آزمایش ADAMTS13 | آزمایش ADAMTS13 Ab | یک دی اینتگرین و متالوپروتئیناز با موتیف ترومبوسپوندین نوع 1، عضو 13

دکتر فرزاد باباخانی
آخرین بروزرسانی
11 اسفند 1402
آخرین بروزرسانی
11 اسفند 1402
آزمایش ADAMTS13 | آزمایش ADAMTS13 Ab | یک دی اینتگرین و متالوپروتئیناز با موتیف ترومبوسپوندین نوع 1، عضو 13

ADAMTS13 (یک دی اینتگرین و متالوپروتئیناز با موتیف ترومبوسپوندین نوع 1، عضو 13) یک آنزیم خاص در خانواده ADAMTS است که نقش مهمی در تنظیم لخته شدن خون دارد. وظیفه اصلی آن این است که مولتیمرهای بزرگ فاکتور فون ویلبراند (VWF) را به اشکال کوچکتر و کمتر فعال تقسیم کند. این فرآیند برای جلوگیری از تشکیل لخته های خون بیش از حد ضروری است.

کمبود یا اختلال در عملکرد ADAMTS13 می تواند منجر به تجمع مولتیمرهای VWF غیرعادی بزرگ در جریان خون شود. این مولتیمرهای بزرگ VWF بسیار چسبنده هستند و می توانند باعث تشکیل خودبخودی لخته های خون شوند که منجر به وضعیتی به نام پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) می شود.

اسامی دیگر:

  • Protease Activity Inhibitor for TTP
  • von Willebrand Factor Cleaving Protease
  • Microangiopathy
  • Thrombotic Microangiopathy
  • VWF protease activity and inhibitor

چرا و با چه هدفی آزمایش ADAMTS13 درخواست می شود؟

آزمایش ADAMTS13 برای اهداف متعددی درخواست می‌شود، که عمدتاً مربوط به تشخیص و مدیریت پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) و سایر شرایط مربوط به ناهنجاری‌های فعالیت ADAMTS13 است. در اینجا دلایلی وجود دارد که چرا ممکن است آزمایش ADAMTS13 درخواست شود:

  • تشخیص TTP :TTP یک اختلال خونی نادر اما جدی است که با تشکیل لخته های خون در رگ های خونی کوچک در سراسر بدن مشخص می شود. کمبود یا اختلال عملکرد ADAMTS13، که منجر به تجمع مولتیمرهای فاکتور فون ویلبراند (VWF) بزرگ می شود، یکی از ویژگی های کلیدی TTP است. اندازه گیری فعالیت یا سطوح ADAMTS13 در خون می تواند به تایید تشخیص TTP کمک کند.
  • پاسخ به درمان مانیتورینگ: آزمایش ADAMTS13 ممکن است برای نظارت بر اثربخشی درمان در بیماران مبتلا به TTP استفاده شود. درمان تعویض پلاسما، که آنتی‌بادی‌ها یا مهارکننده‌های ضد ADAMTS13 را حذف می‌کند، یک درمان استاندارد برای TTP است. نظارت بر سطوح فعالیت ADAMTS13 در طول زمان می تواند به ارزیابی پاسخ به درمان و هدایت تصمیمات مدیریتی بیشتر کمک کند.
  • ارزیابی میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک (TMA): TMA ها گروهی از اختلالات هستند که با ترومبوز میکروواسکولار و اختلال عملکرد اندام مشخص می شوند. TTP یکی از انواع TMA است، اما شرایط دیگر، مانند سندرم اورمیک همولیتیک (HUS) و انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC) نیز می‌توانند با ویژگی‌های بالینی مشابهی بروز کنند. اندازه گیری فعالیت ADAMTS13 می تواند به تمایز بین این TMA های مختلف کمک کند و به تشخیص و مدیریت بیماران کمک کند.
  • ارزیابی TTP مادرزادی: در حالی که TTP اکتسابی شایع تر است و اغلب با مهار خودایمنی ADAMTS13 همراه است، TTP مادرزادی می تواند ناشی از جهش های ژنتیکی موثر بر عملکرد ADAMTS13 باشد. تست ADAMTS13 ممکن است برای ارزیابی افراد مشکوک به داشتن TTP مادرزادی بر اساس تظاهرات بالینی و سابقه خانوادگی آنها استفاده شود.
  • اهداف تحقیقی: علاوه بر کاربردهای بالینی، آزمون ADAMTS13 ممکن است برای اهداف تحقیقاتی نیز مورد استفاده قرار گیرد تا نقش ADAMTS13 در بیماری های مختلف را بهتر درک کرده و راهبردهای تشخیصی و درمانی جدیدی ایجاد کند.

در صورت داشتن چه علائمی آزمایش ADAMTS13 بایستی انجام شود؟

آزمایش ADAMTS13 باید در بیمارانی که علائمی مبنی بر پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) یا سایر میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک (TMAs) دارند، در نظر گرفته شود. این علائم ممکن ا

ست شامل موارد زیر باشد:

  • پورپورا: لکه های کوچک قرمز یا بنفش روی پوست (پتشی) یا کبودی های بزرگتر (اکیموز) به دلیل خونریزی زیر پوست.کم خونی همولیتیک: علائم کم خونی مانند خستگی، ضعف، رنگ پریدگی، تنگی نفس و ضربان قلب سریع. یافته‌های آزمایشگاهی ممکن است شامل سطوح پایین هموگلوبین، افزایش تعداد رتیکولوسیت‌ها و علائم تخریب گلبول‌های قرمز خون (به عنوان مثال، افزایش بیلی روبین، کاهش هاپتوگلوبین) باشد.
  • ترومبوسیتوپنی: تعداد کم پلاکت ها، که می تواند منجر به کبودی آسان، خونریزی لثه، خونریزی بینی، خونریزی طولانی مدت از بریدگی های جزئی و در موارد شدید، خونریزی خود به خودی شود.
  • علائم عصبی: علائمی مانند گیجی، سردرد، اختلالات بینایی، تشنج و نقایص نورولوژیک کانونی می تواند به دلیل ترومبوز میکروواسکولار که بر مغز تأثیر می گذارد رخ دهد.
  • اختلال عملکرد کلیه: علائم درگیری کلیه، از جمله کاهش خروجی ادرار، تورم (ادم) در پاها یا سایر نواحی بدن و علائم مرتبط با نارسایی کلیه مانند تهوع، استفراغ و تنگی نفس.
  • تب: برخی از بیماران مبتلا به TTP ممکن است با تب مراجعه کنند، اگرچه همیشه وجود ندارد.
  • درگیری سایر اندام ها: بسته به میزان ترومبوز میکروواسکولار، TTP می تواند سایر اندام ها مانند قلب، ریه ها، دستگاه گوارش و پانکراس را تحت تاثیر قرار دهد و منجر به طیف وسیعی از علائم شود.

