لوسمی حاد میلوئیدی (AML) | لوسمی میلوژن حاد | Acute Myelogenous Leukemia | Acute myeloid leukemia | سرطان خون AML

دکتر فرزاد باباخانی
آخرین بروزرسانی
2 اردیبهشت 1403
آخرین بروزرسانی
2 اردیبهشت 1403
لوسمی حاد میلوئیدی (AML) | لوسمی میلوژن حاد | Acute Myelogenous Leukemia | Acute myeloid leukemia | سرطان خون AML
  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) یک بدخیمی است که منشا آن سلول های بنیادی لنفو خونساز یا یک سلول خونساز چند پتانسیل نزدیک است.
  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با تکثیر کلونال سلول های بلاست لوسمیک در مغز و اختلال در تولید سلول های خونی طبیعی مشخص می شود که منجر به کم خونی می شود. شامل ترومبوسیتوپنی؛ و تعداد گلبول های سفید کم، طبیعی یا زیاد بسته به غلظت سلول های لوسمیک در خون.
  • AML در 9 نوع مورفولوژیک (فنوتیپی) رخ می دهد که هر کدام دارای ویژگی های سیتولوژیک، ژنتیکی و گاهی بالینی هستند.
  • مشخص شده است که تعداد بیشماری (بیش از 150) محرک ژنتیکی جهش یافته و انکوژن های همکار دارد.

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) چیست؟

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) نوعی سرطان است که بر مغز استخوان و خون تأثیر می گذارد. منشأ آن از سلول های میلوئیدی است که مسئول تولید گلبول های قرمز، گلبول های سفید و پلاکت ها هستند. در AML، سلول‌های میلوئید غیرطبیعی می‌شوند و به سرعت تکثیر می‌شوند و سلول‌های طبیعی در مغز استخوان را از بین می‌برند.

AML معمولاً از طریق آزمایش خون، آسپیراسیون مغز استخوان و بیوپسی و مطالعات تصویربرداری تشخیص داده می شود. گزینه های درمانی برای AML ممکن است شامل شیمی درمانی، درمان هدفمند، پیوند سلول های بنیادی و مراقبت های حمایتی برای مدیریت علائم و عوارض باشد.

پیش آگهی AML به عواملی مانند سن بیمار، سلامت کلی، ناهنجاری های ژنتیکی خاص در سلول های لوسمی و پاسخ به درمان بستگی دارد. تشخیص زودهنگام و درمان مناسب برای بهبود نتایج در بیماران AML حیاتی است.

اپیدمیولوژی لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) عامل 80 درصد لوسمی های حاد در بزرگسالان و 15 تا 20 درصد در کودکان است.
  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) شایع ترین لوسمی در نوزادان است. این منجر به یک منحنی بروز دووجهی با حداکثر در سن کمتر از 1 سالگی تقریباً 2 مورد در هر 100000 نوزاد می شود که در سن 7 سالگی به تقریباً 0.4 مورد در هر 100000 کاهش می یابد و سپس تا سن 25 سالگی به 1.0 در هر 100000 افزایش می یابد. پس از آن، بروز به طور تصاعدی به 20 مورد در هر 100000 نفر در هشت سالگی افزایش می یابد.

شیوع لوسمی حاد میلوئیدی AML

  • یک استثنا برای تغییر قابل توجه در بروز با افزایش سن در بزرگسالان در APL یافت می شود که در آن بروز بر اساس سن به میزان قابل توجهی تغییر نمی کند.
  • چهار مواجهه به عنوان عوامل مسبب ایجاد شده است. این موارد شامل تشعشع با دوز بالا است. قرار گرفتن در معرض بنزن مزمن با دوز بالاتر، معمولاً در یک محیط صنعتی. درمان سایر سرطان‌ها یا سندرم‌های خودایمنی شدید با عوامل آلکیله‌کننده، مهارکننده‌های توپوایزومراز II، مشتقات پلاتین یا برخی داروهای سیتوتوکسیک دیگر. و سیگار کشیدن طولانی مدت چاقی با افزایش خطر نئوپلاسم همراه است. بسیاری از عوامل محیطی احتمالی دیگر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما به‌عنوان عوامل علی ثابت نشده‌اند.
  • خطر ابتلا به لوسمی حاد میلوئیدی (AML) در یک خواهر یا برادر غیر همسان تقریباً 2.5 برابر افراد غیر مرتبط زیر 15 سال در افراد اروپایی تبار است.
  • خطر ابتلا به لوسمی حاد میلوئیدی (AML) در یهودیان اروپای شرقی افزایش یافته است و نوع APL در میان لاتین تبارها افزایش یافته است.

طبقه بندی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) از نظر مرفولوژیک یا طبقه بندی FAB:

لوسمی حاد میلوبلاستیک تمایز نیافته (زیرگروه M0) یا:

زیرگروه M0 شکل نادر و تهاجمی از لوسمی میلوئید حاد (AML) است:

سلول های درگیر: AML تمایز نیافته (M0) با عدم تمایز در سلول های پیش ساز میلوئید مشخص می شود. این بدان معنی است که بلاست ها یا سلول های نابالغ، علائم واضحی از تمایز به انواع خاصی از سلول های خونی مانند گرانولوسیت ها یا مونوسیت ها را نشان نمی دهند. بلاست‌ها در M0 AML معمولاً فاقد بیان نشانگرهای خاصی هستند، این فقدان نشانگرهای تمایز به طبقه بندی M0 AML به عنوان “تمایز نشده” کمک می کند.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان: یافته های خون محیطی و مغز استخوان در M0 AML اغلب درصد بالایی از بلاست ها را نشان می دهد که فاقد ویژگی های مورفولوژیکی واضح تمایز هستند. این بلاست ها ممکن است بزرگ، با هسته های برجسته به نظر برسند و نسبت هسته ای-سیتوپلاسمی بالایی را نشان دهند. آسپیرات مغز استخوان در M0 AML به طور معمول یک مغز هیپرسلولار با غلبه بلاست ها را نشان می دهد. با این حال، این بلاست ها ممکن است تمایز واضحی را به دودمان میلوئید نشان ندهند. رنگ سودان بلک و میلوپراکسیداز منفی است.

جهش های مولکولی: جهش‌های مولکولی در AML-M0 در مقایسه با زیرگروه‌های دیگر کمتر مشخص هستند. با این حال، آنها ممکن است شامل جهش در ژن هایی مانند FLT3، NPM1، CEBPA و KIT باشند که معمولاً در زیرگروه های مختلف AML دیده می شوند.

نشانگرهای فلوسایتومتری:

  • CD34: به طور معمول در بلاست ها بیان می شود که نشان دهنده یک فنوتیپ سلول های بنیادی خونساز تمایز نیافته است.
  • CD117 (c-kit): نشانگر سلول های بنیادی که ممکن است در بلاست ها مثبت باشد.
  • CD13, CD33: نشانگرهای میلوئیدی که ممکن است به صورت متغیر بیان شوند.

علائم بالینی: بیماران مبتلا به AML M0 اغلب با علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان، مانند کم خونی، ترومبوسیتوپنی (تعداد کم پلاکت ها) و نوتروپنی (تعداد کم نوتروفیل) مراجعه می کنند. این علائم می تواند منجر به خستگی، کبودی یا خونریزی آسان و افزایش حساسیت به عفونت شود. به دلیل ماهیت تهاجمی M0 AML و تکثیر سریع بلاست های تمایز نیافته، بیماران ممکن است علائم لکوستاز مانند تنگی نفس، گیجی و اختلالات بینایی را نیز تجربه کنند.

لوسمی حاد میلوبلاستیک با حداقل بلوغ (زیرگروه M1):

زیرگروه M1 نوعی لوسمی میلوئید حاد (AML) است که با درجه کم بلوغ در سلول های پیش ساز میلوئید مشخص می شود:

سلول های درگیر: در M1 AML، سلول های غالب درگیر، بلاست هایی هستند که حداقل بلوغ را نشان می دهند. این بلاست ها ابتدایی هستند و تمایز واضحی به سلول های میلوئیدی بالغ مانند گرانولوسیت ها یا مونوسیت ها نشان نمی دهند. بلاست ها در M1 AML ممکن است ظاهر کمی بالغ تری در مقایسه با AML تمایز نیافته (زیرگروه M0) داشته باشند، اما هنوز فاقد ویژگی های مشخصه سلول های میلوئید بالغ تر هستند. بروز آن ≤20 درصد موارد لوسمی میلوئید حاد (AML) است.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان: یافته های خون محیطی و مغز استخوان در M1 AML به طور معمول درصد بالایی از بلاست ها را با حداقل بلوغ نشان می دهد. این بلاست ها ممکن است نسبت سیتوپلاسمی به هسته نسبت به بلاست های تمایز نیافته کمی افزایش یافته باشند. آسپیرات مغز استخوان در M1 AML یک مغز هیپرسلولی با غلبه بلاست ها را نشان می دهد. برخی از بلاست ها ممکن است علائم اولیه بلوغ مانند وجود دانه های اولیه را نشان دهند. تنها 3 درصد از سلول ها میلوپراکسیداز مثبت هستند. میله های اوئر (Auer rods) رایج هستند (یک مرجع دیگر می گوید تعداد کمی).

لوسمی حاد میلوبلاستیک با حداقل بلوغ (زیرگروه M1)

لوسمی حاد میلوبلاستیک با حداقل بلوغ (زیرگروه M1)

جهش های مولکولی:

  • FLT3 (FMS-like tyrosine kinase 3): جهش هایی مانند جهش های پشت سر هم داخلی (FLT3-ITD) و جهش های دامنه تیروزین کیناز (FLT3-TKD) اغلب مشاهده می شوند.
  • NPM1 (Nucleophosmin 1): جهش های NPM1 شایع هستند و با پیش آگهی مطلوب در AML همراه هستند.
  • CEBPA (CCAAT/تقویت کننده پروتئین آلفا): جهش در CEBPA با زیر مجموعه ای از موارد AML مرتبط است و می تواند اهمیت پیش آگهی داشته باشد.

نشانگرهای فلوسایتومتری:

  • CD34: اغلب به صورت بلاست بیان می شود.
  • CD117 (c-kit): نشانگر سلول های بنیادی که ممکن است در بلاست ها مثبت باشد.
  • CD13, CD33: نشانگرهای میلوئیدی که ممکن است به صورت متغیر بیان شوند.

