شود. شدت رنگ متناسب با مقدار آنتی بادی های Anti Scl-70 موجود در سرم بیمار است.
  • تجزیه و تحلیل داده ها: مقادیر جذب به دست آمده با یک منحنی استاندارد یا محدوده مرجع برای تعیین غلظت آنتی بادی های ضد Scl-70 در نمونه بیمار مقایسه می شود.
  • تفسیر: نتایج بر اساس یک مقدار آستانه از پیش تعیین شده به صورت مثبت یا منفی تفسیر می شوند. مقدار جذب بالاتر نشان دهنده غلظت بالاتر آنتی بادی های ضد Scl-70 است.

توجه به این نکته ضروری است که در حالی که الایزا یک روش بسیار حساس و اختصاصی است، تفسیر نتایج باید توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی با تخصص در بیماری های خودایمنی انجام شود.

روش ایمونواسی جریان مولتی پلکس (Multiplex Flow Immunoassay):

این یک روش با توان عملیاتی بالا است که امکان تشخیص همزمان آنتی بادی های متعدد از جمله آنتی بادی های Anti Scl-70 را در یک نمونه واحد فراهم می کند. این روش بر اساس اصول فلوسیتومتری است و از میکروبیدهای پوشانده شده با آنتی ژن های مختلف استفاده می کند که هر کدام یک هدف آنتی بادی خاص را نشان می دهند. در اینجا شرح مفصلی از روش ایمونواسی جریان Multiplex برای آزمایش Anti Scl-70 آمده است:

  • روکش میکروبید ها: مجموعه های مختلف میکروبیدها با آنتی ژن های خاص از جمله آنتی ژن Scl-70 (توپویزومراز I) پوشیده شده اند. هر مجموعه از میکروبیدها نشان دهنده یک هدف آنتی بادی متفاوت است.
  • انکوباسیون با سرم بیمار: سرم بیمار حاوی آنتی بادی با میکروبیدها انکوبه می شود. اگر آنتی بادی های Anti Scl-70 وجود داشته باشند، به میکروبیدهای پوشش داده شده با Scl-70 متصل می شوند.
  • برچسب زدن فلورسنت: آنتی بادی های ثانویه نشاندار شده با فلورسنت، مخصوص آنتی بادی های انسانی، اضافه می شوند. این آنتی بادی های ثانویه به هر آنتی بادی ضد Scl-70 متصل به میکروبیدها متصل می شوند.
  • تشکیل مجتمع های مهره-آنتی بادی: اتصال آنتی بادی های ثانویه نشاندار شده با فلورسنت به آنتی بادی های ضد Scl-70 منجر به تشکیل کمپلکس های مهره-آنتی بادی می شود.
  • مراحل شستشو: مواد غیر متصل با شستن ریزدانه ها حذف می شوند و اطمینان حاصل می شود که فقط آنتی بادی های متصل خاص باقی می مانند.
  • آنالیز فلوسایتومتری: کمپلکس های مهره-آنتی بادی با استفاده از فلوسایتومتر آنالیز می شوند. فلوسایتومتر فلورسانس ساطع شده از آنتی بادی های نشاندار شده با فلورسنت را اندازه گیری می کند و اطلاعاتی در مورد وجود و مقدار آنتی بادی های ضد Scl-70 ارائه می دهد.
  • دریافت داده: فلوسایتومتر داده ها را در مورد شدت فلورسانس مربوط به هر مجموعه از میکروبیدها جمع آوری می کند و امکان تشخیص همزمان آنتی بادی های متعدد را فراهم می کند.
  • تجزیه و تحلیل داده ها: برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار استفاده می شود و شدت فلورسانس برای ریزدانه های پوشش داده شده با Scl-70 به طور خاص ارزیابی می شود. شدت فلورسانس با مقدار آنتی بادی های ضد Scl-70 در نمونه بیمار متناسب است.
  • تفسیر: نتایج بر اساس مقادیر برش از پیش تعیین شده یا محدوده مرجع تفسیر می شوند. شدت فلورسانس بالاتر نشان دهنده غلظت بالاتر آنتی بادی های ضد Scl-70 است.