توجه به این نکته مهم است که علائم TTP می تواند به طور گسترده ای در بین افراد متفاوت باشد و برخی از بیماران ممکن است با ترکیبی از علائم مراجعه کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است علائم غیر معمول یا غیر اختصاصی داشته باشند. با توجه به ماهیت بالقوه تهدید کننده زندگی TTP، تشخیص و تشخیص سریع ضروری است.

نمونه مورد نیاز برای آزمایش ADAMTS13:

  • ظرف/لوله: لوله با درب آبی کم رنگ حاوی سدیم سیترات 3.2 درصد
  • نوع نمونه: پلاسما
  • حجم نمونه: 2 میلی لیتر

سدیم سیترات 1

دستورالعمل های جمع آوری نمونه:

  • نمونه باید قبل از درمان جایگزین جمع آوری شود.
  • نمونه را سانتریفیوژ کنید، تمام پلاسما را به یک ویال پلاستیکی منتقل کنید و دوباره پلاسما را سانتریفیوژ کنید.
  • پلاسما را بلافاصله (بیشتر از 4 ساعت پس از جمع آوری) در 20- درجه سانتیگراد یا در حالت ایده آل زیر 40- درجه سانتیگراد منجمد کنید.
  • نمونه دو بار سانتریفیوژ شده برای نتایج دقیق بسیار مهم است زیرا آلودگی پلاکتی ممکن است باعث نتایج جعلی شود.
روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

روش های مختلف جمع آوری نمونه های آزمایشگاه

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

لوله های آزمایش و ضد انعقادها (Test tubes and Anticoagulants)

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

ذخیره سازی نمونه های آزمایشگاهی

آمادگی قبل از انجام آزمایش ADAMTS13:

  • به آمادگی خاصی مانند ناشتایی نیاز ندارد.
  • نمونه باید قبل از درمان جمع آوری شود.

روش های مختلف آزمایشگاهی انجام آزمایش ADAMTS13:

روش سنجش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم (ELISA):

الایزا برای آزمایش ADAMTS13 شامل چندین مرحله برای اندازه گیری سطوح آنتی ژن ADAMTS13 در نمونه پلاسما است. در اینجا شرح مفصلی از روش الایزا برای آزمایش ADAMTS13 آمده است:

  • جمع آوری نمونه: معمولاً خون از بیمار از طریق رگ گیری در لوله ای حاوی یک ضد انعقاد مانند سدیم سیترات جمع آوری می شود. سپس پلاسما با سانتریفیوژ از سلول های خونی جدا می شود.
  • پوشش دهی صفحه: یک صفحه میکروتیتر با پوشش دادن چاهک ها با آنتی بادی جذب مخصوص ADAMTS13 تهیه می شود. این آنتی بادی روی سطح صفحه بی حرکت می شود و آنتی ژن ADAMTS13 را از نمونه می گیرد.
  • مسدود کردن: برای جلوگیری از اتصال غیراختصاصی پروتئین ها به سطح صفحه، چاهک ها با یک بافر مسدود کننده (به عنوان مثال، آلبومین سرم گاوی یا شیر) مسدود می شوند که قسمت های بدون پوشش باقی مانده از صفحه را می پوشاند.
  • انکوباسیون نمونه: نمونه پلاسمای بیمار به همراه کنترل های مناسب و استانداردهای غلظت های شناخته شده ADAMTS13 به چاهک های صفحه میکروتیتر اضافه می شود. سپس پلیت انکوبه می شود تا آنتی ژن ADAMTS13 در نمونه به آنتی بادی جذب شده متصل شود.
  • شستشو : پس از دوره جوجه کشی، پلیت چندین بار با محلول بافر شسته می شود تا هر گونه پروتئین غیر متصل و سایر آلاینده ها حذف شود.
  • افزودن آنتی بادی تشخیص: یک آنتی بادی تشخیص مخصوص ADAMTS13 به چاهک ها اضافه می شود. این آنتی بادی به آنزیمی مانند پراکسیداز ترب کوهی (HRP) یا آلکالین فسفاتاز (AP) کونژوگه می شود.
  • انکوباسیون: پلیت دوباره انکوبه می شود تا آنتی بادی شناسایی به هر آنتی ژن ADAMTS13 در چاهک ها متصل شود.
  • شستشو: پس از دوره انکوباسیون، پلیت مجدداً شسته می شود تا هر گونه آنتی بادی شناسایی غیرمجاز حذف شود.
  • افزودن سوبسترا: یک محلول بستر حاوی یک سوبسترای کروموژنیک یا فلوروژنیک برای آنزیم کونژوگه شده به آنتی بادی تشخیص به چاهک ها اضافه می شود. هنگامی که آنزیم تبدیل سوبسترا را کاتالیز می کند، تغییر رنگ یا فلورسانس ایجاد می کند که قابل اندازه گیری است.
  • اندازه گیری رنگ سنجی یا فلورومتری: میزان جذب یا شدت فلورسانس هر چاهک با استفاده از میکروپلیت خوان اندازه گیری می شود. مقدار رنگ یا فلورسانس تولید شده متناسب با غلظت آنتی ژن ADAMTS13 در نمونه است.
  • تحلیل داده: قرائت جذب یا فلورسانس از نمونه بیمار با منحنی استاندارد تولید شده با استفاده از غلظت های شناخته شده استانداردهای ADAMTS13 مقایسه می شود. این امکان تعیین کمی سطح آنتی ژن ADAMTS13 در نمونه را فراهم می کند.
  • تفسیر: نتایج با مقایسه غلظت آنتی ژن ADAMTS13 اندازه گیری شده در نمونه بیمار با محدوده مرجع تعیین شده تفسیر می شود. سطوح پایین غیرطبیعی ADAMTS13 ممکن است نشان دهنده کمبود یا اختلال در عملکرد آنزیم باشد که می تواند نشان دهنده پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک (TTP) یا سایر اختلالات مرتبط باشد.
روش الایزا برای تست ADAMTS13 حساس، اختصاصی و به طور گسترده در آزمایشگاه های بالینی برای تشخیص و مدیریت TTP و سایر شرایطی که شامل ناهنجاری در سطوح ADAMTS13 است استفاده می شود.