علائم بالینی: بیماران مبتلا به AML M1 اغلب با علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان، مشابه سایر زیرگروه های AML مراجعه می کنند. این علائم می تواند شامل کم خونی، ترومبوسیتوپنی (تعداد کم پلاکت ها) و نوتروپنی (تعداد کم نوتروفیل ها) باشد که منجر به خستگی، کبودی یا خونریزی و افزایش حساسیت به عفونت می شود. به دلیل وجود بلاست هایی با حداقل بلوغ، بیماران مبتلا به AML M1 نیز ممکن است علائم مرتبط با لکوستاز مانند دیسترس تنفسی، گیجی و علائم عصبی را تجربه کنند.

لوسمی حاد میلوبلاستیک با بلوغ (زیرگروه M2):

زیرگروه M2 نوعی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که با حضور بلاست هایی مشخص می شود که بلوغ نسبی را به سمت سلول های میلوئید بالغ نشان می دهند:

سلول های درگیر: در M2 AML، سلول های غالب درگیر، بلاست هایی هستند که بلوغ را به سمت سلول های میلوئیدی بالغ، مانند گرانولوسیت ها و مونوسیت ها نشان می دهند. این بلاست ها در مقایسه با M1 AML تمایز بیشتری نشان می دهند. بلاست ها در M2 AML ممکن است ویژگی هایی مانند افزایش گرانول سیتوپلاسمی، وجود گرانول های اولیه و ثانویه و بیان جزئی نشانگرهای تمایز میلوئید را نشان دهند.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان: یافته های خون محیطی و مغز استخوان در M2 AML معمولاً مخلوطی از بلاست ها با درجات مختلف بلوغ را نشان می دهد. این شامل بلاست هایی با ویژگی های سلول های میلوئیدی زودرس و بالغ تر است. آسپیرات مغز استخوان در M2 AML یک مغز هیپرسلولار با نسبت متغیر بلاست را به همراه شواهدی از بلوغ به سمت گرانولوسیت ها و مونوسیت ها نشان می دهد. وجود سلول های غیر طبیعی با میله های اوئر نیز ممکن است مشاهده شود.

لوسمی حاد میلوبلاستیک با بلوغ (زیرگروه M2)

لوسمی حاد میلوبلاستیک با بلوغ (زیرگروه M2)

جهش های مولکولی: M2 AML می تواند با جهش های مولکولی مختلفی که معمولاً در AML دیده می شود همراه باشد. این جهش ها ممکن است شامل تغییرات در ژن هایی مانند FLT3، NPM1، CEBPA و غیره باشد. مشخصات مولکولی خاص M2 AML ممکن است در بین موارد فردی متفاوت باشد و همه موارد ممکن است ناهنجاری های مولکولی مشخصی را نشان ندهند.

 نشانگرهای فلوسایتومتری:

  • CD13, CD33: نشانگرهای میلوئیدی که به طور معمول در بلاست ها بیان می شوند.
  • CD34: ممکن است در زیر مجموعه ای از بلاست ها بیان شود.
  • HLA-DR: ممکن است در بلاست ها و سلول های تمایز یافته بیان شود.

علائم بالینی: بیماران مبتلا به AML M2 ممکن است با علائمی مشابه سایر زیرگروه های AML از جمله کم خونی، ترومبوسیتوپنی و نوتروپنی مراجعه کنند. این علائم می تواند منجر به خستگی، کبودی یا خونریزی و افزایش حساسیت به عفونت شود. وجود سلول‌های میلوئید بالغ‌تر در M2 AML نیز ممکن است منجر به علائم مرتبط با لکوستاز، مانند دیسترس تنفسی، گیجی، و علائم عصبی شود، اگرچه ممکن است این علائم در مقایسه با زیرگروه‌های با تعداد بلاست‌های بالاتر کمتر مشخص باشند.

مطالب تکمیلی:

  • بروز 25 تا 30 درصد بیماران لوسمی میلوئید حاد (AML) است.
  • بیماران جوان تر هستند و میانگین سنی آنها 28 سال است.
  • در 28 درصد موارد اسپلنومگالی وجود دارد.
  • کلروما به خصوص در صورت در 20 درصد بیماران دیده می شود.
  • سلول های میلوبلاستیک تمایز یافته (30 تا 89 درصد)، گرانول های کم و سیتوپلاسم فراوان.
  • میلوسیت ها و پرومیلوسیت ها غالب هستند.
  • سلول های بلاست 30 درصد
  • میلوبلاست با میله های اوئر در 60 تا 70 درصد سلول ها دیده می شود.
  • سلول های مونوسیتی کمتر از 20 درصد هستند.
  • پیش سازهای ائوزینوفیل افزایش یافته و حاوی میله های اوئر هستند.
  • برخی از سلول ها میلوپراکسیداز یا سودان بلک مثبت هستند
  • سیتوژنتیک t(8;21)و (q22;22q) را نشان می دهد.
  • از دست دادن مکرر کروموزوم های جنسی.
  • ممکن است در سندرم داون (تریزومی 21) دیده شود.
  • پیش آگهی: 75 تا 85 درصد موارد پس از شیمی درمانی به بهبودی کامل می‌رسند.
  • میانگین بقا به طور متوسط 9.5 ماه است.

لوسمی حاد پرومیلوسیتی (APL) یا زیرگروه M3:

زیرگروه M3 لوسمی حاد میلوئیدی (AML) شناخته می شود، با ادغام ژن گیرنده آلفا رتینوئیک اسید (RARα) در کروموزوم 17 با ژن لوسمی پرومیلوسیتیک (PML) بر روی کروموزوم 15 مشخص می شود. ، منجر به ژن همجوشی PML-RARα می شود. این ناهنجاری ژنتیکی نقش اساسی در پاتوژنز و تشخیص APL ایفا می کند.

سلول های درگیر: APL در درجه اول بر پرومیلوسیت ها که پیش ساز سلول های میلوئید بالغ هستند تأثیر می گذارد. مشخصه APL وجود پرومیلوسیت های غیرطبیعی به نام پرومیلوسیت های «هیپوگرانولار» یا «میکروگرانولار» است که دارای یک هسته مشخصه دولوبی و گرانول های متعدد در سیتوپلاسم هستند.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان: خون محیطی در APL اغلب پان سیتوپنی همراه با کاهش گلبول های قرمز، گلبول های سفید و پلاکت ها را نشان می دهد. از نظر مورفولوژیکی، APL با وجود پرومیلوسیت های غیر طبیعی در اسمیر خون محیطی مشخص می شود. این سلول ها دارای گرانول های آزوروفیل فراوان هستند و اغلب میله های اوئر (Auer rods) را نشان می دهند که انکلوزیون های سیتوپلاسمی سوزنی هستند.

لوسمی حاد پرومیلوسیتیک (APL) یا زیرگروه M3

لوسمی حاد پرومیلوسیتیک (APL) یا زیرگروه M3

جهش های مولکولی: شایع ترین ناهنجاری ژنتیکی در APL جابجایی t(15;17) است که منجر به ادغام ژن های PML و RARα می شود. پروتئین فیوژن PML-RARα با مسدود کردن تمایز سلول های میلوئیدی و ترویج تبدیل لوسمیک، خون سازی طبیعی را مختل می کند. سایر جهش هایی که معمولاً در APL دیده می شوند شامل جهش های FLT3، به ویژه FLT3-ITD هستند.

نشانگرهای فلوسایتومتری (CD مارکرها): APL با بیان نشانگرهای سطح سلولی خاص بر روی سلول های لوسمیک مشخص می شود. نشانگرهای فلوسایتومتری که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

  • CD13: به طور معمول بر روی سلول های میلوئیدی، از جمله سلول های APL بیان می شود.
  • CD33: نشانگر میلوئید دیگری که معمولاً در سلول های APL دیده می شود.
  • CD117 (c-kit): در اکثر موارد APL مثبت است.
  • CD15: اغلب بیان می شود، اما برای APL خاص نیست.
  • CD64: افزایش بیان در APL نسبت به سایر زیرگروه های AML دیده می شود.

علائم بالینی: بیماران مبتلا به APL اغلب با علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان مانند خستگی، رنگ پریدگی و افزایش حساسیت به عفونت ها (به دلیل نوتروپنی) مراجعه می کنند. تظاهرات خونریزی به دلیل ترومبوسیتوپنی شایع است. این می تواند از پتشی و اکیموز گرفته تا خونریزی های شدیدتر باشد. ویژگی منحصر به فرد APL خطر انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC) است که می تواند منجر به عوارض خونریزی و اختلال در عملکرد اندام شود. علائم دیگر ممکن است شامل تب، کاهش وزن و درد استخوان باشد.

مطالب تکمیلی:

  • اینها 5 تا 10 درصد موارد لوسمی میلوئید حاد (AML) هستند.
  • میانگین سنی 31 سال است.
  • این بیماران با دوره های خونریزی مراجعه می کنند و ≤47 درصد بر اثر خونریزی کشنده می میرند.
  • DIC در 80 درصد موارد دیده می شود.
  • سلول های بلاست در اکثر موارد کمتر از 30 درصد هستند.
  • سلول های بلاست حاوی گرانول های برجسته هستند. هسته ها دولوبی یا کلیه شکل هستند.
  • گرانول ها معمولی مورفولوژی پرومیلوسیتی هستند. این گرانول ها آزوروفیل هستند.
  • میله های اوئر بسیار نمایان هستند. این زیر گروه به شدت میلوپراکسیداز مثبت هستند.

لوسمی حاد میلومونوسیتی (AML-M4) یا AMML:

AML-M4 یک زیرگروه از لوسمی میلوئید حاد (AML) است که با تکثیر سلول های میلوئیدی و مونوسیتی مشخص می شود. این یک تظاهرات بالینی و بیولوژیکی ناهمگن را نشان می دهد:

سلول های درگیر: AML-M4 شامل تکثیر غیر طبیعی پیش سازهای میلوئیدی و سلول های مونوسیتی است. سلول های میلوئیدی شامل میلوبلاست ها، پرومیلوسیت ها، میلوسیت ها و متامیلوسیت ها هستند. سلول های مونوسیتی شامل مونوبلاست ها، پرومونوسیت ها و مونوسیت ها هستند.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان: خون محیطی در AML-M4 اغلب سیتوپنی (تعداد کم سلول های خونی) را به دلیل نفوذ سلول های لوسمیک به مغز استخوان نشان می دهد. از نظر مورفولوژیکی، AML-M4 با حضور سلول های میلوئیدی و مونوسیتی در اسمیر خون محیطی مشخص می شود. سلول های میلوئیدی ممکن است ویژگی هایی مانند میله های اوئر، گرانول های سیتوپلاسمی و درجات مختلف بلوغ را نشان دهند. سلول های مونوسیتی ممکن است دارای هسته های چین خورده یا نامنظم و سیتوپلاسم فراوان باشند.