Multiplex Flow Immunoassay

توجه به این نکته مهم است که تفسیر نتایج باید توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی آشنا با بیماری های خودایمنی انجام شود. علاوه بر این، روش‌های آزمایشگاهی ممکن است متفاوت باشد، و جزئیات ارائه شده در اینجا یک نمای کلی از روش ایمونواسی جریان Multiplex برای آزمایش Anti Scl-70 ارائه می‌دهد.

چه چیزی در آزمایش Anti Scl-70 مورد بررسی قرار می گیرد؟

Scl-70 که با نام توپوایزومراز I نیز شناخته می شود، یک آنزیم هسته ای 100 کیلو دالتونی است، که در همانندسازی و ترمیم DNA نقش دارد. در زمینه بیماری های خود ایمنی، به ویژه اسکلروز سیستمیک (اسکلرودرمی)، Scl-70 به یک جزء آنتی ژنی آنزیم توپوایزومراز I اشاره دارد. اصطلاح “Scl-70” از آزمایش آنتی بادی Scleroderma-70 گرفته شده است که برای تشخیص آنتی بادی علیه این آنتی ژن خاص طراحی شده است.

Scl 70 که با نام توپوایزومراز I نیز شناخته می شود

اسکلروز سیستمیک پیشرونده (PSS)، یک بیماری روماتیسمی سیستمیک مزمن است که می‌تواند بر بسیاری از سیستم‌های عضو از جمله پوست، دستگاه گوارش، قلب، ریه‌ها و کلیه‌ها تأثیر بگذارد. این بیماری بیشتر در زنان رخ می دهد و در سنین 20 تا 50 سالگی بروز می کند.

سرم های بیماران مبتلا به PSS حاوی چندین اتوآنتی بادی علیه آنتی ژن های هسته ای مختلف از جمله آنتی ژن های Scl-70، Sm و سانترومر هستند. آنتی بادی Scl-70 (توپویزومراز I) در حدود 20 درصد از بیماران مبتلا به اسکلرودرمی وجود دارد، به ویژه در بیمارانی که شکل پیشرونده‌تری از این بیماری دارند.

بیماری سیستمیک “اسکلرودرمی” گروهی از بیماری‌های ناهمگن اما مرتبط را پوشش می‌دهد که همگی مقدار کم یا زیاد ضخیم شدن پوست را نشان می‌دهند. علائم دیگر شامل تغییرات ریوی (فیبروز)، اسکلروداکتیلی، پدیده رینود، کلسیفیکاسیون زیر جلدی، اختلال حرکتی مری و علائم عصبی مانند پلکسوپاتی بازویی، پارستزی و نوریت بینایی است.

بیماری سیستمیک اسکلرودرمی

Scl-70 با حدود 15 تا 30 درصد از موارد استفاده از سیستم بریدگی دیف اپتیکال (dcSSc) همراه است. آنتی‌بادی‌های ضد Scl-70 در قفقازی‌ها نسبت به سایر گروه‌های نژادی کمتر دیده می‌شوند. سطوح با فعالیت بیماری ارتباطی ندارد.

عوامل مداخله گر در آزمایش Anti Scl-70:

داروهایی که ممکن است باعث افزایش سطوح شوند عبارتند از: آمینوسالیسیلیک اسید، ایزونیازید، متیل دوپا، پنی سیلین، پروپیل تیوراسیل، استرپتومایسین و تتراسایکلین.

اهمیت بالینی آزمایش Anti Scl-70:

اسکلروز سیستمیک پیشرونده (PSS) یا اسکلروز سیستمیک (SSc):یک اختلال خودایمنی مزمن بافت همبند است که با فیبروز و اسکلروز گسترده پوست و اندام های داخلی مختلف مشخص می شود. اسکلروز سیستمیک بر اساس میزان درگیری پوست به دو زیر گروه اصلی طبقه بندی می شود:

  • اسکلروز سیستمیک جلدی محدود (lcSSc): شامل ضخیم شدن پوست عمدتاً در دست ها، ساعد و صورت می شود.
  • اسکلروز سیستمیک پوستی منتشر (dcSSc): شامل ضخیم شدن گسترده تر پوست، از جمله تنه و اندام های پروگزیمال است.