روش سنجش فعالیت ADAMTS13:

سنجش فعالیت ADAMTS13 شامل اندازه‌گیری توانایی پلاسمای بیمار برای جدا کردن مولتی‌مرهای فاکتور فون ویلبراند (VWF) در شرایط آزمایشگاهی است. این سنجش عملکردی فعالیت باقیمانده ADAMTS13 را در پلاسمای بیمار در مقایسه با پلاسمای نرمال ارزیابی می کند. در اینجا شرح مفصلی از روش سنجش فعالیت باقیمانده برای آزمایش ADAMTS13 آمده است:

  • جمع آوری نمونه: معمولاً خون از بیمار از طریق رگ گیری در لوله ای حاوی یک ضد انعقاد مانند سدیم سیترات جمع آوری می شود. سپس پلاسما با سانتریفیوژ از سلول های خونی جدا می شود.
  • تهیه بستر VWF: مولتیمرهای بزرگ فاکتور فون ویلبراند (VWF) از پلاسمای معمولی جدا و خالص می شوند. این مولتیمرهای VWF به عنوان بستری برای برش ADAMTS13 در سنجش عمل می‌کنند.
  • آماده سازی نمونه های آزمایشی: پلاسمای بیمار، همراه با کنترل های مناسب (به عنوان مثال، پلاسمای معمولی)، با استفاده از محلول بافر تا غلظت استاندارد رقیق می شود. رقیق کردن پلاسما کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که سنجش تحت شرایط بهینه انجام می شود و نتایج در محدوده خطی تشخیص قرار دارند.
  • افزودن بستر VWF: مقدار استانداردی از مولتیمرهای VWF خالص شده به هر نمونه آزمایشی شامل پلاسمای بیمار و پلاسمای کنترل اضافه می شود. مولتیمرهای VWF بیش از حد اضافه می شوند تا اطمینان حاصل شود که هرگونه فعالیت باقیمانده ADAMTS13 موجود در نمونه ها می تواند بستر را بشکند.
  • انکوباسیون: نمونه های آزمایشی در دمای مناسب (معمولاً 37 درجه سانتیگراد) برای مدت زمان مشخص (معمولاً 1 تا 2 ساعت) انکوبه می شوند. در طی انکوباسیون، ADAMTS13 موجود در نمونه های پلاسما، مولتیمرهای VWF را به قطعات کوچکتر می شکافد.
  • خاتمه واکنش: پس از دوره انکوباسیون، با افزودن محلول متوقف کننده یا قرار دادن نمونه ها روی یخ، واکنش متوقف می شود. این از برش بیشتر بستر VWF جلوگیری می کند و محصولات واکنش را تثبیت می کند.
  • جداسازی محصولات واکنش: محصولات واکنش از جمله قطعات بریده شده VWF با الکتروفورز ژل جدا می شوند. سپس ژل برای تجسم قطعات VWF رنگ آمیزی می شود.
  • تحلیل الگوی برش: الگوی برش قطعات VWF با استفاده از تصویربرداری ژل یا چگالی سنجی آنالیز می شود. در پلاسمای معمولی، ADAMTS13 مولتیمرهای VWF را به الگوهای مشخصه قطعات کوچکتر تقسیم می کند. الگوهای برش غیر طبیعی یا کاهش برش بستر VWF ممکن است نشان دهنده کمبود یا اختلال در عملکرد ADAMTS13 باشد.
  • تعیین کمی فعالیت باقیمانده: فعالیت باقیمانده ADAMTS13 در پلاسمای بیمار با مقایسه برش بستر VWF در نمونه بیمار با نمونه کنترل (مثلاً پلاسمای نرمال) اندازه گیری می شود. این ممکن است به صورت درصدی از فعالیت عادی یا نسبتی نسبت به نمونه کنترل بیان شود.
  • تفسیر: نتایج سنجش فعالیت باقیمانده با مقایسه فعالیت باقیمانده ADAMTS13 در پلاسمای بیمار با محدوده مرجع یا مقادیر قطع تعیین شده تفسیر می شود. کاهش فعالیت ADAMTS13 ممکن است نشان دهنده تشخیص پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) یا سایر اختلالات مرتبط باشد.

روش Residual Activity Assay را برای انجام آزمایش ADAMTS13

سنجش فعالیت باقیمانده یک سنجش عملکردی است که اطلاعات ارزشمندی در مورد فعالیت ADAMTS13 در پلاسمای بیمار ارائه می دهد و به ویژه برای تشخیص TTP مادرزادی و ارزیابی پاسخ درمانی در بیماران مبتلا به TTP اکتسابی مفید است.

سنجش انتقال انرژی تشدید فلورسانس (FRET):

FRET روشی است که برای اندازه گیری فعالیت آنزیم ADAMTS13 با ارزیابی توانایی آن در برش یک بستر پپتیدی مصنوعی که محل برش فاکتور فون ویلبراند (VWF) را تقلید می کند، استفاده می شود. این سنجش از اصل FRET برای تشخیص برش بستر استفاده می کند. در اینجا شرح مفصلی از روش سنجش FRET برای آزمایش ADAMTS13 آمده است:

  • آماده سازی بستر: یک بستر پپتیدی مصنوعی برای تقلید از محل برش فاکتور فون ویلبراند (VWF) که در آن ADAMTS13 به طور معمول عمل می کند، طراحی شده است. بستر شامل یک فلوروفور دهنده (به عنوان مثال، فلورسین) متصل به یک انتهای پپتید و یک فلوروفور گیرنده (به عنوان مثال، تترا متیل رودامین) متصل به انتهای دیگر است. دو فلوروفور به گونه ای انتخاب می شوند که طیف انتشار دهنده با طیف تحریک گیرنده همپوشانی داشته باشد و امکان انتقال انرژی تشدید فلورسانس (FRET) رخ دهد.
  • واکنش آنزیمی: بستر با پلاسمای بیمار یا آنزیم خالص شده ADAMTS13 انکوبه می شود. ADAMTS13 بستر پپتیدی را بین فلوروفورهای دهنده و گیرنده می شکافد و در نتیجه کارایی FRET را کاهش می دهد.
  • اندازه گیری فلورسانس: انتشار فلورسانس فلوروفور دهنده (به عنوان مثال، فلورسین) قبل و بعد از واکنش آنزیمی با استفاده از فلورومتر یا میکروپلیت خوان اندازه گیری می شود. تحریک فلوروفور دهنده منجر به انتشار فلورسانس می شود که معمولاً در طول موج حدود 520 نانومتر شناسایی می شود.
  • تشخیص FRET: در بستر دست نخورده، انتقال انرژی از فلوروفور دهنده به فلوروفور گیرنده انجام می شود و در نتیجه فلورسانس توسط فلوروفور گیرنده منتشر می شود. با این حال، پس از برش بستر توسط ADAMTS13، نزدیکی بین فلوروفورهای دهنده و گیرنده مختل می شود، که منجر به کاهش راندمان FRET و کاهش فلورسانس پذیرنده می شود.
  • محاسبه فعالیت: فعالیت ADAMTS13 بر اساس تغییر شدت فلورسانس قبل و بعد از واکنش آنزیمی محاسبه می شود. کاهش فلورسانس پذیرنده متناسب با فعالیت ADAMTS13 در نمونه است.
  • منحنی کالیبراسیون: برای تعیین کمیت فعالیت ADAMTS13، یک منحنی کالیبراسیون با استفاده از غلظت های شناخته شده استانداردها یا کنترل های ADAMTS13 ساخته می شود. سیگنال فلورسانس به دست آمده از نمونه بیمار با منحنی کالیبراسیون برای تعیین فعالیت آنزیم مقایسه می شود.
  • تفسیر: نتایج آزمون FRET با مقایسه فعالیت ADAMTS13 در نمونه بیمار با محدوده مرجع یا مقادیر قطع تعیین شده تفسیر می شود. کاهش فعالیت ADAMTS13 ممکن است نشان دهنده تشخیص پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) یا سایر اختلالات مرتبط باشد.