لوسمی حاد میلومونوسیتی (AML-M4)

لوسمی حاد میلومونوسیتی (AML-M4)

جهش های مولکولی: AML-M4 می تواند با جهش های ژنتیکی مختلف مرتبط باشد، از جمله اما نه محدود به:

  •  جهش های FLT3-ITD (تکثیر پشت سر هم داخلی) و FLT3-TKD (دامنه تیروزین کیناز) در AML نسبتاً شایع هستند و ممکن است در AML-M4 نیز دیده شوند.
  •  جهش های دیگری در ژن ها مانند NPM1، CEBPA و KIT نیز ممکن است وجود داشته باشد که به لوکموژنز و رفتار بالینی کمک می کند.
  • جهش های مسیر RAS (به عنوان مثال، NRAS، KRAS): جهش در ژن های RAS در AML-M4 نسبتا شایع است.

نشانگرهای فلوسایتومتری (CD مارکرها):
– سلول های AML-M4 به طور معمول ترکیبی از نشانگرهای میلوئیدی و مونوسیتی را در فلوسیتومتری بیان می کنند. نشانگرهای رایج CD عبارتند از:

  • CD13 و CD33: نشانگرهای میلوئیدی اغلب در سلول های AML-M4 بیان می شوند.
  • CD14 و CD64: نشانگرهای مونوسیتی که ممکن است در درجات مختلف وجود داشته باشند.
  • CD34: نشانگر سلول های بنیادی که ممکن است در AML-M4 مثبت باشد، به خصوص در بلاست ها.
  • CD4, CD11b: نشانگرهای اضافی که در تمایز مونوسیتی دیده می شوند.

علائم بالینی: تظاهرات بالینی AML-M4 می تواند بسیار متفاوت باشد. بیماران ممکن است با علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان مانند خستگی، رنگ پریدگی و افزایش حساسیت به عفونت ها مراجعه کنند. تظاهرات خونریزی (مانند پتشی، اکیموز) ممکن است به دلیل ترومبوسیتوپنی رخ دهد. انفیلتراسیون مونوسیتی می تواند منجر به انفیلتراسیون بافتی و ارگانومگالی مانند هپاتواسپلنومگالی شود. برخی از بیماران ممکن است علائم مرتبط با لکوستاز مانند سردرد، اختلالات بینایی و دیسترس تنفسی را نیز تجربه کنند.

مطالب تکمیلی:

  • 20 تا 25 درصد موارد لوسمی میلوئید حاد (AML) از این نوع هستند.
  • جمعیت مخلوط مورفولوژی میلوبلاستیک (بیش از 30 درصد) و مونوسیت (بیش از 20 درصد).
  • ≥30 درصد سلول ها را سلول های بلاست میلومونوسیتی تشکیل می دهند.
  • 2 تا 8 درصد منشا میلوسیتی دارند.
  • 20 تا 80 درصد منشا مونوسیتی دارند.
  • اسمیر خون محیطی سلول های بلاست میلومونوسیتی معمولی را نشان می دهد.
  • میله های اوئر ممکن است دیده شوند.
  • رنگ های غیر اختصاصی استراز و کلرواستات اغلب مثبت هستند.
  • کاریوتایپ وارونگی یا حذف کروموزوم 16 را نشان می دهد [inv(16)(p13;q22)].
  • رنگ آمیزی ضعیف استراز غیر اختصاصی وجود دارد.
  • در 70 تا 90 درصد موارد، پیش آگهی بهبودی کامل با میانگین بقای طولانی مدت بیش از 18 ماه است.
  • بیش از 1/3 موارد با عود درگیری CNS همراه است.

لوسمی حاد میلومونوسیتی همراه با ائوزینوفیلی (M4eo) یا AMML-Eo:

M4eo یک زیرگروه نادر از لوسمی میلوئید حاد (AML) است که با حضور سلول های میلومونوسیتی و ائوزینوفیل ها مشخص می شود. در اینجا شرح مفصلی از هر جنبه ای که ذکر کردید آورده شده است:

سلول های درگیر:

  • M4eo شامل تکثیر غیر طبیعی پیش سازهای میلوئیدی، سلول های مونوسیتی و ائوزینوفیل ها است.
  • سلول های میلوئیدی شامل میلوبلاست ها، پرومیلوسیت ها، میلوسیت ها و متامیلوسیت ها هستند.
  • سلول های مونوسیتی شامل مونوبلاست ها، پرومونوسیت ها و مونوسیت ها هستند.
  • ائوزینوفیل ها گرانولوسیت هایی هستند که در واکنش های آلرژیک و پاسخ های ایمنی نقش دارند.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان:

  • خون محیطی در M4eo اغلب افزایش تعداد ائوزینوفیل همراه با سلول های میلوئیدی و مونوسیتی را نشان می دهد.
  • از نظر مورفولوژیکی، M4eo با حضور ائوزینوفیل ها با هسته های معمولی دولوبی و گرانول های سیتوپلاسمی قرمز نارنجی، همراه با سلول های میلوئیدی و مونوسیتی در اسمیر خون محیطی مشخص می شود.
  • آسپیراسیون مغز استخوان و بیوپسی ممکن است افزایش پیش سازهای ائوزینوفیلیک همراه با سلول های میلوئیدی و مونوسیتی را نشان دهد.
لوسمی حاد میلومونوسیتی همراه با ائوزینوفیلی (M4eo)

لوسمی حاد میلومونوسیتی همراه با ائوزینوفیلی (M4eo)

جهش های مولکولی:

  • M4eo می تواند با جهش های ژنتیکی مختلفی که معمولا در AML دیده می شود و همچنین جهش های خاص مربوط به اختلالات ائوزینوفیلیک مرتبط باشد.
  • جهش های رایج AML ممکن است شامل FLT3-ITD، FLT3-TKD، NPM1، CEBPA و غیره باشند.
  • جهش های مرتبط با ائوزینوفیلی ممکن است شامل ناهنجاری هایی در ژن هایی مانند PDGFRA، PDGFRB، FGFR1 و غیره باشد که بیشتر در لوسمی ائوزینوفیلیک یا نئوپلاسم های میلوپرولیفراتیو همراه با ائوزینوفیلی دیده می شود.

نشانگرهای فلوسایتومتری (مارکرهای CD): فلوسایتومتری در M4eo ممکن است ترکیبی از نشانگرهای میلوئیدی، مونوسیتی و ائوزینوفیلیک را بر روی سلول های لوسمی نشان دهد:

  • CD13، CD33: نشانگرهای میلوئیدی اغلب در سلول های AML-M4eo بیان می شوند.
  • CD14, CD64: نشانگرهای مونوسیتی که ممکن است وجود داشته باشند.
  • CD34: نشانگر سلول های بنیادی که ممکن است در بلاست ها مثبت باشد.
  • CD15, CD123: نشانگرهای ائوزینوفیلیک که ممکن است روی ائوزینوفیل ها و سلول های لوسمیک با تمایز ائوزینوفیلیک بیان شوند.

علائم بالینی:

  • تظاهرات بالینی M4eo ممکن است شامل علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان مانند خستگی، رنگ پریدگی و افزایش حساسیت به عفونت باشد.
  • علائم مرتبط با ائوزینوفیلی ممکن است شامل بثورات پوستی، خارش، علائم تنفسی (مانند سرفه، خس خس سینه)، علائم گوارشی و تظاهرات سیستمیک (مانند تب، کاهش وزن) باشد.
  • ارگانومگالی (به عنوان مثال، هپاتواسپلنومگالی) ممکن است به دلیل نفوذ مونوسیتی رخ دهد.
  • برخی از بیماران ممکن است علائم مرتبط با لکوستاز، مانند علائم عصبی و دیسترس تنفسی را تجربه کنند.

لوسمی حاد مونوبلاستیک (AML-M5) یا AMoL:

AML-M5 یک زیرگروه از لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که با تکثیر سلول های مونوسیتی مشخص می شود:

سلول های درگیر:

  • AML-M5 در درجه اول شامل تکثیر مونوبلاست ها می شود که سلول های نابالغ مشتق شده از دودمان مونوسیت-ماکروفاژ هستند.
  • مونوبلاست ها بزرگتر از لنفوسیت های طبیعی هستند و سیتوپلاسم فراوان با گرانول های آزوروفیلیک دارند.
  • این سلول ها می توانند بیشتر به پرومونوسیت ها و مونوسیت های بالغ تمایز پیدا کنند.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان:

  • خون محیطی در AML-M5 اغلب افزایش تعداد گلبول های سفید خون را نشان می دهد که در درجه اول به دلیل تکثیر سلول های مونوسیتی است.
  • از نظر مورفولوژیکی، AML-M5 با وجود مونوبلاست ها و پرومونوسیت ها در اسمیر خون محیطی مشخص می شود.
  • آسپیراسیون مغز استخوان و بیوپسی به طور معمول هیپرسلولیتی را با غلبه مونوبلاست ها و پرومونوسیت ها نشان می دهد.
لوسمی حاد منوبلاستیک (AML-M5)

لوسمی حاد منوبلاستیک (AML-M5)

جهش های مولکولی:

  • AML-M5 می تواند با جهش های ژنتیکی مختلفی که معمولاً در AML دیده می شود همراه باشد.
  • جهش های رایج ممکن است شامل FLT3-ITD، FLT3-TKD، NPM1، CEBPA و غیره باشد که در سایر زیرگروه های AML نیز یافت می شود.
  • برخی از موارد AML-M5 ممکن است ناهنجاری های ژنتیکی خاصی داشته باشند، مانند بازآرایی های مربوط به ژن MLL (KMT2A)، که می تواند منجر به همجوشی پروتئین های ژن MLL مرتبط با لوکموژنز شود.