سندرم CREST :CREST یک نوع اسکلرودرمی است. در هر دوی این بیماری ها، پاسخ خود ایمنی به اندوتلیوم رگ های خونی هدف قرار می گیرد. فیبروز رخ می دهد. ترکیب آن با رسوب بافت مرتبط با کلاژن، تغییرات اندامی را ایجاد می کند که در پوست، دستگاه گوارش و سایر اندام های داخلی دیده می شود.

CREST syndrome

سوالات متداول

آیا نتیجه مثبت آزمایش Anti Scl-70 می تواند تشخیص اسکلروز سیستمیک را به تنهایی تایید کند؟

خیر، یک نتیجه مثبت در آزمایش Anti Scl-70 به تنهایی برای تایید تشخیص اسکلروز سیستمیک کافی نیست. در حالی که وجود آنتی بادی های Anti Scl-70 به شدت با اسکلروز سیستمیک مرتبط است، تشخیص معمولاً بر اساس ترکیبی از علائم بالینی، یافته های معاینه فیزیکی و سایر تست های تشخیصی است. آزمایش Anti Scl-70 به عنوان یک ابزار ارزشمند در فرآیند تشخیصی عمل می کند، اما بخشی از یک رویکرد جامع برای ارزیابی و تایید وجود اسکلروز سیستمیک است.

چه ارتباطی بین آنتی بادی های Anti Scl-70 و زیرگروه های اسکلروز سیستمیک وجود دارد؟

آنتی بادی های ضد Scl-70 بیشتر با شکل پوستی منتشر اسکلروز سیستمیک (dcSSc) مرتبط هستند. در اسکلروز سیستمیک، بر اساس میزان درگیری پوست، دو زیرگروه اصلی وجود دارد: اسکلروز سیستمیک پوستی محدود (lcSSc) و اسکلروز سیستمیک پوستی منتشر (dcSSc). وجود آنتی بادی های Anti Scl-70 اغلب در بیماران مبتلا به dcSSc دیده می شود، جایی که ضخیم شدن پوست گسترده تر است و تنه و اندام های پروگزیمال را تحت تاثیر قرار می دهد.

آیا شرایط یا بیماری های دیگری وجود دارد که ممکن است منجر به مثبت شدن آزمایش Anti Scl-70 شود؟

در حالی که آنتی‌بادی‌های Anti Scl-70 به شدت با اسکلروز سیستمیک مرتبط هستند، می‌توانند در زیر مجموعه‌ای از افراد مبتلا به بیماری‌های خودایمنی دیگر مانند پلی‌میوزیت، درماتومیوزیت و اشکال خاصی از لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) نیز یافت شوند. با این حال، مثبت بودن تست Anti Scl-70 از نظر بالینی در زمینه اسکلروز سیستمیک بسیار مهم است.

در تفسیر نتایج آزمایش Anti Scl-70 چه ملاحظات سنی یا جنسیتی وجود دارد؟

تفسیر نتایج آزمایش Anti Scl-70 معمولاً تحت تأثیر سن یا جنسیت نیست. آنتی‌بادی‌های ضد Scl-70 می‌توانند در افراد در طیف سنی وسیع و در مردان و زنان وجود داشته باشند. اهمیت بالینی نتایج آزمایش بیشتر به وجود علائم اسکلروز سیستمیک و همبستگی با سایر معیارهای تشخیصی مربوط می شود.

آیا جمعیت خاصی وجود دارد که شیوع آنتی بادی های Anti Scl-70 در آنها بیشتر باشد؟

هیچ جمعیت خاصی وجود ندارد که در آن شیوع آنتی بادی های Anti Scl-70 به طور جهانی بیشتر باشد. با این حال، شیوع ممکن است در میان گروه های قومی و نژادی مختلف متفاوت باشد. توجه به این نکته ضروری است که وجود آنتی بادی های Anti Scl-70 را می توان در افراد با زمینه های مختلف مشاهده کرد.

آیا عوامل ژنتیکی شناخته شده ای وجود دارد که ممکن است بر احتمال مثبت بودن آزمایش Anti Scl-70 تأثیر بگذارد؟

بله، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد برخی عوامل ژنتیکی ممکن است بر احتمال ابتلا به اسکلروز سیستمیک (SSc) تأثیر بگذارد.