آزمایش ADAMTS13

روش FRET روشی حساس و خاص برای اندازه گیری فعالیت ADAMTS13 است و به ویژه برای تشخیص TTP و نظارت بر پاسخ درمانی در بیماران مبتلا به TTP مفید است.

آزمایش ژنتیکی برای ADAMTS13:

این روش شامل تجزیه و تحلیل توالی DNA ژن ADAMTS13 برای شناسایی جهش ها یا گونه های ژنتیکی است که ممکن است با پورپورای ترومبوسیتوپنی ترومبوتیک مادرزادی (TTP) مرتبط باشد. در اینجا شرح مفصلی از روش آزمایش ژنتیک برای ADAMTS13 آمده است:

  • جمع آوری نمونه: نمونه های DNA معمولاً از نمونه های خون محیطی جمع آوری شده از بیمار از طریق رگ گیری به دست می آید. از طرف دیگر، DNA را می توان از منابع دیگر مانند بزاق یا سواب باکال استخراج کرد.
  • استخراج DNA :DNA از خون یا سایر نمونه های بیولوژیکی با استفاده از روش های آزمایشگاهی استاندارد استخراج می شود. این معمولاً شامل لیز سلولی برای آزادسازی DNA و سپس مراحل خالص سازی برای جداسازی DNA ژنومی از سایر اجزای سلولی است.
  • تقویت PCR: واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) برای تکثیر نواحی خاصی از ژن ADAMTS13 از DNA استخراج شده استفاده می شود. پرایمرهای PCR برای هدف قرار دادن اگزون ها و مرزهای اینترون-اگزون ژن، که مناطقی هستند که جهش های مرتبط با TTP مادرزادی را در خود جای می دهند، طراحی شده اند.
  • توالی یابی: قطعات DNA تقویت شده با استفاده از توالی یابی Sanger یا فناوری های توالی یابی نسل بعدی (NGS) توالی یابی می شوند. توالی یابی سانگر یک روش سنتی است که شامل توالی یابی تک تک قطعات DNA با استفاده از دی اکسی نوکلئوتیدهای پایان دهنده زنجیر است. فن‌آوری‌های NGS امکان توالی‌یابی با کارآیی بالا برای چندین قطعه DNA را به طور همزمان فراهم می‌کند و آنها را برای تجزیه و تحلیل بخش‌های بزرگی از ژنوم کارآمدتر می‌کند.
  • تجزیه و تحلیل داده ها: داده های توالی یابی با استفاده از نرم افزار بیوانفورماتیک برای شناسایی جهش ها، پلی مورفیسم های تک نوکلئوتیدی (SNPs) یا سایر گونه های ژنتیکی در ژن ADAMTS13 تجزیه و تحلیل می شوند. داده های توالی با یک ژنوم مرجع یا با توالی های شناخته شده ژن ADAMTS13 مقایسه می شود تا هر گونه تفاوت یا جهش شناسایی شود.
  • تفسیر نوع: انواع ژنتیکی شناسایی شده بر اساس تاثیر بالقوه آنها بر عملکرد پروتئین ADAMTS13 طبقه بندی می شوند. انواعی که شناخته شده یا پیش‌بینی می‌شود ساختار یا عملکرد پروتئین را مختل می‌کنند ممکن است بیماری‌زا یا احتمالاً بیماری‌زا در نظر گرفته شوند، در حالی که واریته‌هایی با اهمیت نامشخص ممکن است به بررسی بیشتر یا مطالعات عملکردی برای تعیین اهمیت بالینی خود نیاز داشته باشند.
  • مشاوره ژنتیک: بیمارانی که جهش یا واریانت های مشخص شده در ژن ADAMTS13 دارند ممکن است برای مشاوره ژنتیکی ارجاع داده شوند. مشاوران ژنتیک می‌توانند اطلاعاتی در مورد پیامدهای یافته‌های ژنتیکی برای بیمار و اعضای خانواده‌اش، از جمله خطرات انتقال بیماری، الگوهای وراثت، و گزینه‌های تنظیم خانواده ارائه دهند.
  • همبستگی بالینی: نتایج آزمایش ژنتیکی بر اساس تظاهرات بالینی بیمار، سابقه خانوادگی و سایر یافته های آزمایشگاهی تفسیر می شود. آزمایش ژنتیک می تواند به تایید تشخیص TTP مادرزادی در بیماران مبتلا به اشکال ارثی مشکوک این بیماری کمک کند و ممکن است تصمیمات درمانی و پیش آگهی را تعیین کند.

آزمایش ژنتیکی برای جهش های ADAMTS13 به ویژه برای تشخیص TTP مادرزادی و شناسایی افراد در معرض خطر ابتلا به این بیماری مفید است. همچنین می تواند اطلاعات ارزشمندی را برای اهداف مشاوره ژنتیک و تنظیم خانواده ارائه دهد.

واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) | Polymerase Chain Reaction

واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) | Polymerase Chain Reaction

NGS | توالی یابی نسل بعدی | Next-generation sequencing | توالی یابی با توان بالا | Whole exone Sequence(WES)

NGS | توالی یابی نسل بعدی | Next-generation sequencing | توالی یابی با توان بالا | Whole exone Sequence(WES)

چه چیزی در آزمایش ADAMTS13 مورد بررسی قرار می گیرد؟

ADAMTS13 مخفف یک دی اینتگرین و متالوپروتئیناز با موتیف ترومبوسپوندین نوع 1، عضو 13 است. این آنزیمی است که با جدا کردن مولتی مرهای بزرگ فاکتور فون ویلبراند (VWF)نقش مهمی در تنظیم تشکیل لخته خون دارد.