نشانگرهای فلوسایتومتری (مارکرهای CD):

فلوسیتومتری در AML-M5 ممکن است یک ایمونوفنوتیپ مشخصه با بیان مارکرهای مونوسیتی روی سلول های لوسمیک را نشان دهد.
نشانگرهای سی دی که معمولا استفاده می شود عبارتند از:

  • CD14، CD64، CD68: نشانگرهای مونوسیتی معمولاً در سلول های AML-M5 بیان می شوند.
  • CD4, CD11b: نشانگرهای اضافی که ممکن است در سلول های مونوسیتی مثبت باشند.
  • CD34: نشانگر سلول های بنیادی که ممکن است در بلاست ها بیان شود.

علائم بالینی:

  • تظاهرات بالینی AML-M5 می تواند متفاوت باشد اما اغلب شامل علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان و ارتشاح مونوسیتی است.
  • بیماران ممکن است با خستگی، رنگ پریدگی و افزایش حساسیت به عفونت های ناشی از سیتوپنی مراجعه کنند.
  • انفیلتراسیون مونوسیتی می تواند منجر به انفیلتراسیون بافتی و ارگانومگالی مانند هپاتواسپلنومگالی شود.
  • درگیری پوست، مانند هیپرتروفی لثه یا گره های پوستی (لوسمی کوتیس)، ممکن است در برخی موارد رخ دهد.
  • برخی از بیماران ممکن است علائم مرتبط با لکوستاز، مانند علائم عصبی و دیسترس تنفسی را تجربه کنند.

مطالب تکمیلی:

  • اینها 10 درصد از بیماران لوسمی حاد میلوئیدی (AML) هستند.
  • بیشتر کودکان و جوانان را درگیر می کند.
  • سلول های مونوبلاستیک خالص مونوبلاست و پرومونوسیت ها بیشتر از 80 درصد غالب هستند.
  • این سلول های لوسمیک ممکن است به پوست یا لثه و CNS نفوذ کنند.
  • DIC در این موارد مکرر است.
  • لیزوزیم سرم اغلب افزایش می یابد.
  • بقای ضعیف و بهبودی کوتاه‌تر وجود دارد.
  • بیش از 30 درصد سلول ها سلول های بلاست و 80 درصد بیشتر از تمایز مونوسیتوئید هستند.
  • سیتوژنتیک t(9;11)، (p22;q23) و t(11;q23) را نشان می دهد.

لوسمی اریتروئیدی حاد (M6) یا AEL:

M6 یا لوسمی حاد اریتروئیدی (AEL)، همچنین به عنوان اریترولوکمی حاد شناخته می شود، یک زیرگروه نادر از لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که با تکثیر غیر طبیعی و تمایز پیش سازهای اریتروئید مشخص می شود:

سلول های درگیر:

  • AEL شامل تکثیر غیرطبیعی پیش سازهای اریتروئید از جمله اریتروبلاست ها و پیش سازهای اریتروئید در مراحل مختلف بلوغ است.
  • اریتروبلاست ها پیش سازهای گلبول قرمز نابالغ با ویژگی های مشخصه ای مانند سیتوپلاسم بازوفیل، هسته هایی با کروماتین باز و اغلب چند هسته ای هستند.
  • دیسریتروپوئیزی، با تغییرات مگالوبلاستیک و ناهنجاری های هسته ای، مشخصه AEL است.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان:

  • خون محیطی در AEL اغلب سیتوپنی (تعداد کم سلول های خونی) را به دلیل نفوذ سلول های لوسمیک به مغز استخوان نشان می دهد.
  • از نظر مورفولوژیکی، AEL با وجود اریتروبلاست‌هایی با ویژگی‌های غیرطبیعی، مانند تغییرات مگالوبلاستیک، چند هسته‌ای و ناهنجاری‌های هسته‌ای (مانند جوانه‌زنی هسته‌ای، پل زدن هسته‌ای) در اسمیر خون محیطی مشخص می‌شود.- آسپیراسیون مغز استخوان و بیوپسی معمولاً
  • هیپرسلولیتی را با غلبه پیش سازهای اریتروئید نشان می دهد که تغییرات دیسپلاستیک را نشان می دهد.
لوسمی اریتروئیدی حاد (M6)

لوسمی اریتروئیدی حاد (M6)

جهش های مولکولی:

  • AEL می تواند با جهش های ژنتیکی مختلفی که معمولا در لوسمی حاد میلوئیدی (AML) دیده می شود همراه باشد.
  • جهش های رایج ممکن است شامل FLT3-ITD، FLT3-TKD، NPM1، CEBPA و غیره باشد که در سایر زیرگروه های AML نیز یافت می شود.
  • جهش‌های خاص مربوط به مسیرهای تمایز و تکثیر اریتروئید نیز ممکن است وجود داشته باشند، اگرچه در مقایسه با سایر زیرگروه‌های AML کمتر تعریف شده‌اند.

نشانگرهای فلوسایتومتری (مارکرهای CD):

فلوسایتومتری در AEL ممکن است یک ایمونوفنوتیپ مشخصه با بیان مارکرهای اریتروئیدی روی سلول های لوسمیک را نشان دهد. نشانگرهای متداول سی دی عبارتند از:

  • CD71 (گیرنده ترانسفرین): اغلب بر روی پیش سازهای اریتروئید از جمله سلول های AEL بیان می شود.
  • گلیکوفورین A (CD235a): نشانگر اریتروئیدی که ممکن است بر روی سلول های AEL بیان شود.
  • CD36 (گیرنده ترومبوسپوندین): همچنین ممکن است بر روی پیش سازهای اریتروئید بیان شود.

علائم بالینی:

  • تظاهرات بالینی AEL می تواند بسیار متفاوت باشد. بیماران ممکن است با علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان مانند خستگی، رنگ پریدگی و افزایش حساسیت به عفونت ها مراجعه کنند.
  • کم خونی یک ویژگی بارز به دلیل اریتروپوئز بی اثر و انفیلتراسیون مغز استخوان توسط سلول های لوسمی است.
  • برخی از بیماران نیز ممکن است به دلیل ترومبوسیتوپنی و اختلالات انعقادی تمایل به خونریزی داشته باشند.
  • ارگانومگالی (به عنوان مثال، هپاتواسپلنومگالی) ممکن است در برخی موارد به دلیل نفوذ لوسمی رخ دهد.
  • درگیری پوستی مانند لوسمی کوتیس (ندول های پوستی) نیز ممکن است در زیر مجموعه ای از بیماران مشاهده شود.

مطالب تکمیلی:

  • 4 تا 5 درصد از بیماران لوسمی حاد میلوئیدی (AML).
  • اریتروبلاست عمدتاً نابالغ ≥50 درصد است و می تواند اریتروبلاست مگالوبلاستوئید چند هسته ای را ببیند.
  • اجسام مگالوبلاست، سیدروبلاست حلقه ای و اجسام هاول-جولی رایج هستند.
  • گلبول های قرمز هسته دار در خون محیطی شایع هستند.
  • کم خونی نیز شایع است.
  • سلول های اریتروبلاست به شدت PAS مثبت هستند.
  • میلوبلاست ها 30 درصد یا بیشتر هستند.
  • اگر کمتر از 30 درصد باشد، تشخیص سندرم میلودیسپلاستیک است.

لوسمی حاد مگاکاریوبلاستیک (AML-M7) یا AMegL:

AML-M7 زیرگروهی از لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که با تکثیر مگاکاریوبلاست های غیرطبیعی، که پیش ساز مگاکاریوسیت ها مسئول تولید پلاکت هستند، مشخص می شود:

سلول های درگیر:

  • AML-M7 در درجه اول شامل تکثیر و تمایز غیر طبیعی مگاکاریوبلاست ها می شود.
  • مگاکاریوبلاست ها سلول های بزرگی با سیتوپلاسم فراوان، هسته های نامنظم و کروماتین ریز هستند. آنها همچنین ممکن است حاوی حباب های سیتوپلاسمی یا شبه پاها باشند.
  • مگاکاریوبلاست ها می توانند به مگاکاریوسیت های بالغ تمایز پیدا کنند، اما این فرآیند اغلب در AML-M7 مختل می شود و منجر به تجمع سلول های نابالغ می شود.

ویژگی های لام خون محیطی و مغز استخوان:

  • خون محیطی در AML-M7 اغلب ترومبوسیتوپنی (تعداد کم پلاکت ها) همراه با تعداد متغیر گلبول های سفید و گلبول های قرمز را نشان می دهد.
  • از نظر مورفولوژیکی، AML-M7 با وجود مگاکاریوبلاست ها در اسمیر خون محیطی مشخص می شود. این سلول ها ممکن است بزرگ با هسته های نامنظم به نظر برسند و اغلب حباب های سیتوپلاسمی یا شبه پاها را نشان می دهند.
  • آسپیراسیون مغز استخوان و بیوپسی به طور معمول هیپرسلولیتی را با غلبه مگاکاریوبلاست ها و مگاکاریوسیت های دیسپلاستیک نشان می دهد.
لوسمی حاد مگاکاریوبلاستیک (AML-M7)

لوسمی حاد مگاکاریوبلاستیک (AML-M7)

جهش های مولکولی:

  • GATA1: جهش در GATA1 مشخصه AML-M7 است و اغلب با لوسمی حاد میلوئیدی (AML) مرتبط با سندرم داون همراه است.
  • MPL (گیرنده ترومبوپوئیتین): جهش در MPL ممکن است در AML-M7 نیز وجود داشته باشد.

نشانگرهای فلوسایتومتری (مارکرهای CD):

فلوسایتومتری در AML-M7 ممکن است یک ایمونوفنوتیپ مشخصه را با بیان مارکرهای مگاکاریوسیتی روی سلول های لوسمیک نشان دهد. نشانگرهای متداول سی دی عبارتند از:

  • CD41a (GPIIb/IIIa): اغلب بر روی مگاکاریوسیت ها و مگاکاریوبلاست ها بیان می شود.
  • CD61 (GPIIIa): نشانگر دیگری برای دودمان مگاکاریوسیتی.
  • CD42b (GPIb): نشانگر پلاکت ها و مگاکاریوسیت ها.
  • CD34: نشانگر سلول های بنیادی که ممکن است در بلاست ها مثبت باشد.