  •  آنتی ژن لکوسیت انسانی (HLA): مطالعات ارتباط بین برخی از آلل های HLA و افزایش خطر ابتلا به اسکلروز سیستمیک را شناسایی کرده اند. ناحیه HLA در کروموزوم 6، به ویژه آلل های خاص در ژن های HLA کلاس II، در حساسیت به اسکلروز سیستمیک نقش دارد.
  • آلل HLA-DRB1: برخی از مطالعات ارتباط بین آلل های خاص HLA-DRB1 و وجود آنتی بادی های Anti Scl-70 را در بیماران اسکلروز سیستمیک گزارش کرده اند. برای مثال، آلل HLA-DRB1*1104 با افزایش احتمال داشتن آنتی بادی های Anti Scl-70 مرتبط است.
  • چند ژنی طبیعی: اسکلروز سیستمیک یک بیماری چند ژنی در نظر گرفته می شود، به این معنی که چندین ژن در ایجاد آن نقش دارند. تأثیر متقابل عوامل ژنتیکی مختلف، همراه با تأثیرات محیطی، به پاتوژنز پیچیده اسکلروز سیستمیک کمک می کند.

توجه به این نکته مهم است که در حالی که عوامل ژنتیکی در خطر کلی ابتلا به اسکلروز سیستمیک و اتوآنتی‌بادی‌های خاص نقش دارند، اما به تنهایی نتیجه بیماری را تعیین نمی‌کنند. عوامل محیطی مانند قرار گرفتن در معرض برخی محرک ها نیز در ایجاد بیماری های خودایمنی نقش دارند.​

آیا در صورت عدم درگیری پوستی در اسکلروز سیستمیک، همچنان آزمایش Anti Scl-70 می تواند مثبت باشد؟

بله، آزمایش Anti Scl-70 همچنان می تواند مثبت باشد حتی اگر درگیری پوستی قابل توجهی در اسکلروز سیستمیک وجود نداشته باشد. در حالی که آنتی بادی ها اغلب با تظاهرات پوستی همراه هستند، اسکلروز سیستمیک می تواند بدون تغییرات پوستی برجسته بر اندام های داخلی تأثیر بگذارد. بنابراین، یک آزمایش Anti Scl-70 مثبت ممکن است در غیاب درگیری گسترده پوست همچنان از نظر بالینی مهم باشد.

اگر بیمار آزمایش Anti Scl-70 مثبت داشته باشد اما علائم معمول اسکلروز سیستمیک را نشان ندهد، چه اقدامی توصیه می شود؟

در چنین مواردی، برای متخصصان مراقبت های بهداشتی بسیار مهم است که با در نظر گرفتن سابقه پزشکی کامل، علائم بالینی و نتایج آزمایش های تشخیصی اضافی، یک ارزیابی کامل انجام دهند. مثبت بودن آزمایش Anti Scl-70 ممکن است به بررسی های بیشتر برای ارزیابی وجود احتمالی اسکلروز سیستمیک یا سایر شرایط خودایمنی کمک کند. تصمیم گیری در مورد اقدامات بعدی، مانند آزمایش اضافی یا مشاوره تخصصی، به هر مورد بیمار بستگی دارد.

آیا بین غلظت آنتی بادی های Anti Scl-70 و شدت درگیری پوست در اسکلروز سیستمیک همبستگی وجود دارد؟

غلظت آنتی بادی های Anti Scl-70 ممکن است در بین افراد مبتلا به اسکلروز سیستمیک متفاوت باشد، اما همیشه ارتباط مستقیمی بین سطح آنتی بادی و شدت درگیری پوست وجود ندارد. تظاهرات بالینی اسکلروز سیستمیک پیچیده است و تفسیر شدت بیماری شامل ارزیابی جامع عوامل مختلف از جمله تظاهرات پوستی، درگیری اندام های داخلی و سایر ویژگی های بالینی است.