ژنتیک و ژن کد کننده ADAMTS13:

ژن کد کننده، ADAMTS13 نام دارد که روی بازوی بلند کروموزوم 9 (9q34.2) قرار دارد:

  • ساختار ژن: ژن ADAMTS13 تقریباً 140 کیلو باز (kb) DNA را پوشش می دهد و حاوی 29 اگزون است. اگزون ها مناطق کد کننده ژن هستند که به RNA پیام رسان (mRNA) رونویسی می شوند و در نهایت به پروتئین ترجمه می شوند. اینترون ها، نواحی غیر کدکننده ای که بین اگزون ها پراکنده شده اند، در طول پردازش mRNA از هم جدا می شوند.
  • رونویسی و ترجمه: ژن ADAMTS13 به یک مولکول mRNA پیش‌نویس رونویسی می‌شود، که تحت پردازش پس از رونویسی، از جمله اتصال برای حذف اینترون‌ها و افزودن یک کلاهک 5′ و دم پلی‌آدنیله 3′ قرار می‌گیرد. سپس mRNA بالغ توسط ریبوزوم ها به پروتئین ADAMTS13 ترجمه می شود.
  • تنوع ژنتیکی : تغییرات ژنتیکی در ژن ADAMTS13 می تواند بر عملکرد آنزیم تأثیر بگذارد و با بیماری های مختلفی مرتبط است. به عنوان مثال، جهش هایی که منجر به کاهش فعالیت ADAMTS13 یا اختلال در تشخیص سوبسترا می شود، می تواند افراد را مستعد ابتلا به پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) کند، یک اختلال خونی نادر که با لخته شدن بیش از حد خون مشخص می شود.

ژن کد کننده ADAMTS13

ساختار پروتئین ADAMTS13:

پروتئین ADAMTS13 یک پروتئاز چند دامنه ای بزرگ است که متعلق به خانواده ADAMTS (یک دی اینتگرین و متالوپروتئیناز با نقوش ترومبوسپوندین) است. در اینجا مروری بر ساختار پروتئین ADAMTS13 است:

  • دامنه متالوپروتئیناز: در هسته پروتئین ADAMTS13 دامنه متالوپروتئیناز قرار دارد که محل کاتالیزوری مسئول فعالیت آنزیمی را در خود جای داده است. این دامنه حاوی موتیف مشخصه اتصال روی (HEXXHXXGXXH) است که معمولاً در متالوپروتئینازها یافت می شود، جایی که سه باقی مانده هیستیدین یون روی مورد نیاز برای کاتالیز را هماهنگ می کند.
  • دامنه های شبه دیس اینتگرین: ADAMTS13 حاوی چندین حوزه شبه دی اینتگرین است که در برهمکنش های پروتئین-پروتئین نقش دارند و ممکن است در شناسایی و اتصال سوبسترا نقش داشته باشند. این دامنه ها از خانواده پروتئین های دی اینتگرین نام گذاری شده اند که به دلیل توانایی خود در اتصال گیرنده های اینتگرین شناخته شده اند.
  • تکرارهای ترومبوسپوندین نوع 1 (تکرارهای TSP1): تکرارهای ترومبوسپوندین نوع 1 نقوش ساختاری هستند که در انواع پروتئین های دخیل در چسبندگی سلولی، رگزایی و سازماندهی ماتریکس خارج سلولی یافت می شوند. ADAMTS13 حاوی چندین تکرار TSP1 است که تصور می شود برای شناسایی و اتصال بستر مهم هستند.
  • دامنه غنی از سیستئین: برخی از اعضای خانواده ADAMTS، از جمله ADAMTS13، دارای یک دامنه غنی از سیستئین هستند که در بالادست دامنه متالوپروتئیناز قرار دارد. این دامنه ممکن است به پایداری پروتئین کمک کند یا تعامل با سایر پروتئین ها یا اجزای ماتریکس خارج سلولی را تسهیل کند.
  • منطقه Spacer: بین دامنه متالوپروتئیناز و ناحیه C ترمینال ADAMTS13 یک ناحیه فاصله دهنده با طول متغیر قرار دارد. این ناحیه ممکن است به عنوان یک اتصال دهنده انعطاف پذیر عمل کند که به انعطاف پذیری ساختاری اجازه می دهد و دسترسی به سایت فعال آنزیم را تعدیل می کند.
  • دامنه C ترمینال: ناحیه C ترمینال ADAMTS13 حاوی تکرارهای اضافی ترومبوسپوندین نوع 1 و یک دامنه غنی از سیستئین است. این ناحیه ممکن است به اتصال و پردازش سوبسترا و همچنین برهمکنش با سایر پروتئین ها یا گیرنده های سلولی کمک کند.

ساختار پروتئین ADAMTS13

به طور کلی، ساختار چند دامنه ای ADAMTS13 نقش های عملکردی متنوع آن را در تنظیم تشکیل لخته خون، بازسازی ماتریکس خارج سلولی و سایر فرآیندهای بیولوژیکی منعکس می کند. آرایش خاص دامنه ها در پروتئین ADAMTS13 امکان شناسایی دقیق سوبسترا و برش، و همچنین برهمکنش با سایر مولکول های دخیل در هموستاز و ترومبوز را فراهم می کند. اختلال در ساختار یا عملکرد ADAMTS13 می تواند منجر به اختلالاتی مانند پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) و سایر میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک شود.

عملکرد پروتئین ADAMTS13:

پروتئین ADAMTS13 نقش مهمی در تنظیم تشکیل لخته خون و حفظ هموستاز عروقی دارد. عملکرد اصلی آن جدا کردن مولتیمرهای بزرگ فاکتور فون ویلبراند (VWF)، یک گلیکوپروتئین چسبنده است که در چسبندگی و تجمع پلاکت ها در مراحل اولیه لخته شدن خون نقش دارد. در اینجا یک نمای کلی از عملکردهای کلیدی ADAMTS13 آورده شده است:

برش VWF: ژن VWF روی کروموزوم 12 قرار دارد و 178 کیلوبایت طول دارد و 52 اگزون دارد. ژن VWF روی کروموزوم 22 تکثیر جزئی، اما غیرعملکردی وجود دارد. واحدهای مونومر منفرد VWF توسط پیوندهای دی سولفیدی متعدد به هم متصل می شوند که هر دو در نزدیکی انتهای N و C-پایه رخ می دهند.

مولتیمرهای حاصل ممکن است به وزن مولکولی بیش از 20 MDa دست یابند. مولتیمرهای با وزن مولکولی بالاتر متعاقباً هنگامی که vWF آزاد شده در پلاسمای در حال گردش با متالوپروتئیناز ADAMTS13 تماس پیدا می‌کند و آن را فعال می‌کند. ADAMTS13 بین Tyr842 و Met843 در دامنه A2 زیر واحدهای چندمری vWF شکاف می‌دهد.