علائم بالینی:

  • تظاهرات بالینی AML-M7 می تواند متفاوت باشد اما اغلب شامل علائم مربوط به نارسایی مغز استخوان و ترومبوسیتوپنی است.
  • بیماران ممکن است با پتشی، کبودی آسان و خونریزی مخاطی به دلیل تعداد کم پلاکت ها مراجعه کنند.
  • کم خونی و لکوپنی نیز ممکن است رخ دهد که منجر به خستگی، رنگ پریدگی و افزایش حساسیت به عفونت می شود.
  • ارگانومگالی (به عنوان مثال، هپاتواسپلنومگالی) ممکن است در برخی موارد به دلیل نفوذ لوسمی رخ دهد.
  • برخی از بیماران ممکن است علائم مرتبط با لکوستاز، مانند علائم عصبی و دیسترس تنفسی را تجربه کنند.

مطالب تکمیلی:

  • 1 تا 2 درصد موارد لوسمی حاد میلوئیدی (AML).
  • این موارد در سندرم داون بین نوزادی تا 3 سالگی شایع است.
  • سلول های مگاکاریوسیتی کوچک و بزرگ با مرزهای پشمالو هستند که ممکن است کمی جوانه زدن را نشان دهند.
  • مگاکاریوبلاست ها ≥30 درصد از کل سلول ها را تشکیل می دهند.
  • سلول های بلاست بسیار پلی مورفیک هستند و اغلب به عنوان سلول های تمایز نیافته برچسب گذاری می شوند.
  • مگاکاریوسیت های بالغ نیز وجود دارند.
  • نسبت N/C بالایی دارد.
  • تقریباً در همه بیماران میلوفیبروز وجود دارد.
  • در 20 تا 40 درصد موارد، میلوفیبروز حاد وجود دارد که شمارش سلول های بلاست را دشوار می کند.
  • پراکسیداز پلاکتی و آنتی بادی های پلاکتی اغلب مثبت هستند.
  • سیتوژنتیک t(1;22) و (p13;q13) را نشان می دهد.

فنوتیپ های ایمونولوژیک لوسمی میلوژن حاد1

فنوتیپ های ایمونولوژیک لوسمی میلوژن حاد2

فنوتیپ های ایمونولوژیک لوسمی میلوژن حاد3

فنوتیپ های ایمونولوژیک لوسمی حاد میلوئیدی (AML)

طبقه بندی سازمان بهداشت جهانی (WHO) لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

طبقه بندی سازمان بهداشت جهانی (WHO) لوسمی حاد میلوئیدی (AML) از سال 2016 یک سیستم جامع است که AML را بر اساس ویژگی های مورفولوژیکی، ایمونوفنوتیپی، سیتوژنتیک و مولکولی طبقه بندی می کند. این طبقه بندی برای تشخیص دقیق، طبقه بندی خطر و برنامه ریزی درمان در بیماران لوسمی حاد میلوئیدی (AML) ضروری است. در اینجا شرح مفصلی از طبقه بندی WHO از لوسمی حاد میلوئیدی (AML) از سال 2016 ارائه شده است:

طبقه بندی سازمان بهداشت جهانی (WHO) لوسمی حاد میلوئیدی (AML)

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با ناهنجاری های ژنتیکی مکرر:

این دسته شامل زیرگروه های لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با ناهنجاری های ژنتیکی عود کننده کاملاً مشخص است که پیامدهای تشخیصی، پیش آگهی و درمانی دارند. مثال ها عبارتند از:

  • AML با t(8;21)(q22;q22.1); RUNX1-RUNX1T1: این جابجایی شامل ادغام ژن RUNX1 با ژن RUNX1T1 است که منجر به فاکتورهای رونویسی غیرطبیعی می شود که خون سازی طبیعی را مختل می کند.
  • AML با inv(16)(p13.1q22) or t(16;16)(p13.1;q22); CBFB-MYH11: این شامل ادغام ژن CBFB با ژن MYH11 است که منجر به فاکتورهای رونویسی غیرطبیعی می شود که بر تمایز میلوئید تأثیر می گذارد.
  • لوسمی پرومیلوسیتیک حاد (APL) با t(15;17)(q22;q12); PML-RARA: این جابجایی منجر به ادغام ژن PML با ژن RARA می شود که منجر به تشکیل پروتئین فیوژن PML-RARA می شود که بلوغ طبیعی سلول های میلوئیدی را مختل می کند.
  • AML با ناهنجاری های 11q23، به استثنای t(9;11)(p22;q23); تنظیم مجدد MLL: ناهنجاری های مربوط به ژن MLL (KMT2A) با لوسمی حاد میلوئیدی (AML)  همراه است، به ویژه در موارد کودکان.
AML با ناهنجاری های ژنتیکی

AML با ناهنجاری های ژنتیکی

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با تغییرات مرتبط با میلودیسپلازی:

این دسته شامل موارد لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که از سندرم های میلودیسپلاستیک (MDS) ناشی می شود یا ویژگی هایی شبیه MDS را نشان می دهد. شامل مواردی با دیسپلازی چند خطی، ناهنجاری های سیتوژنتیکی مشخصه MDS (به عنوان مثال، -5/del(5q)، -7/del(7q))، و سابقه MDS یا MDS/MPN (نئوپلاسم های میلودیسپلاستیک/میلوپرولیفراتیو).

AML با تغییرات مرتبط با میلودیسپلازی

AML با تغییرات مرتبط با میلودیسپلازی

نئوپلاسم های میلوئیدی مرتبط با درمان:

این دسته شامل موارد لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که در نتیجه قرار گرفتن در معرض شیمی درمانی یا پرتودرمانی سیتوتوکسیک ایجاد می شود. AML مرتبط با درمان و سندرم میلودیسپلاستیک مربوط به درمان (t-MDS) را در بر می گیرد و با ناهنجاری های سیتوژنتیکی و مولکولی خاص مربوط به مواجهه با درمان قبلی مشخص می شود.

نئوپلاسم های میلوئیدی مرتبط با درمان

نئوپلاسم های میلوئیدی مرتبط با درمان

AML مشخص نشده (NOS):

این دسته شامل موارد لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که در زیرگروه های تعریف شده دیگر قرار نمی گیرند و فاقد ناهنجاری های ژنتیکی مکرر مشخص هستند. AML-NOS یک دسته ناهمگن است که از طریق آزمایشات اضافی مانند تجزیه و تحلیل ژنتیکی مولکولی نیاز به شناسایی بیشتر دارد.

سارکوم میلوئید:

سارکوم میلوئید که به عنوان سارکوم گرانولوسیتی یا کلروما نیز شناخته می شود، به توده های تومور خارج مدولاری متشکل از بلاست های میلوئیدی اطلاق می شود. می تواند به عنوان یک تظاهرات منفرد یا همراه با لوسمی حاد میلوئیدی (AML) و سایر نئوپلاسم های میلوئیدی رخ دهد.

تکثیر میلوئید مرتبط با سندرم داون:

این دسته شامل میلوپوئز غیرطبیعی گذرا (TAM) و لوسمی میلوئیدی سندرم داون (ML-DS) است که مختص افراد مبتلا به سندرم داون (تریزومی 21) است. TAM یک اختلال خود محدود شونده است که با تکثیر گذرا میلوئید مشخص می شود، در حالی که ML-DS نوعی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است که در کودکان مبتلا به سندرم داون رخ می دهد و با ناهنجاری های ژنتیکی منحصر به فرد همراه است.

تکثیر میلوئید مرتبط با سندرم داون

تکثیر میلوئید مرتبط با سندرم داون

طبقه بندی WHO در سال 2016 بر ادغام داده های ژنتیکی و مولکولی در تشخیص و طبقه بندی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) تاکید می کند و اهمیت شناسایی جهش های ژنتیکی خاص و ناهنجاری های سیتوژنتیکی را برای پیش آگهی و برنامه ریزی درمان برجسته می کند. این سیستم طبقه‌بندی چارچوبی ساختاریافته برای پزشکان و پاتولوژیست‌ها فراهم می‌کند تا موارد لوسمی حاد میلوئیدی (AML) را به‌طور دقیق دسته‌بندی کنند، که منجر به استراتژی‌های مدیریت شخصی‌شده‌تر و مؤثرتر برای بیماران می‌شود.

ویژگی های بالینی لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

  • علائم و نشانه های تظاهرکننده مکرر علائم و نشانه هایی هستند که منعکس کننده کم خونی (رنگ پریدگی، خستگی، ضعف، تپش قلب و تنگی نفس در هنگام فعالیت) یا ترومبوسیتوپنی (اکیموز، پتشی، اپیستاکسی، خونریزی لثه، خونریزی ملتحمه، و خونریزی طولانی مدت پس از بریدگی های جزئی) هستند.
  • عفونت های پیوژنیک جزئی پوست شایع هستند. عفونت‌های عمده در هنگام تشخیص، قبل از درمان سیتوتوکسیک غیرمعمول هستند.
    بی اشتهایی و کاهش وزن ممکن است رخ دهد.
  • تب با درجه پایین ممکن است در شروع وجود داشته باشد.
  • طحال یا هپاتومگالی خفیف در حدود یک سوم بیماران وجود دارد. بزرگ شدن غدد لنفاوی غیر معمول است، به جز با نوع مونوسیتی.
  • سلول های لوسمیک ممکن است به هر عضوی در بدن نفوذ کنند، اما در نتیجه اختلال عملکرد اندام غیرعادی است.
  • گاهی اوقات، تجمع بزرگ میلوبلاست ها (سارکوم میلوئید) ممکن است تقریباً در هر بافتی ایجاد شود.
  • مونوبلاست ها و پرومونوسیت های لوسمیک اغلب به بافت ها نفوذ می کنند و این محل ها می توانند علامت دار باشند (مانند لوسمی کوتیس، هیپرپلازی لثه، لنفادنوپاتی و موارد دیگر).
  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) می تواند باعث انبساط و نفوذ مغز استخوان شود و منجر به درد استخوان، به ویژه در استخوان های بلند (مانند پاها و بازوها) شود.
  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) می تواند منجر به کاهش تعداد گلبول های قرمز خون و کم خونی و در نتیجه علائمی مانند تنگی نفس، به ویژه در هنگام فعالیت بدنی شود.
  • در موارد نادر، AML ممکن است باعث علائم عصبی مانند سردرد، سرگیجه، اختلالات بینایی یا نقص عصبی ناشی از نفوذ لوسمی در سیستم عصبی مرکزی (CNS) شود.
  •  بسته به نوع خاص و میزان درگیری لوسمی حاد میلوئیدی (AML)، بیماران ممکن است علائم دیگری مانند بثورات پوستی (لوسمی کوتیس)، درد شکم، درد مفاصل و تورم غدد لنفاوی را تجربه کنند.