در سایت www.athenslab.gr در مورد آزمایش Anti Scl-70 بیشتر بخوانید:

آنتی بادی های اسکلرودرمی (Scl-70) در بیماران مبتلا به اسکلروز سیستمیک پیشرونده (اسکلرودرمی) و در بیماران مبتلا به سندرم CREST یافت می شود.

سندرم CREST (کلسینوز، پدیده رینود، ناتوانی حرکتی مری، اسکلروداکتیلی، تلانژکتازی) با کلسیفیکاسیون، پدیده رینود، اختلال عملکرد مری، اسکلروداکتیلی و تلانژکتازی مشخص می شود. نتایج مثبت این آزمایش برای تشخیص اسکلرودرمی بسیار اختصاصی در نظر گرفته می شود زیرا آنتی بادی های Scl-70 به ندرت در سایر بیماری ها مانند بیماری بافت همبند مخلوط، آرتریت روماتوئید، سندرم شوگرن و لوپوس اریتماتوز سیستمیک یافت می شود.

مطالب مرتبط در متااورگانون:

آزمایش Anti-Ro | آزمایش Anti-SSA | آزمایش Anti-Ro/SSA

آزمایش Anti-Ro | آزمایش Anti-SSA | آزمایش Anti-Ro/SSA

آزمایش Anti-La | آزمایش Anti-SSB | آزمایش Anti-La/SSB

آزمایش Anti-La | آزمایش Anti-SSB | آزمایش Anti-La/SSB

آزمایش Anti Jo-1 | آنتی هیستیدیل tRNA سنتتاز | anti-histidyl tRNA synthetase antibodies | پلی میوزیت | Polymyositis

آزمایش Anti Jo-1 | آنتی هیستیدیل tRNA سنتتاز | anti-histidyl tRNA synthetase antibodies | پلی میوزیت | Polymyositis

آزمایش HLA typing | تست سازگاری بافتی | HLA Crossmatching

آزمایش HLA typing | تست سازگاری بافتی | HLA Crossmatching

آزمایش آنتی بادی های ضد هسته (ANA) | Antinuclear Antibody | آنتی بادی ضد هسته ای فلورسنت (FANA)

آزمایش آنتی بادی های ضد هسته (ANA) | Antinuclear Antibody | آنتی بادی ضد هسته ای فلورسنت (FANA)

آزمایش آنتی سانترومر آنتی بادی (ACA) | Anticentromere Antibody | آنتی بادی سانترومر

آزمایش آنتی سانترومر آنتی بادی (ACA) | Anticentromere Antibody | آنتی بادی سانترومر

آزمایش آنتی بادی های آنتی ژن هسته ای قابل استخراج (ENA)

آزمایش آنتی بادی های آنتی ژن هسته ای قابل استخراج (ENA)

مورد تایید و بازبینی شده توسط:

دکتر فرزاد باباخانی
برچسب ها:

این مقاله را به دوستان خود معرفی کنید

منابع مقاله

  • Homburger H, Larsen S: Detection of specific antibodies.InClinical Immunology: Principles and Practice. First edition. Edited by R Rich, T Fleisher, B Schwartz, et al. St. Louis, Mosby-Year Book, Inc, 1996, pp 2096-2109
  • White B: Systemic sclerosis.InClinical Immunology Principles and Practice. Second edition. Edited by R Rich, T Fleisher, W Shearer, et al. St. Louis, Mosby-Year Book, 2001, pp 64.1-64.10
  •  Guldner HH, Szostecki C, Vosberg HP, Lakomek HJ, Penner E, Bautz FA (1986). “Scl 70 autoantibodies from scleroderma patients recognize a 95 kDa protein identified as DNA topoisomerase I”. Chromosoma. 94 (2): 132–8.
  • Table 5-9 in: Mitchell, Richard Sheppard; Kumar, Vinay; Abbas, Abul K.; Fausto, Nelson (2007). Robbins Basic Pathology. Philadelphia: Saunders. ISBN 1-4160-2973-7. 8th edition.
  •  de Rooij DJ, Van de Putte LB, Habets WJ, Van Venrooij WJ (1989). “Marker antibodies in scleroderma and polymyositis: clinical associations”. Clin. Rheumatol. 8 (2): 231–7.

این مقاله برای شما مفید بود؟

ثبت دیدگاه

Go to Top