برش VWF

به دنبال پروتئولیز اولیه، پروتئولیز ADAMTS13 در مکان‌های بالقوه در vWF متوقف می‌شود، احتمالاً به دلیل مانع فضایی نفوذ ADAMTS13 به عمق ساختار چندمری vWF. کمبود ADAMTS13، یا به دلیل یک ناهنجاری مادرزادی یا به دلیل تشکیل اتوآنتی بادی علیه آنزیم، منجر به مولتیمرهای vWF “غیر معمول بزرگ” در گردش در پلاسما می شود. این اشکال قادر به تجمع خود به خود پلاکت ها و همچنین تشکیل رشته های بزرگ متصل به P-سلکتین اندوتلیال هستند که می تواند منجر به تکه تکه شدن RBC شود – دو ویژگی مشخصه TTP.

برش VWF توسط پروتئین ADAMTS13

پیشگیری از ترومبوز: با جدا کردن VWF، پروتئین ADAMTS13 از تشکیل کمپلکس‌های بزرگ و چسبنده پلاکتی VWF که می‌توانند به اندوتلیوم عروقی بچسبند و تشکیل ترومبوز را آغاز کنند، جلوگیری می‌کند. تنظیم مناسب مولتیمرهای VWF توسط ADAMTS13 برای جلوگیری از ترومبوز و حفظ یکپارچگی عروق ضروری است.

محافظت در برابر میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک: کمبود یا اختلال عملکرد ADAMTS13 می تواند منجر به تجمع مولتیمرهای بسیار بزرگ VWF در گردش خون شود و افراد را مستعد ابتلا به میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک (TMAs) مانند ترومبوسیتوپپورت ترومبوتیک (ترومبوسیتوپپورت ترومبوتیک P) کند. در TTP، تشکیل ترومب‌های میکروواسکولار متشکل از تجمعات پلاکتی VWF می‌تواند منجر به ایسکمی بافتی، اختلال عملکرد ارگان‌ها و عوارض بالقوه تهدید کننده زندگی شود.

حفظ هموستاز: ADAMTS13 نقش مهمی در حفظ تعادل ظریف بین تشکیل لخته و انحلال لخته در جریان خون دارد. با جدا کردن VWF، پروتئین ADAMTS13 از تشکیل لخته های خونی بیش از حد جلوگیری می کند و در عین حال امکان تشکیل پلاگ های هموستاتیک را در محل آسیب عروقی فراهم می کند.

تنظیم التهاب و آنژیوژنز: ADAMTS13 علاوه بر نقش خود در هموستاز، در تنظیم التهاب و رگ زایی نیز نقش دارد. می تواند خواص چسبندگی سلول های اندوتلیال را تعدیل کند، جذب و فعال شدن لکوسیت ها را مهار کند و بر تشکیل رگ های خونی جدید (رگ زایی) در پاسخ به آسیب بافتی یا التهاب تأثیر بگذارد.

به طور کلی، عملکرد ADAMTS13 برای حفظ هموستاز عروقی و جلوگیری از ترومبوز پاتولوژیک ضروری است. اختلال در تنظیم فعالیت ADAMTS13 می تواند عواقب بالینی جدی داشته باشد که اهمیت درک نقش آن در سلامت و بیماری را برجسته می کند.

اهمیت بالینی پروتئین ADAMTS13:

اهمیت بالینی ADAMTS13، آنزیمی که مسئول جداسازی مولتیمرهای بزرگ فاکتور فون ویلبراند (VWF) است، عمیق است، به ویژه در زمینه پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) و اختلالات مرتبط. در اینجا چندین جنبه وجود دارد که اهمیت بالینی آن را برجسته می کند:

  • تشخیص TTP: پروتئین ADAMTS13 نقش اساسی در تشخیص TTP دارد. کمبود یا اختلال عملکرد ADAMTS13، اغلب به دلیل اتوآنتی بادی ها یا جهش های ژنتیکی، منجر به تجمع مولتیمرهای VWF بسیار بزرگ می شود که باعث ترومبوز میکروواسکولار و تظاهرات بالینی TTP مانند ترومبوسیتوپنی، کم خونی همولیتیک و اختلال عملکرد اندام می شود.
  • تمایز TTP از سایر میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک (TMAs): اندازه گیری فعالیت ADAMTS13 به تمایز TTP از سایر TMA ها، مانند سندرم اورمیک همولیتیک (HUS) یا انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC)، که ممکن است دارای همپوشانی بالینی باشند کمک می کند. ویژگی ها اما مکانیسم های پاتوفیزیولوژیکی متمایز.

Capture 1

  • پیش آگهی و طبقه بندی خطر : سطوح ADAMTS13 می تواند اطلاعات پیش آگهی ارزشمندی را در بیماران مبتلا به TTP ارائه دهد. کمبود شدید فعالیت ADAMTS13 (کمتر از 10 تا 20 درصد طبیعی) با خطر بالاتر عود بیماری، عوارض و مرگ و میر همراه است، در حالی که کمبود نسبی ممکن است سیر بالینی خفیفی داشته باشد.
  • پاسخ به درمان: اندازه گیری فعالیت ADAMTS13 برای نظارت بر پاسخ به درمان در بیماران مبتلا به TTP مفید است. درمان تبادل پلاسما، سنگ بنای مدیریت TTP، با هدف حذف اتوآنتی بادی ها علیه ADAMTS13 و پر کردن آنزیم عملکردی است. اندازه گیری سریال فعالیت ADAMTS13 به ارزیابی اثربخشی درمان کمک می کند و تصمیمات مربوط به مدت و شدت درمان را راهنمایی می کند.
  • تصمیمات درمانی: آگاهی از وضعیت ADAMTS13 تصمیمات درمانی در TTP را آگاه می کند. بیماران مبتلا به کمبود شدید ADAMTS13 یا بیماری مقاوم به درمان ممکن است به مداخلات تهاجمی‌تری مانند ریتوکسیماب (برای سرکوب تولید اتوآنتی‌بادی ) یا درمان سرکوب‌کننده ایمنی (برای تعدیل پاسخ ایمنی) نیاز داشته باشند.
  • نقش بالقوه در سایر شرایط: فراتر از TTP، تغییرات در فعالیت ADAMTS13 در شرایط مختلف دیگری از جمله ترومبوز شریانی، ترومبوآمبولی وریدی، سکته مغزی، انفارکتوس میوکارد و اختلالات مرتبط با بارداری مانند پره اکلامپسی و سندرم HELLP دخیل است. . تحقیقات بیشتری برای روشن شدن نقش دقیق ADAMTS13 در این شرایط و پتانسیل آن به عنوان یک هدف درمانی مورد نیاز است.