ویژگی های بالینی لوسمی حاد میلوئیدی AML

ویژگی های آزمایشگاهی لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

  • کم خونی و ترومبوسیتوپنی تقریباً همیشه در تشخیص وجود دارد. نیمی از بیماران مبتلا به لوسمی حاد میلوئیدی (AML) دارای تعداد پلاکت کمتر از 109×50 در لیتر هستند.
  •  مورفولوژی گلبول های قرمز خفیف غیر طبیعی است (آنیزوسیتوز و سلول های گه گاهی بدشکل)، اگرچه در موارد گاه به گاه، اشکال دیسمورفی مشخص رخ می دهد.
  • تعداد کل لکوسیت ها کمتر از 5.0 × 109/L در حدود نیمی از بیماران، و تعداد مطلق نوتروفیل ها کمتر از 1.0 × 109/L بیش از نیمی از بیماران در هنگام تشخیص است. نوتروفیل های بالغ ممکن است هایپرسگمانت، هیپوسگمانت یا هیپوگرانولار باشند.
  • میلوبلاست ها از 3 تا 95 درصد لکوسیت های خون را تشکیل می دهند و درصد کمی از سلول های بلاست ممکن است حاوی میله های اوئر (Auer rods) باشند.
  • مغز استخوان حاوی سلول های بلاست لوسمیک است که با واکنش پذیری با لکه های سیتوشیمیایی (مثلاً پراکسیداز)، وجود میله های اوئر (Auer rods) یا واکنش با آنتی بادی ها به اپی توپ های مخصوص میلوبلاست ها یا سلول های مشتق، به عنوان میلوژن شناخته می شوند.
فنوتیپ های ایمونولوژیک لوسمی میلوژن حاد

فنوتیپ های ایمونولوژیک لوسمی میلوژن حاد

  • سازمان جهانی بهداشت تعریف می کند که لوسمی حاد میلوئیدی (AML) دارای بلاست های بیشتر یا مساوی 20 درصد در مغز هستند. این آستانه مبتنی بر ملاحظات بیولوژیکی منطقی نیست. APL، لوسمی مونوسیتی حاد، لوسمی میلومونوسیتی حاد، و لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با شواهدی از بلوغ ممکن است بیش از 20 درصد یا مساوی 20 درصد بلاست در مغز نداشته باشند. علاوه بر این، بیمارانی با 10 تا 20 درصد بلاست‌ها در مغز ممکن است ماند AML رفتار کنند یا به سرعت به چنین رفتاری پیشرفت کنند و نیاز به درمان برای لوسمی حاد میلوئیدی (AML) داشته باشند.
  • ناهنجاری های سیتوژنتیک آشکار (آنئوپلوئیدی یا شبه دیپلوئیدی) در حدود نیم تا سه چهارم بیماران وجود دارد. ناهنجاری هایی مانند t(8;21)، t(15;17)، inv16، و جابجایی های مربوط به 11q شایع ترین هستند، اما صدها ناهنجاری سیتوژنتیک منحصر به فرد، شامل هر کروموزوم، در سلول های بیماران لوسمی حاد میلوئیدی (AML) توصیف شده است.

ارتباط بالینی ناهنجاری های متداول سیتوژنتیکی مشاهده شده در لوسمی حاد میلوژن AML

  • فراوانی ناهنجاری های سیتوژنتیک با پیشرفت مطلوب به سن بستگی دارد. آنها در بیماران جوان تر شایع تر هستند.
  • سطح سرم اوریک اسید و دهیدروژناز اسید لاکتیک اغلب افزایش می یابد.
  • ناهنجاری های الکترولیتی نادر است، اما هیپوکالمی شدید ممکن است رخ دهد و هیپرکالمی کاذب ممکن است در بیماران با تعداد لکوسیت های بسیار بالا دیده شود.
  • بیماران با تعداد لکوسیت های بسیار بالا نیز ممکن است در نتیجه مصرف گلوکز یا اکسیژن توسط سلول های بلاست پس از تهیه نمونه، هیپوگلیسمی و هیپوکسی کاذب داشته باشند.
  • هیپرکلسمی و هیپوفسفاتمی ممکن است وجود داشته باشد
  • درد استخوان (80 درصد موارد) و تب (70 درصد موارد) دو علامت شایع هستند.
  • آسپیرات مغزی آبکی و سروزنگین است. سلول‌های مغزی نامشخص هستند و سلول‌های پیکنوتیک را نشان می‌دهند، که ویژگی‌های رنگ‌آمیزی خود را از دست می‌دهند.

طبقه بندی ریسک لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

طبقه بندی خطر لوسمی میلوئید حاد (AML) برای تعیین پیش آگهی و هدایت تصمیمات درمانی بسیار مهم است. طبقه بندی خطر در AML بر اساس عوامل متعددی از جمله سیتوژنتیک، ژنتیک مولکولی، سن بیمار، وضعیت عملکرد و وجود بیماری های همراه است. در اینجا دسته بندی خطرات عمومی مورد استفاده در AML آمده است:

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با خطر کم:

  • بیماران کم خطر AML معمولاً دارای سیتوژنتیک و ژنتیک مولکولی مطلوبی هستند که با نتایج بهتر همراه است.
  • نمونه هایی از سیتوژنتیک کم خطر عبارتند از t(8;21)(q22;q22.1); RUNX1-RUNX1T1، inv(16)(p13.1q22) یا t(16;16)(p13.1;q22); جهش CBFB-MYH11 و NPM1 بدون FLT3-ITD.
  • این بیماران ممکن است وضعیت عملکرد خوبی داشته باشند، بیماری های همراه قابل توجهی نداشته باشند، و ممکن است کاندیدای شیمی درمانی فشرده و پیوند سلول های بنیادی (در صورت نیاز) باشند.

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با خطر متوسط:

  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با خطر متوسط طیف گسترده ای از پروفایل های سیتوژنتیک و مولکولی با پیش آگهی های متغیر را در بر می گیرد.
  • بیماران این دسته ممکن است سیتوژنتیک طبیعی (CN-AML) بدون جهش های ژنتیکی مطلوب یا نامطلوب خاص داشته باشند یا ممکن است ناهنجاری های ژنتیکی خاص مرتبط با خطر متوسط داشته باشند.
  • پیش آگهی و رویکرد درمانی برای AML با خطر متوسط به عوامل دیگری مانند سن بیمار، جهش های ژنتیکی (مانند FLT3-ITD، NPM1، CEBPA) و پاسخ به درمان اولیه بستگی دارد.

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) با خطر بالا:

  • بیماران پرخطر لوسمی حاد میلوئیدی (AML) دارای سیتوژنتیک یا ژنتیک مولکولی نامطلوب هستند که با پیامدهای ضعیف تر و نرخ عود بالاتر همراه است.
  • سیتوژنتیک نامطلوب شامل کاریوتیپ پیچیده (≥3 ناهنجاری های کروموزومی)، -5/del(5q)، -7/del(7q)، inv(3)(q21q26.2) یا t(3;3)(q21;q26). 2)؛ RPN1-EVI1 و ….
  • ژنتیک مولکولی نامطلوب شامل نسبت آللی بالای FLT3-ITD، جهش های TP53 و جهش های ژنی خاص مرتبط با مقاومت به شیمی درمانی است.
  • بیماران پرخطر AML اغلب دارای بار بیماری بالاتر، پاسخ ضعیف تری به درمان اولیه هستند و ممکن است به استراتژی های درمانی جایگزین مانند درمان های هدفمند، کارآزمایی های بالینی یا مراقبت های تسکینی نیاز داشته باشند.

AML ثانویه (sAML):

  • AML ثانویه به لوسمی حاد میلوئیدی (AML) اطلاق می شود که از اختلالات خونی قبلی یا در نتیجه قرار گرفتن در معرض درمان سیتوتوکسیک (AML مرتبط با درمان) ایجاد می شود.
  • بیماران sAML اغلب پروفایل های ژنتیکی و مولکولی پیچیده ای دارند، از جمله جهش در ژن هایی مانند TP53، RUNX1، ASXL1 و غیره.
  • پیش آگهی sAML به بیماری زمینه ای، سابقه درمان قبلی و ناهنجاری های ژنتیکی خاص بستگی دارد.
طبقه بندی ریسک لوسمی حاد میلوئیدی AML

طبقه بندی ریسک لوسمی حاد میلوئیدی (AML)

طبقه بندی خطر در لوسمی حاد میلوئیدی (AML) پویا است و ممکن است بر اساس پاسخ به درمان، پایش بیماری، و پروفایل ژنتیکی/مولکولی تکامل یابد. تیم‌های چند رشته‌ای، از جمله هماتولوژیست‌ها، انکولوژیست‌ها، پاتولوژیست‌ها و متخصصان ژنتیک، برای ارزیابی عوامل خطر و برنامه‌های درمانی برای بهینه‌سازی نتایج برای بیماران AML همکاری می‌کنند.

درمان، سیر پیشرفت و پیش آگهی در لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

درمان، سیر پیشرفت و پیش آگهی در لوسمی میلوئید حاد (AML) به عوامل مختلفی از جمله سن بیمار، سیتوژنتیک، ژنتیک مولکولی، پاسخ به درمان اولیه و وضعیت سلامت کلی بستگی دارد:

گزینه های درمانی لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

  • شیمی درمانی: پایه اصلی درمان لوسمی حاد میلوئیدی (AML) شیمی درمانی القایی است که معمولاً از سیتارابین و یک آنتراسایکلین (مانند دانوروبیسین یا ایداروبیسین) تشکیل شده است. هدف از این کار القای بهبودی با از بین بردن سلول های لوسمی از مغز استخوان است.
  • پیوند سلول های بنیادی (SCT): برای بیماران واجد شرایط، به ویژه بیماران مبتلا به AML پرخطر یا عود کننده/ مقاوم به درمان، SCT (آلوژنیک یا اتولوگ) ممکن است پس از بهبودی برای تثبیت پاسخ و جلوگیری از عود در نظر گرفته شود.
  • درمان های هدفمند: عوامل جدیدتر که ناهنجاری های مولکولی خاص را در AML هدف قرار می دهند، مانند مهارکننده های FLT3 (مانند میدوستاورین، gilteritinib)، مهارکننده های IDH (مانند ivosidenib، enasidenib)، و سایر موارد، در موارد خاص، به ویژه relaps استفاده می شود. AML / مقاوم به درمان یا آنهایی که دارای جهش های خاص هستند.