اهمیت بالینی ADAMTS13

به طور خلاصه، ADAMTS13 نقش مهمی در پاتوژنز، تشخیص، مدیریت و پیش‌بینی TTP و اختلالات مرتبط دارد. اهمیت بالینی آن به سایر شرایط ترومبوتیک و عروقی گسترش می یابد و اهمیت درک عملکرد و تنظیم آن در سلامت و بیماری را برجسته می کند.

سوالات متداول

پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک (TTP) چیست؟

پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک (TTP)، یک سندرم نادر (بروز تخمینی 3.7 مورد در میلیون) و بالقوه کشنده نشانگان میکروآنژیوپاتی ترومبوتیک، با پنج علائم مشخص می شود: ترومبوسیتوپنی، کم خونی همولیتیک میکروآنژیوپاتیک (حضور همولیز ادراری پرخونی و همولیزیس داخل عروقی و همولیز پرخونی و تورم خونی و همولیز پرخونی و تورم خونی و همولیز پرخونی) علائم، تب و اختلال عملکرد کلیه.

دو شکل عمده از TTP با کمبود ADAMTS13 و ترومبوز میکروواسکولار شناخته شده است:

TTP اکتسابی، شکل رایج‌تر، در سنین 30 تا 50 سالگی به اوج خود می‌رسد. اغلب زنان، به‌ویژه در دوران بارداری و بعد از آن (شیوع تخمینی آن 1 در 25000 بارداری است) و آمریکایی‌های آفریقایی تبار را تحت تأثیر قرار می‌دهد. TTP اکتسابی ممکن است:

  • اولیه (با واسطه ایدیوپاتیک یا اتوآنتی بادی)، همراه با کاهش شدید ADAMTS13 و وجود مولتیمرهای فاکتور فون ویلبراند بسیار بزرگ
  • ثانویه (23 تا 67 درصد موارد)، ناشی از شرایط مختلف، از جمله اختلالات خودایمنی، پیوند عضو جامد یا سلول خونساز، بدخیمی، داروها و بارداری. TTP ثانویه پیش آگهی بدتری نسبت به TTP ایدیوپاتیک دارد.

TTP مادرزادی (سندرم Upshaw-Shulman) یک بیماری اتوزومال مغلوب نادر است که توسط جهش‌های ترکیبی هتروزیگوت یا هموزیگوت ژن ADAMTS13 ایجاد می‌شود که پروتئین غیرعملکردی ADAMTS13 را تولید می‌کند. بیماران دارای کمبود شدید فعالیت ADAMTS13 هستند اما معمولاً اتوآنتی بادی ایجاد نمی کنند.

TTP در درجه اول به صورت بالینی تشخیص داده می شود، اما تشخیص اغلب به دلیل علائم غیراختصاصی مختلف دشوار است. TTP معمولی با “پنج کلاسیک” ارائه می شود:

  • ترومبوسیتوپنی شدید (70 تا 100 درصد بیماران)
  • کم خونی همولیتیک میکروآنژیوپاتیک با شیستوسیت های متعدد (70 تا 100 درصد) (تصویر ویژه)
  • درگیری عصبی (50 تا 90 درصد)
  • ناهنجاری های کلیوی (حدود 50 درصد)
  • تب (25 درصد)

گزینه های درمانی برای پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک (TTP) مرتبط با کمبود ADAMTS13 چیست؟

پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک (TTP) مرتبط با کمبود ADAMTS13 معمولاً با ترکیبی از درمان‌ها با هدف پر کردن سطوح آنزیم ADAMTS13، سرکوب تولید اتوآنتی‌بادی و جلوگیری از اپیزودهای بیشتر TTP درمان می‌شود. روش های درمانی اولیه عبارتند از:

  • تعویض پلاسما (Plasmapheresis): تبادل پلاسما سنگ بنای درمان TTP است. در طی تبادل پلاسما، پلاسمای بیمار که حاوی کمبود آنزیم ADAMTS13 و اتوآنتی بادی هایی است که ADAMTS13 را هدف قرار می دهد، برداشته می شود و با پلاسمای دهنده یا یک جایگزین پلاسما جایگزین می شود. این روش به حذف اتوآنتی بادی های در گردش و پر کردن سطوح آنزیم ADAMTS13 کمک می کند، بنابراین خطر ترومبوز میکروواسکولار و آسیب اندام انتهایی را کاهش می دهد.
  • کورتیکواستروئیدها: کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزون یا متیل پردنیزولون اغلب همراه با تبادل پلاسما برای سرکوب پاسخ ایمنی و مهار تولید اتوآنتی بادی ها علیه ADAMTS13 استفاده می شوند. این داروها به کاهش التهاب و جلوگیری از عود TTP کمک می کنند.
  • عوامل سرکوبگر سیستم ایمنی: در موارد TTP مقاوم یا عود کننده، ممکن است درمان های سرکوب کننده ایمنی اضافی برای سرکوب تولید اتوآنتی بادی و جلوگیری از دوره های بعدی ترومبوز ضروری باشد. ریتوکسیماب، یک آنتی بادی مونوکلونال که لنفوسیت های B را هدف قرار می دهد، معمولاً در این شرایط برای تخلیه سلول های B درگیر در تولید اتوآنتی بادی ها علیه ADAMTS13 استفاده می شود.
  • اسپلنکتومی (برداشت طحال): اسپلنکتومی ممکن است در موارد TTP مقاوم یا عود کننده در نظر گرفته شود، به ویژه اگر شواهدی از تخریب مداوم ADAMTS13 با واسطه خودایمنی وجود داشته باشد یا اگر درمان سرکوب کننده ایمنی نتواند به بهبودی برسد. اسپلنکتومی محل تولید آنتی بادی را برمی دارد و در برخی بیماران می تواند منجر به بهبودی طولانی مدت شود.

درمان اولیه برای TTP

کدام اندام اساساً ADAMTS13 را تولید می کند؟

ADAMTS13 عمدتاً توسط سلول های اندوتلیال، به ویژه در اندوتلیوم عروقی تولید می شود.

اساس ژنتیکی کمبود مادرزادی ADAMTS13 چیست؟

کمبود مادرزادی ADAMTS13 معمولاً به دلیل جهش در ژن ADAMTS13، واقع در کروموزوم 9q34 ایجاد می شود. این جهش ها می تواند منجر به کاهش تولید یا فعالیت آنزیم ADAMTS13 شود که منجر به افزایش خطر TTP می شود.

آیا بین سطوح ADAMTS13 و خطر بیماری های قلبی عروقی همبستگی وجود دارد؟

شواهد جدیدی وجود دارد که نشان می دهد کاهش فعالیت ADAMTS13 ممکن است با افزایش خطر بیماری قلبی عروقی، از جمله بیماری عروق کرونر، انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی مرتبط باشد. سطوح پایین ADAMTS13 در ترویج اختلال عملکرد اندوتلیال، التهاب و ترومبوز نقش دارد که از عوامل اصلی پاتوژنز بیماری قلبی عروقی هستند.

آیا کمبود ADAMTS13 می تواند یک عامل خطر برای سکته مغزی یا سایر حوادث عروق مغزی باشد؟

کمبود ADAMTS13 در پاتوژنز میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک، از جمله TTP، نقش دارد که می تواند منجر به ترومبوز میکروواسکولار و ایسکمی بافتی، از جمله در مغز شود. در حالی که نقش مستقیم کمبود ADAMTS13 به عنوان یک عامل خطر برای سکته مغزی یا سایر رویدادهای عروق مغزی به طور کامل مشخص نشده است، قابل قبول است که کاهش فعالیت ADAMTS13 می تواند به حوادث ترومبوتیک در عروق مغز کمک کند.

اهمیت ADAMTS13 در زمینه پیوند اعضا چیست؟

ADAMTS13 با جدا کردن فاکتور فون ویلبراند (vWF) نقش مهمی در حفظ یکپارچگی عروق و جلوگیری از ترومبوز ایفا می‌کند و در نتیجه چسبندگی و تجمع پلاکت‌ها را تنظیم می‌کند. در زمینه پیوند عضو، حفظ فعالیت کافی ADAMTS13 برای جلوگیری از عوارض ترومبوتیک، مانند ترومبوز میکروواسکولار و اختلال عملکرد اندام، به ویژه در زمینه آسیب ایسکمی-پرفیوژن مجدد و فعال شدن اندوتلیال مرتبط با روش‌های پیوند، مهم است.

ADAMTS13 چه نقشی در بهبود زخم دارد؟

ADAMTS13 ممکن است با تعدیل خواص چسب فاکتور فون ویلبراند (vWF) و تنظیم عملکرد پلاکت، در بهبود زخم نقش داشته باشد. ADAMTS13 با جدا کردن مولتیمرهای فوق‌العاده بزرگ vWF از چسبندگی و تجمع بیش از حد پلاکت‌ها جلوگیری می‌کند که می‌تواند به انسداد ترومبوتیک عروق خونی آسیب‌دیده و اختلال در بهبود زخم کمک کند. علاوه بر این، ADAMTS13 ممکن است اثرات ضد التهابی داشته باشد و ترمیم اندوتلیال را که فرآیندهای مهمی در بهبود زخم هستند، تقویت کند. با این حال، تحقیقات بیشتری برای روشن شدن کامل مکانیسم های خاصی که توسط آن ADAMTS13 بر بهبود زخم تأثیر می گذارد، مورد نیاز است.

در سایت MedlinePlus در مورد ADAMTS13 بیشتر بخوانبد:

آنزیم ADAMTS13، پروتئین بزرگی به نام فاکتور فون ویلبراند را پردازش می کند. این پروتئین در اولین مرحله لخته شدن خون در محل آسیب نقش دارد، یعنی کمک به سلول هایی به نام پلاکت ها به هم چسبیده و به دیواره رگ های خونی متصل می شوند و لخته های موقتی را تشکیل می دهند. آنزیم ADAMTS13 فاکتور فون ویلبراند را به قطعات کوچک‌تری برش می‌دهد تا تعامل آن با پلاکت‌ها را تنظیم کند. با پردازش فاکتور فون ویلبراند به این روش، آنزیم از ایجاد لخته های خون در گردش طبیعی جلوگیری می کند.

مطالب مرتبط در متااورگانون:

آزمایش فاکتور ون ویلبراند (vWF) | کوفاکتور ریستوستین | آنتی ژن و فعالیت فاکتور ون ویلبراند | von Willebrand Factor

آزمایش فاکتور ون ویلبراند (vWF) | کوفاکتور ریستوستین | آنتی ژن و فعالیت فاکتور ون ویلبراند | von Willebrand Factor

آزمایش دی دایمر (D-dimer) | قطعه دی-دایمر تجزیه فیبرین

آزمایش دی دایمر (D-dimer) | قطعه دی-دایمر تجزیه فیبرین

آزمایش فیبرینوژن (Fibrinogen) | فاکتور I انعقادی | فعالیت فیبرینوژن | Factor I

آزمایش فیبرینوژن (Fibrinogen) | فاکتور I انعقادی | فعالیت فیبرینوژن | Factor I

 

مورد تایید و بازبینی شده توسط:

دکتر فرزاد باباخانی

این مقاله را به دوستان خود معرفی کنید

منابع مقاله

  • Levy GG, Nichols WC, Lian EC, Foroud T, McClintick JN, McGee BM, Yang AY, Siemieniak DR, Stark KR, Gruppo R, Sarode R, Shurin SB, Chandrasekaran V, Stabler SP, Sabio H, Bouhassira EE, Upshaw JD Jr, Ginsburg D, Tsai HM. Mutations in a member of the ADAMTS gene family cause thrombotic thrombocytopenic purpura. Nature. 2001 Oct 4;413(6855):488-94. doi: 10.1038/35097008.
  • Tsai HM. Is severe deficiency of ADAMTS-13 specific for thrombotic thrombocytopenic purpura? Yes. J Thromb Haemost. 2003 Apr;1(4):625-31. doi: 10.1046/j.1538-7836.2003.00169.x. No abstract available.
  • Tsai HM. Thrombotic thrombocytopenic purpura and the atypical hemolytic uremic syndrome: an update. Hematol Oncol Clin North Am. 2013 Jun;27(3):565-84. doi: 10.1016/j.hoc.2013.02.006.
  • Sadler JE. Von Willebrand factor, ADAMTS13, and thrombotic thrombocytopenic purpura. Blood. 2008;112(1):11-18. doi: 10.1182/blood-2008-02-078170
  • George JN. How I treat patients with thrombotic thrombocytopenic purpura: 2010. Blood. 2010;116(20):4060-4069. doi:10.1182/blood-2010-07-271445
  • Upshaw JD Jr. Congenital deficiency of a factor in normal plasma that reverses microangiopathic hemolysis and thrombocytopenia. N Engl J Med. 1978;298(24):1350-1352. doi:10.1056/NEJM197806152982407
  • Chiasakul T, Cuker A. Clinical and laboratory diagnosis of TTP: an integrated approach. Hematology Am Soc Hematol Educ Program. 2018;2018(1):530-538. doi:10.1182/asheducation-2018.1.530

این مقاله برای شما مفید بود؟

آخرین مقالات

  • آزمایش گلوکز | Glucose | آزمایش قند خون | آزمایش قند خون ناشتا |Fasting blood glucose | آزمایش FBS | آزمایش قند خون دو ساعته | 2hpp