سیر پیشرفت بیماری لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

  • فاز القایی: بیماران برای دستیابی به بهبودی کامل (CR) تحت شیمی درمانی القایی قرار می گیرند که با بلاست های کمتر از 5 درصد در مغز استخوان، بهبود شمارش خون و عدم وجود بیماری خارج مدولاری تعریف می شود.
  • فاز تثبیت: پس از CR، بیماران ممکن است درمان تثبیت کننده را دریافت کنند که هدف آن حذف سلول های لوسمیک باقیمانده و جلوگیری از عود است. این ممکن است شامل چرخه های شیمی درمانی اضافی یا SCT باشد.
  • درمان نگهدارنده: برخی از بیماران ممکن است درمان نگهدارنده را، به ویژه در محیط های کارآزمایی بالینی، برای طولانی کردن بهبودی و کاهش خطر عود دریافت کنند.

پیش آگهی لوسمی حاد میلوئیدی (AML):

  • عوامل پیش آگهی مطلوب: بیماران با سیتوژنتیک مطلوب (به عنوان مثال، t(8;21)، inv(16))، جهش NPM1 بدون FLT3-ITD، و سن کمتر (به ویژه کمتر از 60 سال) نتایج بهتری دارند. و شانس بیشتری برای دستیابی به بهبودی طولانی مدت.
  • عوامل پیش آگهی نامطلوب: سیتوژنتیک نامطلوب (به عنوان مثال، کاریوتیپ پیچیده، -5/del(5q)، -7/del(7q))، نسبت آللی بالای FLT3-ITD، جهش های TP53، سن بالاتر و بیماری های همراه عبارتند از همراه با پیامدهای ضعیف تر و نرخ عود بالاتر.
  • پاسخ به درمان: پاسخ زودهنگام به شیمی درمانی القایی (به عنوان مثال، دستیابی به CR پس از یک سیکل) یک شاخص پیش آگهی مثبت است. برعکس، بیماری مقاوم به درمان یا عود پس از درمان اولیه نشان دهنده پیش آگهی ضعیف تری است و ممکن است به رویکردهای درمانی جایگزین نیاز داشته باشد.
  • حداقل بیماری باقیمانده (MRD): ارزیابی MRD، با استفاده از تکنیک هایی مانند فلوسیتومتری یا آزمایش مولکولی، اطلاعات پیش آگهی ارزشمندی را ارائه می دهد و به تصمیم گیری های درمانی پس از بهبودی کمک می کند.

سوالات متداول

عوامل خطر برای ایجاد لوسمی حاد میلوئیدی (AML) شامل چه مواردی است؟

  • سن: لوسمی حاد میلوئیدی (AML) در افراد مسن شایع تر است و بیشترین بروز آن در افراد بالای 65 سال است.
  • شیمی درمانی یا پرتودرمانی قبلی: قرار گرفتن در معرض داروهای شیمی درمانی خاص (مانند عوامل آلکیله کننده، مهارکننده های توپوایزومراز II) یا پرتودرمانی برای سرطان های قبلی خطر ابتلا به AML ثانویه (sAML) را افزایش می دهد.
  • سندرم های ژنتیکی: سندرم های ژنتیکی ارثی مانند سندرم داون، سندرم Li-Fraumeni، کم خونی فانکونی و غیره با افزایش خطر ابتلا به AML مرتبط هستند.
  • سندرم های میلودیسپلاستیک (MDS): بیماران مبتلا به MDS، اختلالی که با تولید غیرطبیعی سلول های خونی مشخص می شود، خطر پیشرفت به لوسمی حاد میلوئیدی (AML) افزایش می یابد.
  • قرار گرفتن در معرض بنزن: مواجهه شغلی با بنزن، یک ماده شیمیایی که در صنایعی مانند پالایش نفت، تولید لاستیک و تولید مواد شیمیایی یافت می شود، یک عامل خطر شناخته شده برای لوسمی حاد میلوئیدی (AML) است.
  • جهش های ژنتیکی خاص: جهش های ژنتیکی خاص، مانند جهش در ژن هایی مانند RUNX1، CEBPA و غیره، با افزایش خطر ابتلا به AML مرتبط هستند.

روش های تشخیصی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) شامل چه مواردی است؟

روش‌های تشخیصی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) شامل ترکیبی از ارزیابی بالینی، تست های آزمایشگاهی، مطالعات تصویربرداری و بررسی مغز استخوان است. در اینجا روش های اصلی تشخیصی مورد استفاده برای AML آمده است:

ارزیابی بالینی:

  • تاریخچه پزشکی کامل شامل علائمی مانند خستگی، تب، کبودی یا خونریزی آسان، عفونت های مکرر، درد استخوان و بزرگ شدن غدد لنفاوی یا طحال به دست می آید.
  • معاینه فیزیکی برای ارزیابی علائم لوسمی مانند رنگ پریدگی، پتشی، هپاتواسپلنومگالی و لنفادنوپاتی انجام می شود.

تست های آزمایشگاهی:

  •  شمارش کامل خون (CBC): CBC با افتراقی برای تشخیص ناهنجاری هایی مانند کم خونی (تعداد کم گلبول های قرمز خون)، لکوپنی یا نوتروپنی (تعداد کم گلبول های سفید خون) و ترومبوسیتوپنی (تعداد کم پلاکت ها) ضروری است. که در لوسمی حاد میلوئیدی (AML) رایج هستند.
  • اسمیر خون محیطی: معاینه خون محیطی در زیر میکروسکوپ ممکن است وجود سلول های بلاست غیرطبیعی، میله های اور (در صورت وجود) و سایر ویژگی های سیتولوژیکی را نشان دهد که نشان دهنده AML هستند.
  • تست های بیوشیمیایی: این تست ها عملکرد اندام ها، از جمله تست های عملکرد کبد، تست های عملکرد کلیوی، سطح الکترولیت ها و سطوح لاکتات دهیدروژناز (LDH) را ارزیابی می کنند. ناهنجاری ها ممکن است نشان دهنده درگیری اندام یا عوارض لوسمی حاد میلوئیدی (AML) باشد.
آزمایش شمارش کامل خون (CBC) | Complete Blood Count | Hemogram | هموگرام

آزمایش شمارش کامل خون (CBC) | Complete Blood Count | Hemogram | هموگرام

آزمایش اسمیر خون محیطی | peripheral blood smear

آزمایش اسمیر خون محیطی | peripheral blood smear

آزمایش لاکتات دهیدروژناز (LDH) | Lactate dehydrogenase

آزمایش لاکتات دهیدروژناز (LDH) | Lactate dehydrogenase

آسپیراسیون و بیوپسی مغز استخوان:

بررسی مغز استخوان برای تشخیص AML و ارزیابی میزان بیماری ضروری است. شامل:

  • آسپیراسیون: نمونه ای از مایع مغز استخوان با استفاده از سوزن آسپیره می شود و از نظر مورفولوژی سلولی شامل درصد بلاست ها بررسی می شود.
  • بیوپسی: بیوپسی از مغز استخوان برای ارزیابی سلولی بودن، معماری و وجود فیبروز یا نفوذ سلول های لوسمیک گرفته می شود.
  • تحلیل سیتوژنتیک: تجزیه و تحلیل کروموزومی سلول های مغز استخوان ناهنجاری های سیتوژنتیکی مانند جابه جایی ها، وارونگی ها و حذف ها را که برای طبقه بندی و پیش آگهی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) مهم هستند، شناسایی می کند.
  • آزمایش مولکولی: تجزیه و تحلیل مولکولی جهش های ژنی خاص و بازآرایی های مرتبط با زیرگروه های لوسمی حاد میلوئیدی (AML) را شناسایی می کند، از جمله جهش در ژن هایی مانند FLT3، NPM1، CEBPA، و غیره. این تست‌ها به طبقه‌بندی زیرگروه، طبقه‌بندی خطر و انتخاب درمان هدفمند کمک می‌کنند.
آزمایش بیوپسی و آسپیراسیون مغز استخوان | Bone marrow biopsy and aspiration

آزمایش بیوپسی و آسپیراسیون مغز استخوان | Bone marrow biopsy and aspiration

آزمایش FLT3 | یا Fms-like tyrosine kinase 3

آزمایش FLT3 | یا Fms-like tyrosine kinase 3

روش های تشخیصی لوسمی حاد میلوئیدی AML

مطالعات تصویربرداری:

  • اشعه ایکس قفسه سینه: برای ارزیابی توده های مدیاستن یا ارتشاح.
  • توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن: به ارزیابی بزرگ شدن غدد لنفاوی، درگیری اندام ها و وجود بیماری خارج مدولاری کمک می کند.
  • تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI): ممکن است برای ارزیابی CNS در صورت وجود علائم عصبی یا مشکوک به درگیری CNS استفاده شود.

فلوسایتومتری:

  • ایمونوفنوتایپینگ مغز استخوان یا نمونه های خون محیطی با استفاده از فلوسیتومتری به شناسایی سلول های لوسمیک بر اساس نشانگرهای سطح سلولی (مارکرهای CD) کمک می کند و به طبقه بندی زیرگروه و تمایز از سایر اختلالات هماتولوژیک کمک می کند.
آزمایش فلوسایتومتری | Flow Cytometry

آزمایش فلوسایتومتری | Flow Cytometry

خوشه تمایز (CD) | CD مارکر | Cluster of differentiation | CD markers

خوشه تمایز (CD) | CD مارکر | Cluster of differentiation | CD markers

سایر تست ها:

  • پنکسیون کمری: اگر مشکوک به درگیری CNS باشد، تجزیه و تحلیل مایع مغزی نخاعی (CSF) از طریق سوراخ کمری می تواند سلول های لوسمی را در CNS شناسایی کند.
  • معاینه هیستوپاتولوژیک: بیوپسی از توده های خارج مدولاری (مانند غدد لنفاوی، کبد، طحال) ممکن است برای تجزیه و تحلیل هیستوپاتولوژیک در صورت لزوم انجام شود.

ترکیبی از این روش های تشخیصی امکان تشخیص دقیق، طبقه بندی، طبقه بندی خطر و برنامه ریزی درمانی را برای بیماران مبتلا به لوسمی حاد میلوئیدی (AML) فراهم می کند.

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) چه تفاوتی با لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL) دارد؟

  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) از تکثیر غیرطبیعی سلول های میلوئیدی در مغز استخوان ناشی می شود که منجر به تجمع بلاست های میلوئید نابالغ می شود.
  • از طرف دیگر، ALL از تکثیر غیرطبیعی سلول های لنفاوی منشأ می گیرد که منجر به افزایش لنفوبلاست های نابالغ می شود.
  • از نظر مورفولوژیکی، بلاست های لوسمی حاد میلوئیدی (AML) نشانگرهای دودمان میلوئیدی را نشان می دهند (مانند CD13، CD33)، در حالی که ALL بلاست ها نشانگرهای لنفوئیدی را نشان می دهند (مانند CD19، CD20).
  • تفاوت های سیتوژنتیکی و مولکولی نیز بین AML و ALL وجود دارد، با ناهنجاری های ژنتیکی مشخص مرتبط با هر بیماری.

اهمیت حداقل بیماری باقیمانده (MRD) در پیش آگهی لوسمی حاد میلوئیدی (AML) چیست؟

  • MRD به تعداد کمی از سلول های لوسمی اطلاق می شود که ممکن است پس از درمان در بدن باقی بمانند و با آزمایش های استاندارد قابل تشخیص نیستند.
  • نظارت بر سطوح MRD پس از درمان، اطلاعات پیش آگهی ارزشمندی را ارائه می دهد، زیرا سطوح بالاتر MRD با افزایش خطر عود و نتایج ضعیف تر همراه است.
  • ارزیابی MRD کمک می کند تا استراتژی های درمانی پس از بهبودی، مانند پیوند سلول های بنیادی یا درمان های هدفمند، برای کاهش خطر عود در بیماران لوسمی حاد میلوئیدی (AML) انجام شود.

حداقل بیماری باقیمانده MRD

اثرات طولانی مدت درمان لوسمی حاد میلوئیدی (AML) بر افرادی که زنده می مانند چیست؟

بازماندگان طولانی مدت لوسمی حاد میلوئیدی (AML) ممکن است اثرات دیررس مختلفی را در ارتباط با درمان تجربه کنند، از جمله:

  • سرطان های ثانویه: برخی از عوامل شیمی درمانی و پرتودرمانی می توانند خطر ابتلا به سرطان های ثانویه را در مراحل بعدی زندگی افزایش دهند.
  • عوارض قلبی عروقی: برخی درمان ها ممکن است منجر به مشکلات قلبی مانند کاردیومیوپاتی، آریتمی و بیماری های عروقی شود.
  • اختلالات غدد درون ریز: عدم تعادل هورمونی، اختلال عملکرد تیروئید و نارسایی غدد جنسی ممکن است به دلیل اثرات درمانی رخ دهد.
  • اختلال عصبی شناختی: نقص شناختی، مشکلات حافظه و نوروپاتی ممکن است در نتیجه سمیت عصبی مرتبط با درمان باشد.
  • مسائل باروری: درمان ممکن است بر باروری تأثیر بگذارد و منجر به ناباروری یا چالش های باروری در بازماندگان شود.

مراقبت طولانی مدت پیگیری برای نظارت و مدیریت این اثرات دیررس احتمالی در بازماندگان AML ضروری است.

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) چگونه برسیستم عصبی مرکزی (CNS) تاثیر می گذارد؟

  • لوسمی حاد میلوئیدی (AML) می تواند سیستم عصبی مرکزی (CNS) را از طریق نفوذ سلول های لوسمیک به مغز و نخاع درگیر کند.
  • درگیری CNS ممکن است منجر به علائم عصبی مانند سردرد، تشنج، فلج عصب جمجمه و تغییر وضعیت ذهنی شود.
  • تشخیص لوسمی CNS با تجزیه و تحلیل مایع مغزی نخاعی (CSF) تایید می شود که ممکن است افزایش بلاست یا سیتولوژی غیرطبیعی را نشان دهد.
  • درمان لوسمی CNS ممکن است شامل شیمی درمانی داخل نخاعی، درمان سیستمیک یا تابش جمجمه برای کنترل گسترش بیماری به CNS باشد.

نقش جهش های ژنی مانند FLT3 و NPM1 در پاتوژنز لوسمی حاد میلوئیدی (AML) چیست؟

  • جهش FLT3: جهش در ژن FLT3، به ویژه FLT3-ITD (تکثیر پشت سر هم داخلی) و FLT3-TKD (دامنه تیروزین کیناز)، در لوسمی حاد میلوئیدی (AML) رایج است و با ترویج تکثیر و بقای سلولی، به لوکموژنز کمک می کند.
  • جهش NPM1: جهش NPM1 با پیش آگهی مطلوب در AML همراه است و اغلب با FLT3-ITD همراه است. جهش‌های NPM1 فرآیندهای سلولی طبیعی را مختل می‌کنند و به دگرگونی لوسمی کمک می‌کنند.

هر دو جهش FLT3 و NPM1 مارکرهای مهم پیش آگهی در لوسمی حاد میلوئیدی (AML) هستند و ممکن است بر تصمیمات درمانی و نتایج برای بیماران تأثیر بگذارند.

در سایت Cleveland clinic در مورد لوسمی حاد میلوئیدی (AML) بیشتر بخوانید:

لوسمی حاد میلوئیدی (AML) یک سرطان نادر است که بر مغز استخوان و خون تأثیر می گذارد. این یک سرطان تهاجمی است که اگر درمان نشود، ممکن است تهدید کننده زندگی باشد. AML معمولاً افراد 60 ساله و بالاتر را تحت تأثیر قرار می دهد، اما می تواند بزرگسالان و کودکان جوان تر را نیز تحت تأثیر قرار دهد. درمان های جدیدتر به افراد کمک می کند تا با AML زندگی طولانی تری داشته باشند.

مطالب مرتبط در متااورگانون:

آزمایش ژن ETO | ژن RUNX1T1 | ژن AML1 (RUNX1) | همجوشی AML1/ETO

آزمایش ژن ETO | ژن RUNX1T1 | ژن AML1 (RUNX1) | همجوشی AML1/ETO

لوسمی مزمن میلوئیدی (CML) | Chronic Myeloid Leukemia | لوسمی میلوژن مزمن | لوسمی گرانولوسیتی مزمن

لوسمی مزمن میلوئیدی (CML) | Chronic Myeloid Leukemia | لوسمی میلوژن مزمن | لوسمی گرانولوسیتی مزمن

آزمایش TdT | دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز انتهایی | Terminal Deoxynucleotidyl Transferase (TdT)

آزمایش TdT | دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز انتهایی | Terminal Deoxynucleotidyl Transferase (TdT)

آزمایش FLT3 | یا Fms-like tyrosine kinase 3

آزمایش FLT3 | یا Fms-like tyrosine kinase 3

خوشه تمایز (CD) | CD مارکر | Cluster of differentiation | CD markers

خوشه تمایز (CD) | CD مارکر | Cluster of differentiation | CD markers

آزمایش شمارش کامل خون (CBC) | Complete Blood Count | Hemogram | هموگرام

آزمایش شمارش کامل خون (CBC) | Complete Blood Count | Hemogram | هموگرام

آزمایش بیوپسی و آسپیراسیون مغز استخوان | Bone marrow biopsy and aspiration

آزمایش بیوپسی و آسپیراسیون مغز استخوان | Bone marrow biopsy and aspiration

آزمایش اسمیر خون محیطی | peripheral blood smear

آزمایش اسمیر خون محیطی | peripheral blood smear

آزمایش فلوسایتومتری | Flow Cytometry

آزمایش فلوسایتومتری | Flow Cytometry

لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) | Chronic lymphocytic leukemia

لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) | Chronic lymphocytic leukemia

مورد تایید و بازبینی شده توسط:

دکتر فرزاد باباخانی
برچسب ها:

این مقاله را به دوستان خود معرفی کنید

منابع مقاله

  • American College of Clinical Oncology. Leukemia-Acute Myeloid-AML: Introduction (https://www.cancer.net/cancer-types/leukemia-acute-myeloid-aml/introduction). Multiple pages viewed. Accessed 3/21/2023.
  • Leukemia Research Foundation. Acute Myeloid Leukemia (https://leukemiarf.org/leukemia/acute-myeloid-leukemia/). Multiple pages viewed. Accessed 3/21/2023.
  • National Organization for Rare Disorders. Acute Myeloid Leukemia (https://rarediseases.org/rare-diseases/acute-myeloid-leukemia/). Accessed 3/21/2023.
  • The Aplastic Anemia and MDS International Foundation. Acute Myeloid Leukemia (AML) (https://www.aamds.org/diseases/acute-myeloid-leukemia-aml). Accessed 3/21/2023.
  • U.S. National Cancer Institute. Adult Acute Myeloid Leukemia Treatment (PDQ®) — Patient Version (https://www.cancer.gov/types/leukemia/patient/adult-aml-treatment-pdq). Accessed 3/21/2023.
  • Kolitz JE. Overview of acute myeloid leukemia in adults. UpToDate. 2018. Accessed at www.uptodate.com/contents/overview-of-acute-myeloid-leukemia-in-adults on June 12, 2018.

  • National Cancer Institute. Physician Data Query (PDQ). Adult Acute Myeloid Leukemia Treatment. 2018. Accessed at www.cancer.gov/types/leukemia/hp/adult-aml-treatment-pdq on June 12, 2018.

  • Raffel GD, Cerny J. Chapter 106: Molecular Biology of Acute Leukemias. In: DeVita VT, Lawrence TS, Rosenberg SA, eds. DeVita, Hellman, and Rosenberg’s Cancer: Principles and Practice of Oncology. 10th ed. Philadelphia, Pa: Lippincott Williams & Wilkins; 2015.

این مقاله برای شما مفید بود؟

ثبت دیدگاه

Go to Top